Aba, hindi mawawala sa isip ko ang eksena sa dulo ng ‘Romeo and Juliet’—hindi lang dahil sa trahedya, kundi dahil ramdam mo ang bigat ng lahat ng lihim at maling pagkakaintindihan na nagtulak sa kanila sa gilid ng kabaliwan. Ako, habang binabasa o pinapanood iyon, nabibiyak ang puso: ang kombinasyon ng kabataan, matinding pag-ibig, at ang kawalan ng lugar para sa kanilang damdamin ay parang pagputol ng ilaw nang biglaan. Ang huling paghihimlay nila ay hindi marahas sa aksyon pero napakasakit sa emosyon; bawat eksena ay tila nagsusulat ng isang liham ng paumanhin mula sa mundong hindi handang magmahal nang totoo.
May mga modernong halimbawa rin ako na madalas kong isa-isahin sa mga kaibigan—ang liham ni ‘Brokeback Mountain’ at ang mga sandaling nawala ang mga taong mahal mo dahil sa takot at pag-iwas. Dito, ang tindi ng eksena ay hindi lang sa kung ano ang nangyayari kundi sa hindi nasabi: mga muling pagkabata na sinakop ng lipunan, at ang mga pagkakataong hindi na mababawi. Sa bawat pag-iyak ko sa eksenang iyon, nararamdaman kong tila ako mismo ang nagtataksil sa mundo na gumagawa ng mga lubak sa pag-ibig. Sa huli, ang pinakamatinding eksena para sa akin ay yaong humahamon sa mga panuntunan at naglalabas ng hilaw at totoong damdamin—kahit masakit, kahit ilegal, kahit imposible.