Kokoro の小説・ストーリー

Bumaling si Jiro sa direksyon na tinuro ko. "Ah! That's the uno de torre" Uno de torre? He already said it earlier. Sa pagkaka-alala ko ay sinabi ni Jiro na roon naka destino ang kanyang Ayo Ravus. Kakaiba ang torre na iyon. Hindi makikita ang kabuuan dahil malayo ito at may mga puno ang tumatakip ngunit ang dulo at tuktok ay nakikita. My eyes narrowed to see it clearly. There's like a huge crystal ball at the top of the tower. One word crossed my mind. Unique.

Umihip ang isang mainit na simoy ng hangin at lumipad ang mga talulot ng cherry blossoms. Nakasuot ng pink na bestida si Pammy at mukha siyang napakaganda na parang isang tunay na prinsesa. Umupo si Zuko, pinisil ang mataba niyang mukha, at nagtanong sa kanya nang nakangiti, “Sa birthday mo sa susunod na taon, dadalhin kita sa Southeast Aciatic para manghuli ng alitaptap, okay?” Hindi alam ni Pammy kung saan ang Southeast Aciatic, pero pumalakpak siya at masayang sumayaw nang narinig niya ang salitang alitaptap.

May hawak itong baslay at pana habang matalim ang tingin na ipinukol sa kan'ya. Napalunok s'ya ng laway dahil bumalik na naman sa kan'yang alaala ang nangyari noong unang beses n'yang nagawi dito. "Hi! I'm Dee and I'm here to see Kokal Garuda," sagot n'ya rito. Ang kokal ang s'yang pinakamataas na antas ng tao sa tribu. At ang kokal ang minsan n'yang tinulongan ng magawi s'ya sa lugar na ito.

Nilatag niya ang plano kung paano kami makakalusot sa papuntang Norte. Kailangan naming dumaan sa Taja River, isa itong ilog na nagkokonekta sa dagat na pwede naming daanan patungong Norte. Hindi ito biro dahil kailangan naming sumisid ng 1000 Ft. para hindi kami madetect ng detector ng Norte at pumasok sa kweba sa isla ng Kyo. May lagusan sa ibabaw noon palabas ng kweba. Ang kweba ay konektado sa minahan ng Solen dito kami dadaan palabas.

tanong niya maya-maya. Imbes na sumagot, sandaling nagpalinga-linga si Knoxx. Maya-maya pa, marahan siya nitong hinila paakyat sa ibabaw ng isang malaki at patag na bato. Pagtuntong niya roon, the warmth of the afternoon sun instantly hit her face. Few seconds more and just like magic, the cool breeze blew away the light fog surrounding them and there she saw one the most magnificent views she had ever seen in her lifetime—the whole city of Maritria right before her very eyes.

Tumango si Jasmine, “Maraming salamat, Nanako!” Kumindat si Nanako saka siya tumawa. “Ate Jasmine, huwag mo nang banggitin. Masaya akong mapupunta si Cocoa sa’yo!” Muling nagsalita si Jasmine, “Dadalhin ko pa naman si Cocoa sa Oskia. Hindi mo ba siya hahanapin?” Mula sa gilid ng mata, sumulyap nang mabilis si Nanako kay Charlie, “Kapag namiss ko si Cocoa, bibisita na lang ako sa Aurous Hill para makita siya, ikaw, at si Charlie-kun na rin!”

Malayo sa gulo. "Ate..." mahinang tawag ni Kiko mula sa kama. Tumingin ito sa bintana, kung saan makikita ang mga puno ng mangga at payapang bukid. "Ang ganda pala dito. Walang ingay. Walang kotse." Ngumiti si Amara, isang ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata. Lumapit siya at hinaplos ang kalbong ulo ng kapatid.

Tumayo siya mula sa lupa, tumingin kay James, at sinabing, “Salamat, Master.” Ang Divine Cow ay ang tagapag-alaga ng bundok ng Ecclesiastical Restricted Zone at naramdaman niya na si James ang naging bagong may ari ng Ecclesiastical Restricted Zone. Naturally, ang may ari ng Ecclesiastical Restricted Zone ay kanyang panginoon. Kumakaway ang kanyang kamay para pakalmahin ang pormal na hangin, tinanong ni James, "Ano ang pangalan mo?" Sumagot ang Divine Cow. "Ang pangalan ko ay Quiomars Boswell, Master."

Mabigat. Parang ang langit mismo, naghihintay ng permiso para bumagsak. Isang katok lang. Isa lang ang taong kumakatok nang gano’n. “Pasok.” sabi ko. Pumasok siya — walang bantay, walang alalay. Si Damian. Madilim ang suot, may pulang kwelyo, at ‘yung mga mata niya… parang apoy na matagal nang ayaw mamatay.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”