Losing Hope Quotes Novels & Stories

I don’t know where I belong anymore. "You’re Hope but you’re actually losing hope." Hindi ko inaasahang may sasabihin pa pala si Levi sa gitna ng mahabang katahimikan. "Don’t lose hope, Gwy. Hangga’t mabubuhay ka, may liwanag na darating. Ang araw ay nagsisilbing liwanag mo sa umaga. Lulubog ito at didilim pero sa gitna ng kadiliman, nandoon pa rin ang buwan at mga bituin." Tinitigan ko siya. "Pero hindi lahat ng liwanah na iyon ay kaya akong pakinggan."

sabi nito bago sumulyap sa akin. Lumabi ako. 'Yong tingin kasi nito ay as if na isa ako sa gusto nitong pag-alayan ng kanta na aawitin nito. Bully. Porke masaya ang loko, e. "Para ito sa lahat ng may pinagdadaanan sa buhay. Don't lose hope. Madalas man nating marinig sa iba pero sasabihin ko na rin, kaya raw po 'yan tinawag na pinagdadaaanan ay dahil dadaanan lang natin at hindi tatambayan. Kung ano man po ang mga pangyayaring hindi maganda na nararanasan ng iba rito ngayon, kahit na mahirap ay isipin ninyo na someday it'll all be over, magiging maayos din ang lahat at magiging masaya rin kayong muli—na doble ang katumbas ng kasiyahan na naghihintay para sa inyo kapag nalampasan ninyo na 'ya

Napatingin ako sa kanila, kita sa kanilang mga mukha ang kalungkutan at sakit sa pagkawala ni Thaddeus. I closed my eyes, trying to block out the image of Thaddeus lost in the cold and dark ocean. I clung to the hope that somehow, Thaddeus would find his way back to me. I took a deep breath, trying to calm myself despite the overwhelming sadness. “Please,” I whispered, “keep searching. Don’t give up on him. I can’t. I won’t.” As I lay back down, tears finally flowed freely. I felt utterly defeated, yet a small flicker of hope within me kept me going. I needed to believe that Thaddeus would come back, that our dreams and future wouldn’t be taken away so suddenly.

Hobby na yata talaga natin ang umasa sa isang bagay kahit alam naman nating wala na tayong aasahan hindi ba? I know, I am not alone--I know there are people out there like me, who really loves to hope and expect for something---they have no assurance with. 'Yung tipong naghihintay parin at umaasa kahit wala silang pinanghahawakan. And that was a false hope that I must refused to do anymore.

"Oo, kahit na maaari niyang talunin ang lahat at iwanan ang lugar ng detensyon, makakaramdam siya ng kawalan ng pag-asa kapag nakikita niya ang totoong sentro ng mundo." Ang huling pangungusap na ito ay kinikilala ng iba pang mga tagaloob, na tumango at tumawa. Tunay na sentro ng mundo, kung mayroon talaga siyang pagkakataon na makita, marahil ay makakaranas siya ng totoong kahulugan ng salitang kawalan ng pag-asa.

Dahil wala na akong oras matulog at magpahinga. Minsan, kape ang tanghalian ko. Dahil minsan, nakakalimutan ko na ring kumain. At kapag may nagpapaalala sa akin na "Babe, kumain ka na ba?" Bigla akong natitigilan. Dahil wala na si Hershey para magsabi noon sa akin. Wala nang sesermon kapag nalipasan ako ng gutom. Ito ang pinakamasakit sa lahat. Dahil wala na siya, hindi ko na siya makita pa. But I will never lose hope.

Sabi ko sa kanila. "Ni isa sa inyo wala man lang tumawag saakin kung okay lang ba ako. Oo, I get that why. But I'm still hoping na kahit isa sa inyo, pero wala. Akala ko ba family tayo?" Humarap ako kay Tasha.

I lost him and I lost my sight temporarily 'Mom , Dad ! Please don't leave me ! Don't leave me like him'. I said in my mind before I fall asleep.. *Everything Went to Black*

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

Heavy. “I know,” I say. And that confuses him more than anger would have. “I love you too.” His eyes flicker. Hope. God, he still hopes. “But loving someone doesn’t mean you get to redesign them.” His shoulders slump. “I didn’t redesign you.” “You preferred me hopeful. Dependent. Clinging to something you provided.” “That’s not fair.” “No. What you did wasn’t fair.” He steps closer. “I was watching you die in front of me.”