Kailan Ang Simbang Gabi Novels & Stories

Chapter 84 NAGSIMULA LANG ang birthday celebration party ni Lolo Herman noong gabi na. Noong oras na iyon, kakalubog lang ng araw at papasikat ang buwan. Mapusyaw na asul pa ang kalangitan at kung hindi mo titingnang mabuti, hindi mo mapapansin ang buwan. Ginaganap ang handaan sa malaking bulwagan sa unang palapag ng mansyon.

Ang aga pa naman para pumunta sa kung saan lalo na ay araw ng Linggo. "Magsimba ngayon," nakangising sagot ni Edward sa kanya. "A-ano? Magsimba ngayon?" "Oo. Tinatanong kita kung hindi ka sasama magsimba sa amin ng mommy mo. Magsisimba kami ngayon dahil araw ng Linggo. May misa ngayon, eh. Hindi ka ba sasama sa amin, huh?" paliwanag ni Edward kay Angela. Tinanong niya muli ito kung sasama sa kanila na magsimba.

At ang dami niyang iniisip. Habang papalapit sila sa Weston Manor, mas lalo siyang kinakabahan… at nasasabik. Tulog pa rin si Cailyn. Wala siyang kaalam-alam sa biglaang excitement ni David. Hanggang sa makarating na sila sa gate ng Weston Manor… Isang apoy ang biglang sumambulat pataas sa langit. Sa ilalim ng madilim na kalangitan, may sumabog na malalaking asul na fireworks, parang pininturahan ang buong gabi.

Tawag sa akin ni Louise isa sa mga kaibigan kong waitress dito sa bar. “Ikaw na raw ang susunod!” Nakangiti wika nito sa akin. Tumango lamang ako. At tumayo na rin para sumunod kay Louise. “Sana makarami tayo ngayon gabi ng tip, dahil ang dami ngayon tao friday kasi tapos tinapat pang sahuran ngayon. Araw ng mga tao.” Pagdaldal pa nito habang papunta na sa stage kung saan doon ako kakanta.

Napatingin ako sa lalaking naghihintay sa altar at grabe he looked gorgeous in his black suit. At yun nga, pumunta kami sa aming pwesto ilang minuto ay nagsimula ang paboritong kanta ni Selene. There are times when I just want to look at your face With the stars in the night There are times when I just want to feel your embrace In the cold night Napatitig ako sa pinto ng simbahan ng dahan dahan itong bumukas at doon nakita namin ang super gandang buntis na bride.

Umurong naman sa pinakadulo si Mateo sa takot na masabunutanb kung kaya’t sa natitirang kilometro ng kanilang biyahe ay walang nagsalita o gumalaw man lang. “Feliz Navidad a todos. Que esta noche solo el amor y la alegría los unos por los otros more en nuestros corazones, (Maligayang pasko sa ating lahat. Nawa'y sa gabing ito ay tanging pagmamahalan at kasiyahan sa isa't isa ang siyang nananahan sa ating mga puso,)” salubong ng Prayleng nasa harapan. Nakarating nga sila sa takdang oras, naunang pumasok si Vahlia nang mahawakan na niya ang banal na tubig sa entrada ng simbahan.

Naglalaway ito at takam na takam siyang pinagmamasdan habang nananaginip. +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ Maagang naglinis ng simbahan sina Minggay at Lila kinabukasan dahil araw ng Linggo at siguradong dagsa ang mga tao. Nilampaso nila ang sahig at pinunasan ang altar at lahat ng istatwa ng mga santo roon. Pagkatapos, inalis din nila ang mga tunaw na kandila at lantang bulaklak. Tinuruan pa nga ni Lila si Minggay ng technique kung paano gagawin 'yon nang mas mabilis at natapos naman sila ng sakto sa oras.

sabi ko. “Oo, Aaliyah. Nagpapahinga sila. Magsasamba kasi kami bukas ng gabi. Gabi ng alay na naman kaya kailangan naming magpahinga. Tumatagal kasi ng ilang oras ang seremonya,” kalmadong sabi ng matanda. “Alay? It means, may papatayin?” nagkatinginan kami ni Janine.

“Ako rin, Adrian. Sobrang mahal kita. At ngayong buo na ang alaala ko, buo na rin ang puso ko. Buo dahil nariyan ka.” Nagsimula nang magpalakpakan ang mga bisita. Ang musika sa background ay nagbago—isang soft acoustic rendition ng “You Are the Reason” ang pumuno sa hangin. Itinaas ng pari ang kanyang kamay. “Sa ngalan ng Diyos at ng Banal na Simbahan, sa harap ng inyong mga mahal sa buhay at saksi ng inyong mga sumpaan...” Lahat ay huminga nang sabay-sabay.

Ang mga dasal ko ngayong gabi ay hindi na para sa iyo. Muli akong napayuko. Hindi para sa kanya, kung hindi para sa sarili kong kapayapaan. Hindi ko alam kung nakikinig ang Diyos pero bago pa sumapit ang kalaliman ng gabi ay narating na ni Denver ang kalagitnaan papunta sa lumang templo sa kabila ng matinding pag-ulan at hangin.