Ilang Araw Ang Simbang Gabi Mga Nobela at Kwento

Chapter 84 NAGSIMULA LANG ang birthday celebration party ni Lolo Herman noong gabi na. Noong oras na iyon, kakalubog lang ng araw at papasikat ang buwan. Mapusyaw na asul pa ang kalangitan at kung hindi mo titingnang mabuti, hindi mo mapapansin ang buwan. Ginaganap ang handaan sa malaking bulwagan sa unang palapag ng mansyon.

Pero hindi siya bumitaw. Gaano ba siya katagal nawala? Ilang araw ang lumipas na wala siya sa tabi nito? Ilang umagang hindi siya ang una nitong nakita? Ilang gabing pinilit nitong matulog mag- isa habang bitbit ang sakit at pagkabigo? Tatlong Araw na.

Kailangan ko bang umatras? Bang! Bang! Bang! Habang si Teddy ay nakulong at hindi sigurado sa gagawin, ang malakas na auras ay nagmula sa kalangitan na malayo. Tumingin agad ang lahat at natigilan. Nakita nila ang 12 mga numero na lumilipad sa bilis ng kidlat. Ang mga kalalakihan ay may suot na gintong sandata ng sandata, at sa sikat ng araw, lumiwanag ito at sumulyap na parang Diyos na nagmula sa Langit. Sila ang 12 paladins ng Templo ng Liwanag.

matatag na sagot ng lalaki bago lumabas upang pumosisyon sa harap ng altar. Ilang minuto pa ang lumipas, narinig na ang dambuhalang tunog ng kampana ng simbahan, hudyat na magsisimula na ang seremonya. Ang mga pintuan ng simbahan ay dahan-dahang isinarado upang ihanda ang engrandeng pagpasok ng ikakasal.

na hindi pa talaga ako handa. Napatigil ako sa pag-aayos ng sarili dahil sa pagtunog na naman ng aking selpon. Pangalan agad ni Gab ang bumungad sa akin kaya hindi ako nagdalawang-isip na sagutin iyon. "Hi!" masiglang bati ko saka ngumiti sa harap ng aking repleksyon. [Good evening, may pupuntahan ka ngayon?] "Oo, e, Monday to Saturday naman lagi. Linggo lang ako puwede kapag gabi, e," sabi ko at dinig ang pananahimik niya.

NAKABUSANGOT na binagsak ni Bethany ang pagod niyang katawan sa kama niya. Alas sais na ng gabi silang nakabalik sa mansiyon at pagod na pagod siya sa lahat ng pinaggagawa sa at inutos sa kanya ni Simon buong araw. Kakahiga niya pa lang nang biglang mag-ingay na naman ang bell na siyang hudyat na may utos na naman sa kanya ang mahal na hari. Wala bang pahingahan to? Aba, mukhang sobra pa sa 8 hrs a day ang duty niya ah?

Sigurado siyang hindi siya makakatulog ng maayos mamayang gabi dahil sa nerbyos. Dahan-dahan na pumasok sa loob ng simbahan si Autumn kung saan bumungad sa kanya ang mga sirang upuan at maalikabok na paligid. Inilibot niya ang flashlight sa kabuuan ng simbahan. Nahagip ng kanyang mga mata ang makakapal na cobwebs at mga rebultong basag na: yung iba nga ay putol na ang ulo.

“Hoy, Aaron, hindi ka pwedeng matulog rito sa set.” Nang maging malinaw na ang boses ay saka lang ako kumilos at umayos ng upo pero nanatiling sarado pa rin ang mga mata. “Anong oras na,” ang tanong ko kay Gab sa namamaos na boses. “Ten. Dalawang oras ka ng natutulog rito.”

"Totoo yun, binibini. Alagaan niyong mabuti yung sanggol. Kapag 10 ng gabi wag na wag niyong iiwan mag-isa, dahil sa oras na yun kadalasang nawawala ang mga sanggol. Hindi pa namin alam kung demon ba ang nay kagagawan 'nun." Nagpasalamat ako sa kanya bago naglakad palayo doon. Ginamit ko ang bell na binigay ni Dealla para sabihin sa kanila ang nalaman ko. Dalawang beses kong pinatunog yung bell bago nagsalita. "Kapag 10 daw ng gabi, maraming nawawala na sanggol. Ano na gagawin natin?" Alam kong narinig nilang lahat yung sinabi ko. Patingin-tingin din ako sa paligid baka sakaling may makita akong kakaiba.

Balanse lang. “Ilang araw ka nga bang mawawala?” I ask him. Nakalimutan ko kasi. “I’ll be gone for three to five days at bibilang ng isang linggo iyon,” he plainly answer. “Ang sabi mo sa akin hanggang five days lang ang tagal, so bakit parang nagdadagdag ka na ng araw ngayon?” seryoso at nakakunot ang noong tanong ko rito.