Les Misérables 소설 & 이야기

hiyaw ni Lola Helen na siya namang nangunguna sa paglalakad sa amin. Bale apat kasi ang mga kasama naming matatanda, lahat ay senior citizen na. Si Lola Helen, Remy, Nelya, at Cleofe. Si Lola Cleofe ang pinaka-bata ngunit hindi ko pa nakakausap, narinig ko lamang kay Lola Remy na may deperensya raw ang pandinig nito. “Salamat, hijo.” Saka ko lamang napansin na nakaabot na pala sa tabi ko si Freed nang kaniyang ibaba si Lola Remy.

Umabot ng mahigit 50 thousands dahil sa sobrang mahal ng mga bilihin. Sinilip niya ang passbook. Wala pang nabawas sa isang milyon na hinulog ng mga magulang niya sa kaniyang account. Ang perang iyon ay galing sa lupain nilang isinangla ng kaniyang tatay para sana tulong sa surgery ni Karylle. Akala niya ibinalik ng mga magulang kay Mrs. Delgado pero sabi ng nanay niya hinulog daw ng mga ito sa personal account niya. Natuwa na rin siya kahit papaano. Magagamit niya ang pera sa pagsisimula ng munting negosyo.

Napahikbi si Tita Jocy. Magkatabi sila ni Tito Vicente na nakaupo paharap sa amin. Katabi ko naman si Cathy. Kung noon ay mas mukhang bata si Tita Jocy tingnan kaysa kay Tito, Kabaliktaran naman ngayon. Mas maraming puting buhok si Tita at para bang napakaraming pasanin sa buhay. Si Tito naman ay maaliwalas ang mukha.

“Nice answer. Kung ikaw ang papipiliin, alin sa dalawa ang pananaw mo?” I frowned. “You know Xavier, isa akong ambisyosang babae,” sabi ko rito. “To be honest, mataas ang ambisyon ko talaga noong kabataan ko pa. I want to have everything, like a fancy lifestyle, I want to have my own car, I want to have a mansion and I want to sleep with too much money on my bed. Ganoon ako kaambisyosa. But never in my entire life na sumubok magpakasal sa lalaki nang dahil lang sa kayamanan. Dahil mas gusto ko pa rin ’yong normal na magiging buhay ko. I don’t care kung mayaman o mahirap basta ang importante ay mahal ko at mamahalin ako bilang ako at hinding-hindi ako iiwanan.”

Sagot ko at matamis siyang ngumiti sakin Itinuloy niya ulit ang pagkain niya at kahit wala na din akong gana ay pinilit ko nalang din ubusin ang pagkain ko. Malupit si Gray at hindi ko inakala na ganito pala siya, Ang pagkakakilala ko sa kaniya noon ay isa siyang tahimik at mabait na lalake pero mag mula nung kidnapin niya ako ay lumitaw na ang kasamaan niya. Mag kaibigan kami ni Gray at nakilala ko siya dahil dati siyang miyembro ng black lion. Isang grupo na pumapatay ng masasamang tao at kriminal, Ang mga pera na nakokolekta nila sa mga sindakato na natatalo nila ay itinutulong nila sa mga batang nasa ampunan.

Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon. Huminga siya nang malalim at pilit na winawaksi sa isipan ang miserableng memorya sa lugar na iyon. Matagal din niya iyong binaon sa limot dahil nawalan na s’ya ng pag-asa na makamtan ang hustisya, ngunit sa pagbabalik sa lugar na iyon hindi niya inaasahan na naroon pa din ang sakit at hindi siya nilulubayan.

Biglang pumitik ang kaba sa dibdib ko. "Qu'est-il arrivé? Pourquoi pleures-tu?" (What happened? Why are you crying?) [Isabelle... ta mère... ta mère...] (Your mother... Your mother...) "Qu'est-il arrivé à ma mère?" (What happened to my mother?)

CHAPTER 59 "I’ll act like I have no idea who planned the shooting against me," aniya. Mahirap din maging mayaman. Hindi mo alam kung sino ang pwedeng mong pagkatiwalaan. Parang lahat ng nasa paligid mo ay posibleng maging kalaban mo. Nangangarap akong maging mayaman. Pero ngayong alam ko na ang sitwasyon niya 'wag na lang pala.