Letter To My Friends の小説・ストーリー

Isinama ko siya sa kusina of course para mainit ko na ang ulam na binili kanina sa oven para kainin at alam ko na pinagmamasdan niya na ang paligid kung saan ko siya dinala. Baka mamaya, bumaliktad ang sitwasyon at gagawan niya na ako ng hindi maganda habang nakatalikod. Goodluck na lang talaga sa akin. Nakahanda naman ang love letter ko kay Lola Alma na nasa journal ko isinulat kung sakaling natagpuan nila akong isang bangkay ay mababasa niya na talaga 'yon. Of course hindi rin pwede na wala ang mga kaibigan ko, may letters na rin sila and of course to my ate Jean at kah Xyvielle.. yeah. Meron din sa kanya.

Sabi ng kaibigan mo dito raw kita hintayin, so I'll wait for you here. Kallum: Stop screening my texts and calls, please. Kallum: Did I do anything wrong? Kallum: Can you come to me now? Kallum: Lucrecia. What? Kallum. He's the reason why I love hand-written letters. I can still remember someone always leaves hand-written letters in my locker. Walang palya. Na sa tuwing umaga at darating ako, naroon na iyon. Na tila alam niya ang schedule ko sa araw-araw at inuunahan niya ako. It wasn't a typical admiration letters. It was just an encouragement letters. Saying I'm doing well all the time and I matter. Mula noon ay inaabangan ko na ang mga latter na galing sa kanya.

And as far as I remember, we've never be a friends! "THEY are my friends! Not you or anyone else, Rusty!" Pahayag ko na ikinamaang nito. "Kung kaibigan ka nila then it's fine! But it doesn't mean that I trust you as one of my real damn friends! We will never ever become friends!" Inis kong saad dahil pakiramdam ko ubos na ubos ang pasensya ko para sa araw na ito.

Sa sulat ko nalang ikwekwento at sasabihin sa ‘yo ang lahat dahil delikado na. Diba nagtataka ka kong bakit ko nagawa sa ‘yo iyon? Ang totoo niyan may nag-uutos sa ‘kin na gawin ang mga iyon. Sorry kong hindi ko sinabi sa ‘yo natatakot kasi ako ng mga oras na ‘yon at baka may masamang mangyari sa mama ko at ayo ko mangyari ‘yon. Jel, kahit galit ka sa ‘kin okay lang naiintindihan ko. Pero lagi mong tandaan na kaibigan parin ang turing ko sa ‘yo. Ikaw parin ang the best na best friend sa buong mundo.

Kinuha ko ito mula sa pagkakaipit niya at binuksan. Isang love letter nga! To: My Bebs Forever Hi! Ngayon mo lang nabasa 'no? Kapag namiss mo ako, basahin mo lang 'to. Dito ko kasi isusulat yung mga nararamdaman ko sa 'yo. This is unexpected. I guess that was really love full of unexpected things...

“I’m sorry I shouted at you…” “Wala yun, inalagaan niyo rin naman ako nung hindi ako sanay sa akademya,” pagpapaalala ko sa mga nagawa nila sa akin ni Liam. “saka, what are friends are for? As of now, my friends is the most precious things I have here, you guys are not a burden, you are all my friends.” I said and patted his shoulder.

Kinuha niya ito at binuklat. Halos lumaki ang mata ni Ming ng makita ang pangalan ng kapatid ni Lin na si Leo. Ito ang nakasulat sa papel; _____________________ Dear Friend Oh my dearest friend, my bestfriend in anything. I know you missed me. I know you're obsessed at me to meet you. But before we meet, I had something to say to you. Do you know, Leo? I loved him but he didn't love me. Can you do some thing to him just for me, friend? Let him realize that I'm enough for him. That I'm the best girl for him.

Other students don't have problem these days and I feel like I'm the unluckiest person. Binuksan ko ang aking bag para kunin ang aking tubig. Pagkakuha ko no’n ay may napansin akong nahulog na papel. I lazily pick it up and shove it back in my bag but my name written on it got my attention. Binalik ko ang tubig sa aking bag at binuksan ang papel. It's a letter— from Sierra! Kumusta Brandon! Pasensya ka na sa nangyari. I'm truly sorry for what I did and I hope that you will find it in your heart to forgive me.

Mas naengganiyo silang mag-apply ng trabaho. Pagkatapos kong magbasa sa mga positibo at negatibong komento tungkol sa statement ni Mommy, tiningnan ko ang mga messages ng aking mga kaibigan. Hindi ko mabilang kong ilang tao ang nagpadala ng mensahe sa akin. May nagko-congratulate at meron namang nagtatanong kung ano ang nagustohan ko kay Alexander kaya ko siya sinagot. Hindi ko na lang binuksan ang mga mensahe ng mga kakilala ko. Hinanap ng aking mga mata ang pangalan ng aking mga matatalik na kaibigan.

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.