Kakashi Without His Mask の小説・ストーリー

Nakataas pa rin ang baril niya at mga tauhan. “I did what I needed to do.” “Why show yourself now?” Sinulyapan nito si Kwaichi bago ngumisi. Iyon ang unang beses na nakitaan niya ng emosyon ang matanda. Palagi lang itong kalmado—itinatago ang tunay na kulay sa likod ng maskara. “The elders and Kwaichi are right. Wala kang kahit anong dugo ng mga taong nagtatag ng grupong ito. Kailangan namin alisan ka ng kapangyarihan.”

Nakahinga siya ng maluwag nang matanaw ang sasakyan ni Kirk na naroon pa sa loob ng garahe. Akmang tutuloy na siya sa itaas nang makita niya ang isang lalaki na may bitbit na parang toolbox. Hindi niya masyadong makita ang mukha nito gawa ng nakasuot ito ng sumbrero at itim na facemask.

Kakaalis lang ng kausap niya, and so he was alone now. A smirk crept onto my lips. The mask only covered half of his face. It was dark and sculpted, tracing sharp lines over his eyes and cheek. It didn’t soften him. If anything, it made him look more dangerous and mysterious. Kaya lang ay kilala ko siya at hindi ako natatakot. He was dressed in black, simple and severe, blending into the shadows while somehow still standing out. Well, at least for me. Kasi karamihan naman sa mga lalaki dito ay naka-itim.

Wala siyang ideya kung paano makipag-usap o makihalubilo sa mga ito kaya naman hindi niya mapigilan ang mga kamay na manginig. "Calm down, Kaia. I'm here with you," masuyo namang wika ni Cassian sa kanyang tabi. Marahil ay naramdaman nito ang panginginig ng mga kamay niyang nakakawit sa braso ng lalaki. Cassian was very elegant wearing a black velvet suit that fit him well. If Kaia didn't know him, she would mistake him for an actor especially since he was wearing a half-face gold mask.

Wala man lamang siyang nagagawa upang matulungan man lang ang mga ito para patuloy pa ring mamumuhay sa mundong kanilang ginagalawan. Iniwas niya ang paningin at diretso lamang ang tingin sa unahan. Nakikita niya si Chaos na nagmamaneho sa private jet na kanilang sinasakyan. Ang katabi nito ay isang lalaki na hindi ni Beth nakikilala. Lumingon ito sa gawi nila. Partikular na sa kinauupuan ni Beth. Ang isang tattoo na nagpapahiwatig nang sign of the cross sa ilalim ng kaliwang mata nito ay ang unang napansin ni Beth. Tumango sa kanya ang lalaki kaya'y maikling tango lamang ang naitugon niya rito.

Pero bahagya siyang napakunot ang noo nang mapansin ang kasama nitong matangkad na lalaki na sa tingin niya ay isa rin sa mga kasama nito galing Japan. Hindi niya kita ang mukha dahil may mask din ito gaya ng iba. Matangkad at matikas ito kaya napansin niya agad. Pero natakpan ito ng mga dumaan, ang grupo nina Marco. Kasama rin nito si Jana.

“Kasi ‘yang tattoo n’yo sa likod, pamilyar. May ganyan ding tattoo ang lalaking naka-one-night stand ko sa Japan.” Natigilan si Federico at pumihit paharap kay Monica. “Are you sure?” “Opo. Iyon lang ang natandaan ko kasi kitang-kita ko ang likod niya.” “Nakita mo ang likod pero hindi mo nakita ang mukha?” “Kasi may suot na maskara ang lalaki. Hindi ko natanggal ‘yon at nagmadali na akong umalis.”

Ako ,na gustong makawala at siya na mas gusto pang yumaman. I walk to get near.His face wears another mask i've never known.It runs on my face and it stays looking at my eyes.I keep myself altogether.I have done this infront of everyone before and i can be thankful for such a small break behind the camera ,now i need to play with them again.Ridiculous.

Nakasukbit sa balikat niya ang kaniyang baril habang humihithit ng sigarilyo. Ang isang lalaki naman, nakasando lang kaya kita ang mga tattoo niya sa braso. Balbas sarado rin na animo’y hindi man lang kilala ang pang-shave sa mukha at hahabulin na. Ang dalawang lalaki naman na ay nasa hulihan at tila nagmamatyag sa paligid. Hindi ko gaanong nakikita ang mukha nila dahil may mga itim na mask silang suot. It was like a movie with kidnapped for ransome scene, however, we are in the middle of chaos. Muli kong ibinaling ang tingin ko kay Klarisse na ngayon ay nakatuon na kay Rose. Halatang malaki talaga ang galit ng isang ito sa kaniya.

Nababadtrip na sabi ko sa kanya at tinulak ko pa siya para makadaan ako. Agad niya akong pinigilan. Hawak-hawak niya ako sa siko ko at pinaharap sa kanya. Hinawakan niya ang noo at leeg ko na animoy tinitignan kung may lagnat ba ako o wala. Muka siyang nag-aalala at the same time naguguluhan. Tumawa ako ng malakas at hinampas ang kamay niya. "Kamukha mo pala si Kakashi, Captain." Natatawang sabi ko sa kanya.