Lest We Forget Mga Nobela at Kwento

Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas? "Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay? Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Sabi ni Estacie. Ikinumpas ng nilalang ang kamay at nawala ang dalawang salamin. "Kung gayon, sasabihin ko sa inyo, kapag bumalik kayo sa mundong pinili ninyo, lahat ng nangyari sa lugar na ito, ay makakalimutan ninyo. Lahat ng mga salitang binitawan ng bawat isa ay hindi ninyo maalala. Kayo, Estacie at Jessa ay magsisimulang mabuhay na walang naa-alala sa inyong mga nakaraan.

"Ano 'yong nakita ko?!" Para akong nahihilo habang umiikot at nagkakabuhol-buhol na ang mga salita at mas lalong nakakasilaw ang liwanag at unti-unting kinakain nito ang anino kasabay ng mga salita. May narinig akong sumigaw hanggang sa biglang tumahimik. Lumilingon-lingon ako sa paligid kahit wala naman itong saysay. Hanggang sa ilang segundo ang nakalipas pagkatapos ng malakas na sigaw ay isang boses ang umaalingawngaw. "I will forget you... And you will always remember me. That's the curse you have to bear for the rest of eternity... We will remain a tale that no one believes."

"But the ancestral house... I'm sorry, Ariana. Hindi naisalba ng mga bumbero ang buong second floor." Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang emosyon. "Okay lang. Ang mahalaga, walang nasaktan sa mga caretaker. At nakuha natin ang pinaka-importanteng parte ng legacy ni Papa. Walls and roofs can be rebuilt, Lucas. Pero ang memories, nandoon pa rin." Lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. "Rule Number Ninety, Ariana. From this moment on, we stop looking back at what was destroyed. We only look forward to what we’re going to build."

Kaya kahit na anong drama ikwento ko ay komportable pa rin ako tulad na lang ngayon. “So, kakalimutan ko na lang ‘yung ginawa niyang pagtalikod sa ‘min noon?” I asked. “Pikit,” aniya kaya agad akong pumikit para malagyan niya ako ng eyeshadow. “Alam mo kasi, hindi naman lahat ng pagpapatawad ay kailangang magkalimutan. Forgive but never forget. Lalo na kapag nakaukit na ‘yon sa puso mo. Kasi kung maghihiganti ka… para saan pa? Para mapatunayang galit ka nga sa kanya? Paano ‘yung mga kapatid mo? Kung hindi mo na kailangan ang papa mo kasi ikakasal ka na─ ay este, may pamilya ka na at kaya mo na sarili mo, e sila? Kailangan nila ang Daddy mo. Tama naman si Nay Telma sa sinabi niyang isa lang a

“Because I want to make sure that even if I’m gone, you’ll still hear me. You’ll still feel me close. I don’t want my voice, my promises, to disappear with time. And maybe… just maybe… this will be the way I find my way back to you.” Napailing ako at sinabi ko sa aking sarili: “Reia come on, nakalimutan na niya siguro ang hidden message na ito kasi kung talagang nasa isip niya na balikan ka niya edi sana matagal na niyang ginawa. Paalala ko lang sayo na baka nakalimutan mong iniwan ka na lang niya bigla sa ere. Kaya siguro ito nabasag hindi para makita mo ang mensahe na iyon para umasa, ito ay para tuluyan mo na siyang kalimutan”

Totoo ba talaga yung akala mo okay kana, pero paglumitaw ulit sa harap mo ang taong naging dahilan na nasaktan ka ay babalik at babalik yung sakit at hinanakit? A/N: Yes! Lalo na kung mahal mo pa yung tao. You can only totally forgive and forget if you no longer love the person. Based on experience hahaha. Inuugali ko kasi ang ampalaya imbes na ulamin pagnasasaktan ako. Lol.

"Don't worry about me Logan, dahil kaya kong labanan ang lahat ng sakit na ito. Kaya ko 'to. Just... Just forget about me, about us. Isipin na lang natin na isang pangit na kahapon at pangitain ang nangyaring ito sa atin ngayon. Forget me Logan, and I'll also forget you forever." "Hindi gano'n kadaling gawin Klara. Gusto ko mang gawin 'yang hinihiling mo, but still I end up failing my plan. Please don't go, uuwian pa rin kita dito palagi. Elaine knows about it, and I don't love her."

Ayaw nitong magsalita muna. "Ba...bakit ganito po ang sulat?" utal-utal na tanong ni Thea. "Katulad nga ng sinabi ko iyan na lang ang paraan na nakita ko para kalimutan ako ni Marco," muling saad ni Elara. Hinawakan ni Nanay Esther ang kamay ni Elara. "Anak, sa totoo lang hindi ko gusto itong nais mong gawin. Sa tingin ko ay sobra ito."