Kakashi Without His Mask Mga Nobela at Kwento

Lahat ng mga kawal na naroon ay gano'on din ang sitwasyon, mukhang nahihirapan siya sa kanyang sitwasyon at halos mawalan ng mahika. Sinalo ko si Cassy sa pagkakahulog matapos mawalan ng malay ang lalaking puti ang maskara dahil sa atake ni Nero. Ngumiti ako ng matamis dahil sa ginawang pagtulong nito sa amin. Napa-iling ako ng makita kong sugatan siya at halos makita na ang kanyang mukha dahil sa nasira ang kalahati ng kanyang maskara. What happened to him?

Halos masuka naman ako roon. "Why?" malamig kong tugon. "Let's make up. I am sorry for what I did before.. Please forgive me. I promise, this time.. I will never betray and disappoint you." seryosong sambit ni Kisaki. Kisaki is one of the most handsome Japanese Actor in Japan. Maraming nakakakilala sa kanya sa iba't ibang sulok ng mundo. Lahat sila nagkakandarapa kay Kisaki kaya nga nagagawa ako nitong gaguhin dahil alam niyang malakas ang charms niya sa mga babae. Kahit pa alam nilang may kasintahan ang hudyong kaharap ko. Hahawakan sana ako nito nang dumating si Yuan. Hindi na nito kasama si Eunice.

Katabi ng huli ang naglalakihang kalalakihan na may bitbit ding mga armas. "Boss maawa kayo," pagmamakaawa ng lalaki na nakaluhod. Humarap ang lalaki. Napasinghap ulit ako ng itinutok nito ang baril sa nagmamakaawang tauhan. Napatingin ako sa mukha niya. Hindi ko iyon makita dahil sa suot niyang maskara. Hanggang ilong niya lang ang natatakpan ng maskara, subalit, may pinggas ito sa kanang bahagi sa ilalim ng mata.

Nakayuko si SAITAN habang nakatukod sa sahig ang katana upang hindi siya matumba. Habang si Yahiko naman ay nakaangat ang ulo at mariin na nakapikit habang natatanggal ang kanyang maskara. Nakatutok ang paningin sa kanila ng lahat. Nang kanilang mga kasamahan na tahimik lamang silang pinapanood. Mababakas sa mukha ng mga ito ang pagkasabik na malaman kung kaninong mukha ang nasa likod ng mga suot nilang maskara.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

Napakurap naman si Alathea dahil nakatitig na naman ito ng matiim sa mga mata niya. "Nakakahiya naman sa iyo—" "It's not a problem. I'm also here to clarified something important," he said in a serious and dangerous tone. Bigla na naman siyang kinabahan. Iba na ang pakiramdam niya ngayon habang kaharap ang lalaking ito. He suddenly removed his hat that showing his black hair in a military hair cut. And then his hand move to remove his mask, showing his full angle of his face.

Kakatapos pa lamang naming kumain ngunit heto siya't parang gusto ng umuwi. "Babe? Sleepy?" I caressed his back. Tinanggal ko na ang suot nitong mask at maging ang coat dahil sabi niya'y naiinitan daw siya. Actually, wala namang naging silbi ang mask dahil halos lahat ay tinanggal na ang kani-kanilang pantakip sa mukha. "Are you okay?" I kissed his forehead gently. Tumango ito ng bahagya at ngumuso.

Nakasuot ito ng kupas na maong at White V-neck na pinatungan ng black na leather jacket at naka sneakers din ito. "Sino ka ha? At bakit mo ito ginagawa? Do you need money? How much? Basta pakawalan mo lang kami!" Sigaw ni Ivan dito. Tanging mga mata lamang nito ang makikita dahil sa suot nitong maskara kaya hindi mo ito makikilala. Nang magtama ang aming mga mata ay napakunot ang noo ko. Bakit parang pamilyar ang mga matang iyon?

“Sino ka? Pinapayuhan kitang huwag makialam, kung ayaw mong mamatay!” Samantala, nakatitig naman si Jessica sa lalaking naka-maskara. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa, may hood sa ulo at maskarang tumatakip sa mukha. Ngunit ang matangkad at balingkinitan nitong pangangatawan at matalas na hubog ng kanyang profile ay kapansin-pansin. May mga lalaking kahit sa estruktura pa lamang ng buto ay gwapo na at isa siya roon, kahit hindi pa ganap na nakikita ang kanyang mukha. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, bigla namang nakaramdam si Jessica ng kakaibang pamilyaridad sa lalaking naka-maskara, na para bang nakita na niya ito noon.

I groaned. "What's wrong?" he asked. "I forgot to bring my cap." I dont usually wear masks and shades. I rely more on cap to somehow cover my face. He leaned on his side to look for something. "Wear mine." he said while holding a black cap. Kukunin ko na sana iyon nang sya na mismo ang nagsuot nito sakin. He gently let it fit to my head and even fixed my hair. He even tucked some of it behind my ears. He was so serious while doing it that I can't help but smile.