Life Is An Art Quotes Novels & Stories

Si Liovie. "Art is not just about what we see." I said into the microphone, my voice was steady despite the distraction. "It’s about the soul behind it. The stories we tell when words are not enough." As I finished my speech and the applause erupted, hindi ako dumiretso sa mga cocktails o sa mga board members na gustong makipag-shake hands. I walked straight to Liovie. Nakita ko kung paano nag lumiwanag ang mukha niya nang makita akong papalapit.

"Well… sikat ka naman, diba? Ba’t di na namin pakinabangan ‘yung ‘pagiging artista’ mo? Sayang eh!" "Mga traydor! Akala ko ba true friends tayo?" sagot niya na kunwari’y nagtatampo. "Pero seryoso, namimiss ko rin ‘yun, Quice. Ang sarap ng buhay noon, walang masyadong pressure, walang ganitong complications…"

May bumubulong sa kanya na kakaiba ang ikinikilos ng lalake. "Do you think this painting is worth a penny?" Biglang tanong ni Lucas na ikinakunot ng kanyang noo. Napatingin siya sa paintings na sinasabi nito. Gusto niyang matawa. How can a cheap painting like that worth anything? Kahit siguro ibasura iyon ay walang mamumulot. "This painting is worth my life..." aniyang tuluyang humarap sa kanya. "If an enemy wants to destroy me, he can use this painting to inflict pain in me..."

Sa tanggapan ng chairman ng Remembrance Cultural Arts Entertainment Base, tiningnan ni Thomas ang marangya at malinis na dekorasyon at ngumiti, "Anna, kakaiba talaga ang gusto mo sa buhay." Nagtimpla si Anna ng dalawang tasa ng kape at binigay kay Thomas ang isang tasa. "Ang mag-enjoy sa buhay ang pinakabasic na pangangailangan ng isang art creator. Kung pati ito hindi mo alam, handa na ako umalis sa industriyang ito.”

sagot ni Don Arturo . "Si Brianna di mo inispoiled pero mukhang iba na iniinspoiled mo ngayon". pang aasar ni Atty. Chua. "tutol ka rin ba pare? life is too short hindi natin alam mga pwedeng mangyari kaya dapat gawin natin ang magpapasaya sa atin" sagot ni Don Arturo "Mag papasaya sayo. E sa anak mo?”

I suddenly became a famous person. "That was my life, I was living because I need to. I'm living myself just to survive no other meanings. I once was lost in the darkess skies yet I made my own light, someone thought me that I'm the brightess moon that ever exist." I smiled and slowly grabbed the scissors. I look at Rey, he smiled at me and nodded. I sighed before getting it and looking at the people in front of me. "And that is my life quote and the reason while I'm still living. I'm living so I can be loved, happy and blessed. I'm living for him, for my other half."

may pangambang turan ni Livina. "Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon, anak. Basta, galingan mo lang ang pag-arte mo at isipin mo palaging nakasalalay ang buhay nating mag-ina sa gagawin mo.” Hinaplos ni Vida ang buhok ng kaniyang anak. "Alam kong kayang-kaya mo ‘yon, Liv. Sa akin ka yata nagmana." Nagtawanan sina Vida at Livina.

"By chance...have you...perhaps feel that you would no longer wanted to let that thing pass? 'Cause you were afraid that if you do, it will never be able to comeback or be yours, again. And that thing was the only thing you can call yours." No'ng natagpuan ko ang pag-arte, minahal ko ito ng sobra. Ginugol ko ang buhay ko roon para lang makarating sa kung nasaan ako naroon noon, bago sirain nang pulitiko na 'yon ang career ko.

"Should I turn on the radio?" tanong niya na para bang kanina pa siya nabibingi sa katahimikan naming dalawa. "Sure," sagot ko bago muling ibinaling ang mga mata sa may bintana. "If we all could leave something lasting behind to be remembered by, just a song for me and then at least I would have tried..." Napalingon ako kay Ismael. Why does it sound so familiar? "I agree, it's not so much what we have as how we use what we have in our lifetime... Thirty years is worth a hundred and two. It's really what we can do in our lifetime..."

"Wala akong intensyon na mang-insulto. Totoo lang talaga lahat ng sinasabi ko, pero sanay lang kaming maging prangka sa pinanggalingan ko, habang kayong mga artist sa lugar ninyo ay mas pinapakita ang integridad ninyo.” "Hindi ako magsisinungaling—ang mga artist mula sa lugar ninyo ang may pinaka iskandalosong buhay sa personal, pero kahit papaano ay responsable pa rin kayo sa trabaho ninyo. Samantalang ang mga artist naman sa amin… bukod sa personal na buhay nila, hindi man lang sila makapagbigay ng maayos na opening speech. Naka-dub pa ang lahat pagkatapos ng concert, at sobrang karaniwan ng lip-sync. Kaya sanay na ako."