Kakashi Without His Mask Novels & Stories

Pilit kong nilabanan ang pagkaasiwa ko't tahimik lang akong naka-upo habang hinihintay ang mga readers ko na magpapapirma. Nang biglang may anino na humarang sa mga nagkikislapang camera. Agad kong naiangat ang mga paningin sa panauhin. I took a deep sigh to recover from my nervousness. Inaninag ko ang hitsura nito. His huge. Wearing a black hoodie, black mask. Hindi ko makita ng buo ang hitsura nito tanging ang mga mata lang. Nakaglasses, but behind those glasses were very tantalizing eyes.

Iba ang lalaki sa entablado kaysa sa inilarawan ni Sean. Matangkad at payat, nakasuot ng suit at leather shoes. Mayroon siyang marangal at hindi mapalapitang aura. Sa kasamaang palad, suot niya ang isang pilak na maskara na tumatakip sa buong mukha, kaya maliban sa kanyang mga mata, wala nang ibang nakita si Caroline. Bagamat malayo sila sa isa't isa, ipinaalala niya kay Caroline si Kirk.

Iwinaksi ko iyon at pinipigilan siyang pumasok sa loob pero ang lakas niya. He was wearing a black ski mask, kaya hindi ko makita ang kanyang tunay na mukha. Tuluyan siyang nakapasok sa loob kaya ang ginawa ko ay patuloy pa rin akong nanlaban. Nagpakawala ako ng suntok pero nagsangga niya ang kamao ko na walang kahirap-hirap. Muli akong nagtangkang saktan siya, I aimed a vicious kick at his groin, pero nakailag siya.

My ojiichan gave that crown to my brother para kahit mamatay daw siya, meron ng nakahandang mamuno. I'm about to say goodbye to my ojiichan when suddenly my eyes caught that mysterious guy wearing a black mask na hanggang mata lang ang kita but I just ignore him and continue opening the door of my ojiichan's room. "Ohh? Anthea? Sono kimyona gaikan to w* nanidesu ka?" (What's that weird look?) He is sitting on his faded black chair beside the table na maraming kung ano-anong papeles and etcetera ang nakapatong dito.

pagmamakaawa ng lalaki. Napangisi siya at tinali ang hanggang bewang na kulot na buhok. Tinaas niya rin sa kanyang ulo ang suot na itim na shade at tinitigan ang duguang kasamaan niya. Kaharap nito ay ang master nilang matindig na lalaki na suot ang maskarang itim. Ni minsan ay hindi niya pa nakita ang buong mukha nito at hindi siya interesado. Ito ang dahilan kung bakit musmos pa lamang siya ay natuto na siyang kumitil ng buhay. "Yuri! Tulungan mo ko!" baling sa kanya ng lalaki.

Sagot ko bago ini-angat anh ulo ko para tumingin sa kanya. He's wearing as mask now and all I can see is the upper part of his face. He has a thick arched brows, monolid eyes with thick lashes and it was blue in color. Kung tititigan mo ang mga mata niya, animo'y umiilaw ito. "Who are you?" I heard a simple 'tsk' before he stood up and placed his hands in his pocket. He started to walk away. I wanted to call him, to run after him but I felt like my whole energy has been drained that I don't have any thing left of it to even move my lips.

Gusto pa din makita ni Thea ano ang itsura ng tao na kanyang niligtas at tumutulong sa kanya sa likod ng mga bagay. Nakita ang itsura ng pagasa sa kanyang mukha, si James ay gusto na tuparin ang kanyang kahilingan. Sa sandaling iyon, gusto niya na alisin ang kanyang maskara at ipakita ang kanyang pagkatao sa kanya. Subalit, paano niya magagawang makasunod siya matapos niyang alisin ang maskara? Matapos tanggalin ang maskara at ipakita ang kanyang pagkatao, tatratuhin lang siya ni Thea ng magalang at respeto. Wala ng pakiramdam ng pagmamahal.

Kakatapos pa lamang naming kumain ngunit heto siya't parang gusto ng umuwi. "Babe? Sleepy?" I caressed his back. Tinanggal ko na ang suot nitong mask at maging ang coat dahil sabi niya'y naiinitan daw siya. Actually, wala namang naging silbi ang mask dahil halos lahat ay tinanggal na ang kani-kanilang pantakip sa mukha. "Are you okay?" I kissed his forehead gently. Tumango ito ng bahagya at ngumuso.

Tanong niya pa sa akin. He was wearing a black mask and a cap. Suot niya rin yung hoodie niya. tanging mata niya lang ang kita sa kanya. "I just can tell that it's you," Sagot ko sa kanya. "Ikaw lang din naman ang gumagawa sa akin nito. Do not ask why." Dagdag ko.

His forehead crease, “Type?” “Oo, bet, type, kusunada, crush, gusto jowain?” paglilinaw ko. Nagulat ako nang bigla siyang tumawa, “I’m sorry,” sabi niya sa pagitan ng pagtawa niya, na akala mo, first time niya lang nakarinig ng ganon na tanong, “Ano lang, sorry, shit!” patuloy pa rin sya sa pagtawa, hindi ko alam kung maiinis ako o mahahawa na rin sa tawa niya, he cleared his throat, para siguro mapatigil ang sarili niya sa pag tawa, “Hindi kita type, okay? Feeling ko lang kasi ang sarap mo maging kaibigan, kaya ayun, kaya sorry, kung iniwan kita, hindi na mauulit,”