Nakakatuwang pag-usapan ang mga diyos-diyosan ng ating mga ninuno — para sa akin, si Lakapati ang pinaka-mapagkalingang imahe ng pag-usbong at pag-asa. Sa mga lumang salaysay ng mga Tagalog at iba pang grupo sa Luzon, siya ay isang diwata o espiritu ng pagkamayabong: tagapangalaga ng mga pananim, tagapagpausbong ng lupa, at tagapangalaga sa pagtaba ng kabahayan. Madalas siyang inuugnay sa bigas at mga tanim, at sinasamba o inaalayan tuwing panahon ng pagtatanim at pag-aani para humingi ng masaganang ani.
May mga talambuhay na nagsasabing si Lakapati ay may natatanging katangian pagdating sa kasarian — hindi laging itinuturing na puro lalaki o babae; sa ilang bersyon siya'y androgynous o may kakanyahang lampasan ang hetronormative na pagtingin. Dahil dito, siya rin ay sumisimbolo ng pagiging balanse at pagkamalikhain: hindi lamang pagkamayabong ng lupa kundi pati na rin ng tao — pagiging mabunga sa anak, negosyo, at tahanan.
Ang kanyang 'kapangyarihan' ay hindi laging bombastiko o supernatural sa istilong modernong komiks; mas mababa at mas malalim: pagpapabunga ng lupa, pagbibigay ng proteksyon sa mga magsasaka, pagdali ng panganganak, at pagpapalusog ng sambahayan. Sa madaling salita, siya ang espiritwal na kasangga tuwing nagsisimula o bumubuo ng buhay — at sa akin, ang ideya na may ganoong presensya noon ay sobra namang nakakaaliw at nakakaantig ng puso.