Likhang Dila Likhang Diwa Novels & Stories

Tila bumagal ang mundo ni Dalhia na pinag mamasdan lang ang sunod na mangyayari sa dalawa. Walang salitang lumabas at isang mabilis, marahas na halik ang ginawad ni Lara at EL sa bawat isa ng tuluyang matigil, tumayo at magkaharap. Kapwa pumikit ang mga mata nilang tumulo ang mga luha. Mga katawang sabik sa haplos, yakap ng bawat isa. Marahang umagos ang luha ni Dalhia. Kumabog ng mabilis ang puso niya na tila kakawala na ito sa loob ng kanyang dibdib.

DAHLIA Nakatayo ako dito sa may labas ng pintuan. Tahimik na umiiyak habang nakikinig sa kanilang dalawa. “Mahirap po ba talaga na pumunta sa Maynila, mom?” tanong ni Kuya Gavin kay mommy. “Bakit naman ako pupunta doon? Para ano?” “Mom, birthday po ni Dahlia. Kahit man po sana pakitang tao ay ginawa niyo.” saad pa ni Kuya.

Mahihinuha pa rin ang pangangatal sa tinig ng dalaga dahil na rin sa takot na nararamdaman nito sa mga sandaling iyon. "What do you want to hear out?" "Kahit ano," sabi naman ng dalaga. "Alam mo ba, kapag umuulan ng malakas na may kasamang matatalim na kidlat at kulog ay may dalawang soul daw sa ibang panahon ang dumaraan sa isang napakahirap na pagsubok."

Kumikinang ang sikat ng araw sa ibabaw ng dagat, at sa malayo, may mga seagull na lumilipad sa liwanag ng pagsikat ng araw, parang isang magandang painting na gumagalaw. “Parang egg yolk yung araw!” sigaw ni Daria, punong-puno ng excitement. Magkakatabi silang lahat na nakatayo sa buhanginan. Tumama ang liwanag ng pagsikat ng araw sa kanila, at nagmukhang kulay ginto ang mga mukha nila. May kumikislap na liwanag sa mga mata nila. Minsan, parang nabubuhay ang tao para lang sa ganitong mga sandali.

Dalawang daan: isa pakaliwa, isa pakanan. Pakaliwa — amoy langis at kalawang. Patay ang hangin. Pakanan — may banayad na ihip ng hangin. Galing sa taas. "He wants the exit. Dito ako." Sumugod ako sa kanan, maingat ang bawat hakbang. Nakababa ang baril ko pero naka-ready. Kapag lumingon siya, kailangan mabilis ako. Kailangan...

Matagal n'ya itong tinitigan bago nagpasyang abutin at hawakan. Agad naman itong pinisil ng dalaga at ramdam na ramdam n'ya ang init na nagmumula sa palad nito. "Don't let me go dahil kapag pinakawalan mo ako hinding-hindi mo na ako makikita pang muli," mahinang sabi ni Lavinia habang nakapikit ang mga mata. Hindi n'ya alam kung seryoso ba ito o dala lamang ng kalasingan kaya kung ano-ano ang lumalabas sa bibig ng dalaga.

biglang sabi nilang dalawa Dali dali silang tumayo at nag ayos ayos "Ehh kuya saan ba kaya pupunta?" Tanong ko sa kanilang dalawa "Sa birthday" mabilis na sabi mi Kuya Cleo Dali akong napa upo sa pag kakahiga dahil sa sinabi niya "Talaga sama ako kuya" masayang sabi ko Nag katitigan naman silang dalawa "no, dito kalang" simpleng sagot ni kiya Cleon "Wag kang mag alala ipag babalot kita" sabay kindat sakin ni kuya Cleo

Tugon ko Nasaksihan kong lumuluha ang mga mata ng mga diwata. Hindi na mapigilang yumakap si Cassiopeia sa akin. Mahigit ang yakap ng kaniyang mga bising na tila hindi na ito bibitaw. Dama ko ang pag-aalala niya sa akin. " Binibining Elina.. " " Cassiopeia, maraming salamat sa mga araw ng pag-aaruga sa akin.. " wika ko Pagkatapos ng yakap ko kay Cassiopeia ay yumakap ako kay Delilia.

Wika pa nito. "Mommy gustuhin ko man,pero hindi ko alam kong paano makakabalik. Hindi ko alam ang daan,masyadong madilim." "Makinig ka sa boses na tumatawag sayo,pakinggan mo ang panaghoy ng dalawang taong nagmamahal sayo,ang boses nila ang magsisilbing liwanag sa dilim mo,makinig kang maigi sa halinghing nila."

Hanggang sa iningudngod ko si ninong sa aking paanan. "Ahhh... yes... ohhhmmm... sarap!" Bawat galaw ng dila ni ninong ay langit para sa akin. Damang-dama ko ang panginginig ng aking magkabilang-tuhod. Pucha, sarap na sarap ang pûke ko sa dila nitong walang habas na nakipaglaro sa aking tinggiL. Talaga namang nakakabaliw bawat galaw ng dila ni ninong habang sumasabay ang aking maliit na bewang.