Kindergarten Quotes Novels & Stories

Dati, pilit pa niyang tinuturuan ang bata na magbasa ng mga simpleng salita. “Mommy, what's this?” madalas nitong tanong habang itinuturo ang mga letra. Napapikit si Ada. Kindergarten na ang batang iyon ngayon. Marahil marunong na itong magbasa nang mag-isa.

Mabilis nitong ipinagtanggol ang sarili. “Nagki-kindergarten na ako. Sabi ng principal namin hindi raw nakakapasok sa kindergarten ang bad people.” Pero nang marinig ni Trisha ang word na kindergarten, lalo itong napakunot-noo. “No like kindergarten. No go.” Hanggang ngayon, matindi pa rin ang resistance ni Trisha sa pagpasok sa school. At sobrang spoiled ito ni Gerald. Kapag umiyak lang nang kaunti ang bata, agad sumusuko ang lahat ng prinsipyo nito.

Kung pupwede lang ay mas gugustuhin niyang makasama ang mga anak, kaya lamang ay hindi niya rin maaaring talikuran ang profession niya at commitment sa negosyong binuo nila ni Feliz. “Don’t worry, Clayton, Callie. Sabi ng Tita Feliz niyo, marami raw kids doon sa kindergarten na papasukan niyo. It means marami kayong makakalaro. You’ll have new friends. Isn’t it exciting?” Nagkatingin sina Nico at Natasha. Sa isip ng mga ito ay hindi naman masaya ang pumasok sa kindergarten. Para saan pa kung matataas naman ang IQ nila? Pero dahil masaya ang Mommy nila sa isiping papasok sila sa normal na kindergarten at makakahalubilo ng ibang mga bata ay makikiayon sila.

“They sense kindness.” Napatingin si Quen, hindi alam kung tatawa o tatalikod. Kindness. Iyon ang salitang matagal nang hindi ginagamit para ilarawan ang sinuman sa kanila. “Ah, Mr. Kamiyana,” bati ng lalaki, nakipagkamay kay Quen, “we were just talking about how your wife seems to have a natural gift with children.” Bahagyang napakurap si Mirae, ngunit hindi siya nakasagot agad.