Lest We Forget Novels & Stories

To have eternal happiness, forget the past and forgive, embrace the present, and make the future happen. The End

Nakalimutan kong pwedeng makasama sa kaniya ang pilit na pag-alala ng nakaraan. "The doctor added that he may forget the past forever if he tries to remember it. Little by little, let's just let him remember. Hindi iyong pinupwersa natin siya..." dagdag pa nito. Parang nangliit ako sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay sinisisi ako ng kapatid niya sa nangyari. Ayaw ko mang isipin, ngunit sa tono at pananalita nito ngayon ay parang ganoon ang nangyayari.

Pagkatapos niya akong yakapin ay tinanaw ko ang papalayo niyang bulto. [End of the Flashbacks] "So it really happen. I always thought they are the one who forgot us, but I didn't realize that I also forgot things that is important." I smiled sadly when I whispered it. "I always want them to remember us, but I don't realize that there is someone that are waiting for me to remember him." I'm sorry, Drix. ***

"Won't you tell her about that incident?" Natigilan siya. Kanina lang ay iniisip niya iyon pero hindi pumasok sa kanya ang ikuwento ito kay Lexie. Pero ngayon na tinanong siya ng kaibigan ay hindi niya malaman kung ano ang isasagot. "I—I really don't remember some pieces of that incident. Even her face and their names— you know human memory is strange. Your brain will shut down the bad memories as a defense mechanism to protect your fear. And it will let you forget something terrible that happened. Lahat sila, may nakakalimutan katulad na lang ‘yung may nangyari kahapon or kanina lang. Pero ako ang pangalan nila. Dahil estranghero sila na nakilala ko noon at nagpakilala lang at sinabi ang pa

"Please, Maria. Mas gugustuhin ko na lang mabulok sa kulungan kesa kalimutan ko lahat ng nararamdaman ko sa iyo." "Please forget me... it has been just like a burning flame from a cigarette—our feelings, our memories will turn into ashes. Everything will fade away," wika ni Maria.

Basta ang alam ko, sa titig pa lang niya, alam kong hindi ako ligtas—at hindi ko rin ginusto maging ligtas. “You look like you’ve had a long day,” sabi niya, sabay senyas sa bartender. “Long week,” sagot ko habang nilalaro ang baso sa harapan ko. “Long life, actually.” Ngumiti siya, isang uri ng ngiting hindi ko maipinta—tila puno ng lihim, ng karanasan, at ng panganib. “Sometimes, we need to forget. Even just for one night.” Hindi ko alam kung bakit, pero tinanggap ko ang alok niya. Hindi ako nagtanong ng pangalan niya, at hindi rin siya nagtanong ng sa akin. Parang may silent agreement kami—isang gabi ng pagtakas.

Parang 'di kami magkakilala noon. Sana nga ganoon kadali kalimutan ang lahat. Sana nga ganoon kadali ibaon ang lahat. Na sa paglipas ng mga araw, dapat kasabay doon sa paglipas ang mga hinanakit. Sana ganoon nalang talaga kadali iyon. Kung may gamot lang sana para sa mabilis na paglimot, nilaklak ko na para lang kalimutan ang nangyari sa nakaraan.

Pinagmasdan niya ang dagat, iniisip kung paano niya kakalimutan ang nangyari kagabi. Biglang lumapit si Liam, nakatayo sa tabi niya. “About last night…” nagsimula ito. “Don’t,” agad niyang sabi, umiwas ng tingin. “It’s fine. Let’s just forget it.” Tahimik si Liam. Sandali lang, pero sapat para maramdaman ni Celine ang tibok ng puso niya. “Fine,” sagot ni Liam, pero mas malumanay. “We’ll forget it. If that’s what you want.”

Alaalang hindi niya kakalimutan hanggang sa huling hininga niya, si Acey lang ang mananatili sa kanyang puso. Memories are the most we treasured to the point that if we were hurt we forcely forgetting it, but memories are also the reason why people still standing, memories that even painful will gave us strength to be our best... ~ Mariposa13_V

Gusto ko nalang munang hilumin ang sugat sa puso ko. Dati sabi ko, if the day come that I choose to forgive I will, but it doesn't mean that I will also forget all the bad things people did to me. Pero ang sabi ni Lola Raquel sa akin kung gusto kong tuluyang makalimot sa sakit ng nakaraan kailangan kung magpatawad. Pero kakambal ng pagtatawad ay ang pagkalimot. If I choose to forgive I should also choose to forget. Dahil hindi ako tuluyang makaka-move on kung patuloy kung balik balikan sa puso at isip ko ang sakit.