Les Misérables Novels & Stories

Paulit-ulit siyang sumisinghap ng hangin habang miserableng umuubo. Narinig niya ang mahina nitong tawa, parang demonyong kinikiliti ng mga insekto. Aliw na aliw ito sa itsura niyang pulang-pula. Damn! She'd never met a man so ruthless and heartless in her entire life! "So, are you gonna eat with me now, or do I need to force-feed you with my cock?" Hawak ang sariling leeg ay matalim niya itong pinupukol ng tingin. "Potangina mo!"

Kasunod niyon ay tuluyan nang pumikit ang mga ni Tere at lumuwag ang pagkakahawak nito sa kamay nila. “Tere!” umiiyak na sigaw ni Luisa. “I’m sorry… I’m so sorry,” paulit-ulit na sambit ni Levi habang patuloy sa pagtangis. Bakit kailangan ang inosenteng buhay ng mga anak ang madamay dahil sa maling desisyon ng isang ina? Nakakalungkot na maraming buhay ang nasira at may mga buhay na nasayang dahil sa kasakiman ng tao sa pera. Si Dexter at Tere. Pareho lang silang biktima ng pagkakataon at maling pananaw ng sarili nilang magulang. Kayhirap tanggapin. Nakakagalit. Bakit kailangan nilang magkalayo ni Levi at manganib ang buhay dahil sa personal na interes ng isang tao? Sila na wala naman direkt

saad ko at pilit pinipigil na matawa. Mga animated mga itsura nila kasi, parang bigla kong nakalimutan na masama ang loob ko nang bumalik dito. One thing I find kinda funny is their height kapag kumpulan sila at ganoon na magkakatabi. Mapapansin na magkakalapit lang ang mga taas nilang. Then, pare-pareho ng suot na uniform and even their body built na medyo chubby, iyong houseboy lang yata ang payat sa kanilang lahat. Hindi ko alam kung ni-require ni mom na pare-pareho sila ng height pero nakatutuwa dahil para silang mga dwarf, tapos pito silang nasa harapan ko at matangkad pa ako ng di hamak. Ang eksena tuloy ay parang doon sa children’s book ni Snow White, iyong part na nagulat ang mga duw

Sabay nilang nabitawan ni Cheska ang hawak ng mag tama ang tingin nila sa isa't isa. Hindi nila iniinda ang lamig ng sahig ng CR at walang pag dadalawang isip na niyakap ang isa't isa. "Oh my Gosh!" Ang kaninang iyak ni Mia ay mas lalong lumala ng makita ang nag iisang kaibigan. Bumuhos ang matinding luha nila.

Tumawa ang lalake at basta na lang umalis. Yamot na yamot suyang pumasok sa kaniyang sasakyan. Ang laki-laki ng pera ni Jacob pero hindi man lang siya binibigyan ng malaki. She need fifty million! Ang binigay lang nito sa kaniya ay ang negosyo ni Precious, pero hindi lahat ng branch nito. Plus may binabawas pa ang accountant sa monthly income nito.

"I-im s-sorry baby, I did my best p-pero mukhang kulang pa." Kahit na nanghihinga na ako at sobrang basa na ang mukha ko dahil sa pag iyak ay pinilit ko pa rin na tumayo at naglakad papunta sa elevator, halos pagtiningnan na ako ng mga taong nakakasabayan ko, marahil ay nagtataka sila dahil sa itsura ko. Pakiramdam ko ay buhay nga ko pero parang unti unti na din namamatay ang pagkatao ko. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa, hanggang sa nakalabas ako ng building ng condo niya ay wala ako sa sarili ko, tulala lang akong naglalakad at hindi ko alam kung saan ako patungko. Paulit ulit sa isipan ko ang katagang binitawan ni Nigel sa akin. He regret meeting me, he regret loving me, he despise me s

Saka na kapag maluwag na sa loob nitong magkuwento. “No, you have to hear this.” Heidi took a deep breath and resumed talking. “I was young and we were so poor. I was so desperate for money. Pera pang-aral, pera pang-kain, pera pambili ng mga gusto ko at kung ano-ano pa. Kapitbahay namin noon iyong nag-alok sa ‘kin nu’ng trabaho. I thought it was a good job dahil malaki ang kita. I don’t really care if any man touched me inappropriately that time. Ang utak ko, nakatuon lang sa pera. Sobrang mahirap kami kaya ganoon ako. Sa isip ko, kapag may pera ako, nakaka-angat ako sa mga tao. Ni hindi ko kinakahiya ang dahilan kung bakit ako may pera.”

Para saan ang emotion iyon sa mga mata ni Manuel. "Hindi mo ako masisi kung paulit-ulit kong sasabihin na I'm a..." Pumiyok siya. Humugot siya ng malalim na hininga atsaka pinakawalan din iyon. Kahit papaano ay naging maluwag na rin ang paghinga niya. "I'm a rape victim."

It was turning into a desperate, roaring hunger. In the small, moving metal box of the cargo elevator, suspended between life and death, the world outside ceased to exist. Ang panganib, ang mga baril, ang pagsabog—lahat ng iyon ay naglaho, pinalitan ng isang matinding init na matagal nang nag-aabang sa kanilang mga katawan. Khier leaned in and captured her lips in a bruising, desperate kiss.

sa biglang nagsulputan ang mga inahing manok. Nalaman lang ng matandang pari na tugma siya sa pagkilala rito ng yumakap ang bumisitang padre sa kanya. Naglabasan ito mula sa nasirang kulungan at nagkalat sa kinaroroonan nila. Nasa aking kwadro ako nang marinig iyon at habang nagbabasa ng pangalawang kabanata ng Les Miserable, isang nobelang gawa ni Victor Hugo, kilalang manunulat ng Pransya. Nabili ko ito sa isang tindahan ng mga aklat sa Paris upang maging aking libangan sa usad ng paglalakbay. Si Fernan Loreto ang pinuno ng mga rebelde sa Santa Barbara. "Manang maaari bang pito nalang po ito? Pitong sentimo lang kasi ang dala ko," paghingi ng tawad niya sa tindera ng tinapay. Iyak na nagh