Letter To My Friends Mga Nobela at Kwento

sabi niya kaya tumango na lamang ako. Agad din naman niya akong iniwan kaya mag-isa na naman ako dito sa kwarto ko kaya huminga ako ng malalim. Ganito ba ang mag-celebrate ang mga mayayaman? I get my phone on my side and form a message to Harris. To: Harris Lamnelle Hey. Ipinadala na namin sa inyo ang invitation letter for my welcome party. Punta kayo ha? Kung hindi nako, Harris! ATTENDANCE IS A MUST!

Sa narinig ni Ley ay ramdam niya ang emosyon na nagmumula sa kaibigan kaya naman nang lalakad na ito at lalagpasan siya ay hinarang niya ito at niyakap. "Hmmmm I am sorry ... siguro tama nga silang lahat na tanga ako, hmmmm sinubukan ko naman na sana huwag na lang siya pero hindi ko kaya...hmmmm you are a very good friend I have ever had...I felt the sincerity within you...hmmmm sobrang mami-miss kita"

Sana mana rin sa'yo ang pagkakataong mabuhay nang buo. Patawad kung hindi kita isinama sa laban na 'to. Akala ko kaya kong mag-isa. Hindi pala. — Elle Tinupi ko ang papel hindi ko alam kung ipapadala ko. Inilagay ko lang sa drawer. Letter #2 — For Mommy & Daddy Mom, Dad, Kung galit kayo sa akin, naiintindihan ko. Kung nasaktan ko kayo, mas naiintindihan ko.

"Akala ko ba, hindi ka pupunta!" Hinampas pa siya nito sa braso nang magharap sila. Nagpadala siya ng mensahe rito kagabi para paunang batiin ang ina. At kunyaring magiging busy, at hindi makadadalo bukas. "Hind puwedeng mangyari 'yon, Mama. You know, I will always make time for you." "Naku, nambola ka pa!" Napasilip si Maricel sa likod ni Leonardo.

Natawa kasi ito gayon din ang iilan pang kasama ni Hector. Hindi na lamang ako umimik. Dapat pala hindi muna ako bumili ng milktea. Nawalan na tuloy iyon ng yelo. Dahil walang magawa. Iniopen ko na lamang muna ang bagong gawa kong messenger. Sina Kristal, Aika, Kai, at Julius lamang naman ang nakakachat ko roon. Kung may mga friend man ako sa f* ay iilang malalapit na kakilala lamang noong highschool at college.

Nagtaka naman ako dito sa isa pang papel. Ano kaya 'to? Binuksan ko ang nakatuping papel at binasa ang nakasulat. Oo, sulat yata 'to. To: Leslie, I hope you appreciate my small gift and I hope we can be good friends. Munting regalo pa ba itong binigay niya sa akin? Aba't, mayayaman nga naman. Tinuloy ko ang pagbabasa. Ibinigay ko sa'yo ang phone number ko kung sakaling mag-t-thank you ka. 0915*******, 'yan na. I'll expect your thank you message within this day.

RMS & ALC "I don't think so… " patuloy niya. Hindi ko na pinansin pa ang mga sinabi niya dahil kinuha ko ang black pen para siya naman ang sulatan ko sa kamay, same kung saan niya ako sinulatan at same din ang letra na nilagay ko, binaliktad ko lang. "Ayan…friend-enemy forever… " masayang sabi ko at pinakita sa ere ang kamay namin na may nakasulat.

Usap tayo, kahit saglit lang. Napasinghap agad ako sa mensahe niya. Sinulyapan ko ang kaibigan kong busy sa pag-aaral at wala yatang pakialam kung pangiti-ngiti ako rito sa tabi niya. Nagtipa agad ako ng reply kay Caleb. Sinabi ko sa kanya ang address ng school ko pati na rin kung anong oras ang dismissal ko ngayon.

tanong ni Sensui at uminom muna ako ng coke. "Paano kaibigan mo daw na si Lorenzo. Umalis ng walang paalam at ni thank you daw na letter or message wala siya natanggap at ngayon gusto niya bukas magkita kami since bukas day off niya." kuwento ko. Grabe ang bango ng soup nila.

“To Georgia, I’m sorry for lying to you about writing a song for you. The truth is, I do not know the first thing about writing a song. I can only learn to sing them. But I surely was not lying when I told you that you have the most captivating blue eyes I’ve ever seen in a while.” “To Maddie and Erika, I’m sorry for almost ruining your friendship. Had I known that you are best friends, I would not have dated both of you. Good friends are difficult to find and I know that what you guys have is far greater than just being good friends, you are practically sisters.”