Lest We Forget Novels & Stories

Wala nang espasyo sa pagitan nila. “I want to forget,” bulong ni Lyra, habang nakapikit ang mga mata. “Please… just make it go away.” “You will,” Elias promised, his voice like velvet over a blade. “I’ll make sure you don’t remember his name tonight.” Mabilis ang sumunod na mga pangyayari.

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

sabi niya, mababa ang boses. “I do, Celene. But I care about you more.” Ang mga salitang ‘yon, parang lambing at delubyo sabay. Ang puso ko, sumakit at sumaya sa parehong sandali. “Luther, you can’t just say things like that.” “Why not?” “Because it’ll make it harder to forget.” He looked at me, matagal, tapos marahan niyang sabi, “What if I don’t want you to forget?”

Kilala niya ang asul na bulaklak na nakatanim doon. Forget-me-not. Napangiti na napailing si Celine. Para bang sinasabi sa kanya nito na huwag niyang kalilimutan ang araw na iyon. "Alin ba roon? Ang araw na nagmahal ako ng maling lalaki? Ang araw na niloko ako? Ang araw na iniwan ko ang pamilya ko? Ang araw na nakidnap ako? O..." Sandali siyang napahinto sa pagsasalita at binalikan ang eksenang nabungaran niya sa kanyang paggising, "Ang araw na ipinagkaloob ko sa kanya ang sarili ko?"

"I know. I don't want you to feel regret having her or else I'll steal them from you back and I'm not kidding." Tipid lang akong ngumiti. Kahit si Leon ay walang alam na matapos ng limang buwan kong pagkaka-amnesia ay nakaalala na kaagad ako. Wala siyang alam na nagpapanggap na lang akong walang maalala dahil may gusto akong hulihin. But the stupidest thing I forgot to do was to stalk the woman I treasured the most. Malaki ang aking tiwala sa aking kapatid at laman din siya lagi ng mga balita. Kaya hindi ko kaagad nalamang may anak pala kami.

Tila may bikig sa lalamunan niya nang banggitin ang salitang 'magkakalimutan' kasi ang totoo hindi niya maipapangako sa sariling kaya niya nga na kalimutan ang lahat ng nangyari sa kanila pagkatapos nito. “Walang pipigil sa akin kung magbibigay ako o hindi, Salome,”anito at masuyong hinawakan ang baba niya. “I don't think so if you really forget about us. Dahil ako, hindi. Hindi ako madaling makalimot.”

Nanigas ito. "give it up kiel, it's hard to forget everything. Kong pwede lang untugin ang ulo ko sa pader para makalimutan ko lang.." hinawakan ko ang kamay bago ko pinag siklop

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

mahina kong sabi. "Alam mo 'te, advice lang ha? Hindi mo naman kailangan kalimutan lahat 'yon, eh. Actually, hindi naman talaga recquired 'yon. Saka 'te kahit anong gawin mong paglimot dyan, hindi mo 'yun makakalimutan. Forgive but never forget. Sobra kasi 'yung pain na 'yon. Parang katulad lang 'yan ng mga masasayang memories niyo ni Yael, hindi mo makalilimutan. Ang pinagkaiba lang, nasaktan ka," seryosong sabi ni Cloud. "Yes, Cloud's right. You don't need to forget but learn to forgive. You're both hurting each other, eh," naiiling na sabi ni Bea. Marahas akong bumuga ng hangin.

My face turned sour at that na ikinahalakhak ng matanda. "You know my only wish before I die right?" Lolo whispered. "Marry Alistair then I'll be happily leaving this place." "Lo naman!" "That's the only thing that would make me happy, Solstice. Don't you want to make the old man happy?" dagdag niya pa. I sighed. How about me then? Kung patuloy kong isisipin ang mga bagay na magpapasaya sa kanila, papaano naman ako? Am I really born just to obey everything that they say?