Novel & Cerita Kantutan

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.

Sylaila POV Nung tahimik na ulit sa kusina, nag-focus na ako sa paggawa ng cake. Habang naka-open naman ang laptop ko at ka-meeting ang mga business partner ko sa city. Yes, kahit nasa probinsya, nakatutok pa rin ako sa business ko doon. Kapag may urgent meeting at need na need, oo, bumabalik pa rin naman ako sa city para asikasuhin ang mga apat asikasuhin. Kumbaga, talaga lang dito na kami nakatira ni Chusan, kaya after ng mga meeting sa city, dito at dito pa rin kami umuuwi sa Amontala.

O baka nga'y may alam ito sa pangangabayo kaya nga'y alam na alam nito kung paano paamuhin ang isang mabangis ngunit matikas at maliksing kabayo na si Hultor. Seeing her one of the beast, but active horses in the ranch with a prince charming, riding on it—wait? Ano ang pinagsasabi niya? Prince charming my ass. "Grabe! Hindi talaga ako makapaniwalang napasunod niya si Hultor ng ganoon kabilis. Tayo ngang mga tauhan dito ay kailangan pang mag-imbak ng lakas ng loob para lapitan ang kabayong iyan."

Sumang-ayon si Ethan, ang kanyang boses ay matatag at walang pag-aalinlangan. “Ang dangal ng pamilya ay wala sa kung ano ang inaakala ng iba, kundi sa kung paano namumuhay nang may kabutihan at katotohanan,” sabi niya. “Kung tayo ay gumagawa ng mabuti sa kapwa, kung iginagalang natin ang isa’t isa, at kung namumuhay tayo nang malinis ang konsensya, hindi ito magiging kahihiyan. Ang paninirang-puri ng iba ay dadaan lamang, ngunit ang katotohanan ay mananatili magpakailanman.”

Nakita kong may bahid ng dugo ang labi ko sa repleksyon ng salamin sa gilid. Marahil napansin niya rin iyon. Pati ang gasgas ko. Pati ang malaking sako kong halos mas malaki pa sa akin. Pati ang luma kong sapatos. Unti-unting nawala ang iritasyon sa mukha niya. Napalitan iyon ng kung anong hindi ko mabasa. "Ano pangalan mo?" "Tina." "Surname?" "Batumbakal."

” kinurot n’ya ang dibdib ko sa ilalim ng suot ko’ng shirt. ”Ahhn! M-makukuha ko na yung next answer!” pero ang totoo, hindi ako makapag concentrate dahil ang sarap ng ginagawa n’ya. ”Okay, tell me the capital of the Ottoman Empire?” “Ah... Co-Cons... Constan... tine?” “Close, but wrong!” “Ah! K-Kuya!” hinimas nanaman niya nang mabilis ang bird ko! “Ah! Ah! K-Kuya... Ahhhn...”

Dagdag pang pang-iinis. Natataranta na si Sophie. Katarantahang kumakain sa katinuan ng kanyang isip. “I mean sa Palawan. Nandito sa Puerto Galera si Tony Sandoval, meaning, wala siya sa Palawan. Kung wala siya sa Palawan, bumalik na tayo ng Palawan, para hindi tayo makita ni Tony dito sa Mindoro, o kaya itong Mindoro ang ilipat natin sa Palawan.”

Sa isip-isip nya na hindi dapat isatinig. "fine! sorry!" nakunot ang noo ni mart dahil hindi nya alam kung anong parte ng katawan nya ang tinitignan ng kumare nya. ayaw nyang isipin na sa bakat nyang anaconda ito nakatingin pero kung susundan ang direksyon ay doon ito dadalhin. "Sab? sab! what? is there any problem? natulala ka na riyan!"

Kabanata 48-Isang Utos "Ano, natatakot ka ba? Ngayon bibigyan kita ng choice, lumuhod ka at humingi ng tawad sa akin, baka pag-isipan kong palayain ka, pero dapat ibigay ng asawa mo sa akin para makipaglaro ng isang buwan!" Nakakunot ang noo ni Kyle, likas na naisip na ang kabilang partido ay natatakot.

"Lahat naman siguro ng babae ay pangarap na magkaroon ng anak." "Mabuti naman dahil. . ." Huminto ito sa pagsasalita. Muling bumalik ang dalawang braso sa baywang niya at idinikit ang tungki ng ilong sa bumbunan niya at inamoy iyon. ". . .dahil hindi ko hahayaan na mawala ka sa akin, Agata. Hanggang kamatayan, tayo'y magsasama."