Kapag Naririnig Mo To の小説・ストーリー

Nakangisi pa ito habang ginagalaw ang ulo paitaas at paibaba nang hindi kumukurap ang kaniyang mga mata sa aking harapan. Kapag nakikita ko ito ay para lang akong nanonood ng mga weirdo na palabas sa TV. Hindi ko maintindihan at kahit anong pakikinig ay wala man lang akong maisip kung ano ba talagang nangyayari. Sobrang weird! Napaka-weird! Tsk!

Sabay kaming tumatawa kapag may nakakatawa sa pinapanuod namin. Sobrang saya ko. Habang pinagmamasdan ko si Lira sa tabi ko ay parang punong-puno na ang puso ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na yakapin siya. Napatingin siya sa akin at ngumiti saka nagpatuloy sa panunuod. Hindi na ako tumingin ulit sa TV. Diretso lamang ang titig ko kay Lira na abala sa panunuod.

Siguro ganito rin ang naramdaman niya kanina habang pinagmamasdan ko siya. Sinubukan kong tignan siya gamit ang peripheral vision ko. Confirm! Pinagmamasdan nga niya ako. Pero wala na akong pakialam sa kanya. Bahala siya sa buhay niya. Kailangan kong pagtuonan ng pansin ang pagbabasa ko.

Napangiti ako habang nakatingin sa malayo. Game on. This is just getting started.

Hindi nagpapatalo. Biglaang uminit ang aking pakiramdam, yung parang may tumitingin sa'yo. Hindi ko alam kung lilingon ba ako o ano. Napailing na lamang ako at itinuon ang aking atensyon sa taling hinihila.

Ngayon ko lang napansin na pwede mo pa lang makita ang mga nangyayari sa baba. Nakatayo ako sa gilid ng bintana at nanuod ako sa labas. Pinagmasdan ko ang mga taong dumadaan dito. Kung sa mga ordinaryong tao lang, wala kang mararamdaman na iba. Hindi ka magiging kagaya ko na alam mo agad kung may nakatitig man sayo or wala.

I know you're curious about what is happening right now. Mariin kong naipikit ang aking mga mata. "Pupunta ako." ---

Bumaba kana para makapag pamasyal naman tayo. Ay ganon ba sir! Sorry diko na pansin! Paano mo naman mapansin? Ang lalim ng iniisip mo? Ano ba yon? Wala sir!! Okay kakain mo na tayo. Sige po mukhang nagugutom na ako eh.

Hindi naman siya sumagot at basta na lamang inabot sa akin ang salamin na iyon. "Sa tulong niyan, maaari mo silang makita ng panandalian. Sabihin mo lamang ang gusto mong makita, kanyang ipapakita. " rinig kong sabi niya, bago ulit nagsimulang maglakad. Hindi man niya nakita, pero ako'y tumango na lamang. Ngunit— Hindi ko alam kung paano gamitin. Dahil iyon ang totoo. Ngayon ko lamang naman kasi ito nakita, at ngayon ko lang rin ito nagawang pagmasdan.

Ilang kaluluwa ba ang nasa bahay na to? Naka tingin ito saakin, nakakatakot naman ang mga tingin niya. Dilat na dilat ang mata niya habang sinusundan ako ng tingin. Napansin ko din ang tali sa leeg nito, sinundan ko ang tali at naka tali iyon sa gilid ng hagdan. Mukang nag suicide naman ang kaluluwang to. Kamukang kamuka niya yung napapanuod ko sa tv na sadako. Diko alam kung dadaan paba ako paakyat ng hagdan. Napalunok ako at mabilis na naglakad paakyat. Hindi nako tumingin sa kanya.