Sa mga pag-uusap tungkol sa mitolohiya ng Pilipinas, hindi ko maiwasang mapahanga sa mga kwento ng mga diyos at diyosa na bumalot sa ating kultura. Isang halimbawa ay ang kwento ni Bathala, ang pangunahing diyos sa mitolohiyang Pilipino. Siya ang tagapaglikha ng daigdig at ng lahat ng nilalang dito. Sa kanyang mga kwento, tila nakikita natin ang pagnanais ng mga tao na maunawaan ang mga bagay sa paligid. Ang kwento ni Bathala ay puno ng pagsubok at tagumpay, lalo na sa kanyang pakikisalamuha kay Maria Makiling, isang diwata na nagtataguyod ng kagandahan ng kalikasan. Ang kanilang kwento ay nagbigay-diin sa ating paggalang sa kalikasan at ang kahalagahan ng pagmamahal sa sariling bayan.
Isang ibang halimbawa ay ang kwento ng mga engkanto sa 'Aswang' tales. Hindi ito simpleng kwentong katatakutan; may mas malalim na aral ito na nakaugat sa ating mga takot at paniniwala. Ang Aswang, na kadalasang inilarawan na isang nakakatakot na nilalang, ay ginagamit bilang babala tungkol sa mga masamang gawain. Kadalasan, ang mga kwentong ito ay nagiging daan upang ipaalala ang halaga ng pagkakaisa at pananampalataya, lalo na sa mga pamayanang pinag-uugatan nito. Alam mo, nakaka-engganyo talagang pag-isipan kung paano ang mga kwentong ito ay nagbigay liwanag sa mga paniniwala ng mga tao sa mga nakaraang henerasyon.
At saka, hindi ko makalimutan ang kwento ng 'Buwan at Araw'. Ayon sa alamat, ang Araw at Buwan ay nagmamahalan ngunit hindi sila maaaring maging magkasama. Ang simbolismo ng kanilang pagkahiwalay ay madalas na ginagamit upang ipakita ang ating pag-unawa sa pag-ibig, sakripisyo, at ang mga limitasyon na may kinalaman sa mga tao. Nakakatuwa ang mga mitolohiyang ito dahil nagbibigay sila ng mas malalim na pananaw sa ating pagkatao at kung paano natin tinitingnan ang mga bagay sa ating paligid.