Lest We Forget Mga Nobela at Kwento

Basta ang alam ko, sa titig pa lang niya, alam kong hindi ako ligtas—at hindi ko rin ginusto maging ligtas. “You look like you’ve had a long day,” sabi niya, sabay senyas sa bartender. “Long week,” sagot ko habang nilalaro ang baso sa harapan ko. “Long life, actually.” Ngumiti siya, isang uri ng ngiting hindi ko maipinta—tila puno ng lihim, ng karanasan, at ng panganib. “Sometimes, we need to forget. Even just for one night.” Hindi ko alam kung bakit, pero tinanggap ko ang alok niya. Hindi ako nagtanong ng pangalan niya, at hindi rin siya nagtanong ng sa akin. Parang may silent agreement kami—isang gabi ng pagtakas.

Parang 'di kami magkakilala noon. Sana nga ganoon kadali kalimutan ang lahat. Sana nga ganoon kadali ibaon ang lahat. Na sa paglipas ng mga araw, dapat kasabay doon sa paglipas ang mga hinanakit. Sana ganoon nalang talaga kadali iyon. Kung may gamot lang sana para sa mabilis na paglimot, nilaklak ko na para lang kalimutan ang nangyari sa nakaraan.

Pinagmasdan niya ang dagat, iniisip kung paano niya kakalimutan ang nangyari kagabi. Biglang lumapit si Liam, nakatayo sa tabi niya. “About last night…” nagsimula ito. “Don’t,” agad niyang sabi, umiwas ng tingin. “It’s fine. Let’s just forget it.” Tahimik si Liam. Sandali lang, pero sapat para maramdaman ni Celine ang tibok ng puso niya. “Fine,” sagot ni Liam, pero mas malumanay. “We’ll forget it. If that’s what you want.”

Alaalang hindi niya kakalimutan hanggang sa huling hininga niya, si Acey lang ang mananatili sa kanyang puso. Memories are the most we treasured to the point that if we were hurt we forcely forgetting it, but memories are also the reason why people still standing, memories that even painful will gave us strength to be our best... ~ Mariposa13_V

Gusto ko nalang munang hilumin ang sugat sa puso ko. Dati sabi ko, if the day come that I choose to forgive I will, but it doesn't mean that I will also forget all the bad things people did to me. Pero ang sabi ni Lola Raquel sa akin kung gusto kong tuluyang makalimot sa sakit ng nakaraan kailangan kung magpatawad. Pero kakambal ng pagtatawad ay ang pagkalimot. If I choose to forgive I should also choose to forget. Dahil hindi ako tuluyang makaka-move on kung patuloy kung balik balikan sa puso at isip ko ang sakit.

"Hindi ako nagsisisi na mahalin ka. Naging masaya ako kahit na nakasama lang mita sa kaunting panahon. I'll treasure every moment na kasama ka. Ngunit simula ngayong araw, kakalimutan na kita. Ibabaon ko sa limot kung ano man ang nararamdaman ko para sa 'yo. Kahit mahirap, pipilitin ko ang aking sarili na kalimutan lahat ang mga pinagdaanan natin." Tagos sa puso ang mga salitang binitawan ni Liam. Gusto kong bawiin lahat ng mga sinabi ko sa kaniya kanina. Bigla akong nakaramdam ng pagsisisi kung bakit ko pinamukha sa kaniya na masaya ako sa aking buhay ngayon. "Loving you is also causing me pain. Perhaps, forgetting my feelings for you will bring me happiness again. I will marry her so that

At first what I thought was right, was right, but now I see it as the stupidest idea I've ever made in my life. Really, distancing? Is it really enough to forget you Alex? Yeah, akala ko noon. Na kapag dumistansya o lumayo ako sa'yo ay makalilimutan ko na ang lahat. Na magkakaroon na ako ng bagong simula at mas magiging maayos na ang lahat para sa atin. But the thing is, I distanced myself to try to forget you, but then, it just make me think of you more.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

"Kung si lilith man ang makakaharap mo, advantage sa iyo yon dahil agad kang maiinis sakanya pero paano kung hindi si lilith ang nakaharap mo?" "Tangina Master ang talino mo don! so, ano gagawin ko?" "Ngayon, emotionally distracted ka sa isang babae...gusto kong kalimutan mo siya ng tuluyan" "Promise sinubukan ko na yon! Sinubukan ko na nga din burahin yung alaala ko sakanya pero may kasabihan nga na, what the mind forgets" sabay turo ko sa aking sintido "the heart remembers..." sabay turo ko naman sa aking puso