Happy Sad Mask Novels & Stories

Hinubad ni Harvey ang maskara ng mamamatay-tao at tinanggal ang sako ng lason sa bibig nito. Pagkatapos ay kaagad niyang sinipa palayo ang baril nito nang walang alinlangan. Isang mukhang inosente ang makikita. Mukhang nasa dalawampung taon mahigit na ang mamamatay-tao; maganda ang mukha nito, ngunit makikita ang pagmamatigas sa mga mata nito.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

, biglang sumipa muli ang popularidad. Madaling araw, nakita ang isang palihim na lalaki na may maskara na palinga-linga. Hubad siya mula ulo hanggang paa, at ang gitnang bahagi ng kanyang mukha ay mahigpit na na-mosaic. Naglakad ang lalaki sa gate ng community at nakita na walang tao sa paligid, kaya ibinaba niya ang kanyang maskara at sumigaw nang malakas:

gulat na gulat kong sabi Yumuko siya at dimampot ang isang maskara na nahulog sa sahig. " I'm sorry Benj" *BANG*

Parang ginawa para manira ng buhay at mangwasak ng puso ng kababaihan. Mula sa matangos niyang ilong, hanggang sa matalim niyang panga at mga matang kahit malamig tingnan, kaya ka pa ring titigan na para bang ikaw lang ang tao sa buong mundo. “Mask,” simpleng sabi niya. Agad lumapit si Arabella dala ang dalawang eleganteng mask. Iyong kay Ark matte black na may dark silver details habang iyong para sa akin naman ay black and gold, delicately designed with tiny crystals around the edges.

Sabi ni Karylle nang may kalmadong tono, "Hindi ba gusto mong itago ang pagkakakilanlan mo? Gusto mo bang pumasok dito gamit ang mukha mo? Sinong hindi makakakilala sa'yo bilang si Harold?" Sa huli, sumunod na lang si Harold, isinuot ang mask at sunglasses nang walang imik. Sanay na si Karylle sa expressionless na mukha nito. Siya na rin ay nagsuot ng mask at sumunod sa kanya. Sabay silang pumasok sa shop.

Ito ang lalaking may peklat na minsan na niyang nakita noon. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa. Nakasuot ng itim na baseball cap na halos natatakpan ang kanyang mga mata, habang ang itim na maskara naman ay nagkubli sa halos buong mukha nito. Tanging ang pares ng malamig at malalalim nitong mata ang malinaw na nakikita. Matatalim. Kalmado. At napakalalim, na tila kayang higupin ang emosyon ng sinumang makatitig doon.

Sa isang iglap, hindi niya mapangatwiran ang kanyang mga rason para sa kanyang galit! Si Uno ay may sobrang kakaibang pakiramdam sa kanyang puso ngunit siya ay nakokonsensya din sa parehong sandali. Nagpakita siya ng matapang na maskara at suminghal ng malamig mula sa kanyang ilong “Humph!” Tapos, nilagpasan niya ang babae ng hindi man lang siya binati at nagmadali palabas ng pintuan… Siya ay mukhang nandidiri, ngunit sa too lang nakokonsensya siya sa looban niya.

wika ng aking isipan. "Ohhh," Naipikit ko ang aking mata at napatingala ako at umungol ng lumipat ito sa aking harapan na dinungol ng matambok niyang pwetan ang aking galit na galit na si buddy. Naramdaman ko naman na natigilan ito kaya naimulat ko ang aking mata, pagtingin ko sa kanyang mukha ay pulang pula na seguro ito kahit nakasuot ng maskara na nakatitig sa aking buddy ang bibig nito ay nakakanganga na letrang O.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.