Novel & Cerita Legend Of The White Dragon

Ang pulang liwanag ay nakaupo sa gitna ng mga batong magkakaiba ang laki, at sa pagitan ng mga bitak ay dumadaloy ang isang maliit na bukal, malamig at kumikislap. Matapos pag-aralan ang paligid, napansin niyang wala ang Ice Dragon. Ngunit nang tumingin siya sa bukal, unti-unting nabuo sa isip niya ang lohika. Ang Ice Dragon ay gawa sa translucent ice cubes… baka ang bukal na ito ang pinagmumulan ng yelong iyon. At ang draconic essence ang sentro ng lahat. Maingat niyang inilabas ang Dragonslayer Sword at lumapit sa mga bato. Plano niyang sungkitin ang essence gamit ang talim.

"How did you know that it was from Daemion?" "I tried using the DNA of some halbmiuns, and found out that the DNA present in the poison matches the DNA of a halbmiun that is a half goblin, half dragon." "So that poison is from goblins?" Umiling siya bago inilabas ang isang makapal na libro. "I scanned the book and read a lot about the classification of dragons. And there, I found out that there's this specific species of dragon that spits no fire but poison. Their blood is poison, too. This kind of dragon is called Ivius. And I am so sorry to say this, but their poison has no antidote."

Ang ibabaw nito ay napapalamutian ng mga tila ba kaliskis ng isang matandang dragon. "Ito... kaliskis po ba ito ng dragon?" tulalang tanong ni Cordelia habang nakatitig sa hawak ng amo. Maging ang mga mata ni Pierre ay napuno rin ng labis na kagalakan. Pakiramdam niya ay tumama siya sa lotto ngayon. Ang Dragon Scale ay ang natatanging dagger sa loob ng libu-libong taon. Bagamat hindi pa siya ganap na sigurado sa iba pang detalye, alam niyang hindi ordinaryong bagay ang hawak niya.

"Walang alinlangan." Diretsong sagot ni Zarvok, mariin at puno ng paninindigan. "Kapag naibalik sa akin ang puso ng lahi ko, maibabangon ko ang Dragon Clan mula sa pagkakalugmok. Layunin kong palayain ang aming lahi mula sa pagkaalipin, upang muling makatayo nang may dangal. Iyan ang dahilan kung bakit ako nagtiis ng mahigit isang libong taon sa Miracle Palace."

Nahirapan si Wilbur sa mga pagpipilian. Hindi niya kilala kung sino itong Dragon God, at hindi niya alam kung bakit niya nakuha ang altar na ito. Gayunpaman, anuman ang mangyari, ang Dragon God ay isang nilalang na higit sa mundong ito. Ang hinala ni Wilbur ay ito ang pinakamalakas na nilalang sa buong kalawakan. Kahit ang diyos ay hindi kayang makuha ang napakaraming magical item.

Am I dreaming? "Of course you are not. You were able to enter in this space because of the magic that you absorbed from the vase. I know you are confused right now, so let me introduce myself. I am the legendary white dragon in the primordial times. I am owned by fairies and my last master died and all of her abilities was directly transferred to you. It means, you are my new master and you owned all of her abilities now." Mahabang paliwanag niya sa akin.

Habang naglalakad ay hindi ko mapigilang mapa-isip sa aking nabasa. I didn't knew the snow dragon was Estineian's mount. Marami nang mga kuwento tungkol kay Estineian at gayundin sa snow dragon. They are legendary figures, but the one is an emperor, and the other one, is just a creature who isn't interested in worldly affairs. Anyway, I'm here. Mamaya muna ang pag-iisip, food first. "Tatlo po niyan," sabay turo ko sa tinapay na kakalapag lang ng tindero. Umaaso pa ito sa init, tanda na ito'y bagong luto pa lang.

Tinaas niya ang damit nito at bumungad sa kanila ang itim na dragon na parang tattoo sa likod nito, halos maging pula ito dahil sa pagdugo nito. Pinanganak si Liam na kasama si Kura; isang elemental legendary dragon. Noon una nagulat sila nang makitang may dragon na nakaguhit sa likod nito pero may nakapagsabi sa kanila na buhay ang dragon na nasa likod ni Liam. Nagulat sila sa narinig dahil kauna-unahang nangyari iyon. Alam rin ni Mrs. Lunberg na may dugong ng isang dragon ang dumadaloy sa kanilang ancestors pero maliit lamang ito lalo na puro pinanganak na wizard ang kaniyang ina at lola. "Okay na, masakit pa ba?" tanong ni Mrs. Lundberg pagkatapos niyang gamutin ang sugat nito sa likod.

" Si Lyndon ay ganap na natulala. Siya ang pinuno ng Black Dragon, isa sa apat na pangunahing pwersa sa lungsod, at siya ang pinakamamahal na ampon ni Mr. Villamor! Sa paglipas ng mga taon, hindi pa siya nakakita ng anumang malalaking hangin o alon, at walang nakakita pa nito. Ngunit ngayon, siya ay nataranta, ganap na nataranta, ang kanyang mga binti ay hindi maiwasang manginig! ay walang ganoong nakakatakot na lakas! Ang mga taong iyon ay hindi mahulaan ang nasa kanilang mga isip. Tanging ang mga ilang mga karakter sa antas ng beterano ang may kapangyarihan! Nakakatakot!

Walang awa. At sa gabing ito, habang nakikipaglaban ang ama ko para sa buhay niya, may isa pang bagay na muling isinilang ang Black Dragon, sa ilalim ng tunay nitong hari. “Kung gusto nila ang Dragon,” mahina kong wika, “kailangan muna nilang dumaan sa akin.” At ako si Aldrich Cutanda Vellaceran. Hindi ako ang kukuhanan ng kapangyarihan. Ako ang kumukuha nito pabalik.