Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

I can always come back anyway, I thought silently. Hinubad ko ang suot na puting t-shirt at inilapag iyon sa batuhan. Saglit kong tiningala ang langit, tinatantsa kung lulusong ba ako sa dagat o hindi. Puno ng ulap ang kalangitan ngayon at hindi ko maramdaman ang init ng araw sa aking balat. Medyo malamig din ang ihip ng hangin kaya’t sa tingin ko ay uulan mamayang hapon o gabi.

sambit ko habang iniikot ang aking mga mata. “One day you will remember everything, and I’m willing for that time to happen. Just like I did 10 years ago, and finally you’re here” nakangiti nitong wika. Ang guwapo talaga ng loko na ‘to. “And what if ‘di ko na na maalalang muli?” tanong ko.

Kung san niya ako noon madalas na dinadala. "Nababaliw ka na ba? Bakit dinala mo ako dito? Pano din kung hanapin tayo ng Mom at Dad?" Galit kung tanong kay Kenzo. Well, actually palusot ko lang yon. Wala akong ibang gusto kung hindi ang makaalis dito, ang dami kasing biglang memories na pumapasok sa isip ko na feeling ko anytime, yon yong magiging reason para sumabog yong ulo ko!

Kagabi pa iyon pero past lunch na at heto pa rin ako paulit ulit na nirereplay sa utak ang pangyayari. Nakakatulong nga at hindi ko pa siya nakikita ngayong araw na ito. Kung sa ibang pagkakataon hinahanap ko na siya pero ngayon mas maginhawa akong walang anino niya akong napapansin. “Kumusta pala ang pressure ni tita sayo? Sana naman ay mag give up na siya.”

Hindi na ako nag abala pa na buksan ang aking mga mata para tignan siya. After everything, I'm still weak. I can't lie to myself that I am weak. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kung wala sina Fauve at ang crew. Hindi ko alam kung makakayanan ko ba kasi walang wala na din ako. I lost all of them including myself. I lost everyone.

"Huh? What do you mean?" "I'm sorry buddy, pero hindi ko pa puwede'ng sabihin ito ngayon. Pangako, sa oras na makalabas ka na at maging maayos na ang lahat, ako mismo ang magsasabi sa'yo ng totoo." Seryosong pahayag nito. "Ano ka ba Aston! Nagka-amnesia lang ako pero hindi naman natanggal ang utak ko, kaya't paniguradong mauunawaan ko kung ano man 'yan.'

Sa kabila ng lungkot at sakit na dumagsa sa dibdib ko, nagawa ko pa ding ngumiti at magpakawala ng buntong-hininga. "Did you know that when you're freed, not only your memories will disappears but as well as the memories of the people you've met. So, in the end. Everything will be erased." muli akong nagbuntong-hininga. "In the end, it'll be wasted. It will lost its existence. It won't have meaning at all."

"Self, ang shunag mo talaga. Wala ka ng ginawang tama." Biglang nag init ang katawan ko nang maalala ang mga nangyari, all of it.Magkahalong pagkapahiya at well, kaunting kilig. Okay, 'di lang kaunti gabundok na kilig na sing taas ng Mt.Apo. Bakit naman hindi? I remebered him carrying and scooping me into his arms. May pag aalala din sa boses nito ng tanungin ako kung ayos lang ako. But the memories stopped right there. Kahit anong pilit kong kalkal, hanggang doon lang ang ang mga eksenang isinu-supply ng utak ko. Beyond that, it's all blank. Zero. Nil. Wala.

Ani mom na siyang ipinagtaka ko. "Mom, wala pang istasyon ang tv ngayon. Madaling araw pa lang dito sa Pilipinas." Pangangatwiran ko pa. "Umayos ka nga! Alas singko na ng umaga kaya't sigurado akong meron ng balita!" "Haist, Sige na nga!" Napipilitan kong pag sang-ayon. Dali-dali kong binuksan ang tv at halos mahimatay ako sa bumulaga saakin.

Nakatayo ako sa dulo ng aming silid, nasa likuran ko ang liwanag ng buwan, nakatingin ako sa kanya at pilit kong hinahanap ang dating asawa ko na nakilala ko pagkatapos ng maraming taon, pero wala na. Ilang saglit pa ay nagsimula na siyang lumapit, habang hindi ako natitinag sa aking kinatatayuan, walang ekspresiyon, walang pakiramdam, wala nang kinikilala, papalapit na siya ng papalapit.