Lost Stars Novels & Stories

Breath out lang. Back to Lost. Again. Kapag si Lost talaga ang pinag-uusapan nawawala ako. Agad mo naman malalaman dahil sa pangalan niya diba? LOST. Si Lost patay na patay yan sa iniirog ko, si Zendeo An. Kahit ilang beses na siya binigo ni Zendeo at tinangihan ang mga love letter niya at halos mapuno ang locker ni Zendeo, hindi parin siya sumusuko. Palagi siyang ini-snub ni Zendeo. Kaya minsan naawa na lang din ako kay Lost. Di ko na nga lang inaamin sa kanila na merong pagtingin ako kay Zendeo. For sake of Lost strong fighting spirit, ayokong mawala yun. Si Zendeo na nga lang ang motivation niya sa mundong ito eh. Aagawin ko pa. Haist. Napaka-hopeless romantic ko. @Death Wish

Gulat at naiiyak niyang tinignan si jov na sumampal sa ka niya. "Ikaw lang ba!? Ako rin clara!" Lumuhod ito at nag simulang umiyak. "Ayokong nakikita kitang ganyan!" Pinunasan nito ng marahas ang mga mata. "Ayokong nakikita ka na sa bawat na mumulat ka ay gusto mong mawala!" Hindi siya makagalaw, she just stare at jov who's crying like someone just died. Fuck it! its her own decision!

Sa loob ng ilang taon simula nang maaksidente ako ay palaging ganito ang nangyayari sa akin. Nabigo na naman akong matandaan ang kaniyang mukha. "You're not allowed to commit mistake, you are a Del Madrid. It's a sin, Aquilino." Lola reminded me. Lazarus' life was fucked up that's why the spotlight is now on me. Dagdag pressure na naman. Tumawag ito sa akin kagabi humingi ng tulong dahil itinanan nito ang kaniyang girlfriend.

Baka kasi madamay pa kami sa gerang nagaganap. “Sumapi si Luosito sa kampo ni Lusiper. Si Lusiper ay kinaiinisan ng lahat ng Diyos sa Aragona. Bagama’t siya ang Diyos ng kamatayan, ang pagkuha ng buhay ay parang libangan lang sa kaniya. Sa tingin ko kaya sumapi si Luosito kay Lusiper ay para makapaghiganti. May galit siya kay Carlos ang aking asawa at Diyos ng puting mahika. Ito rin ang dahilan kaya ko kayo dinala sa mundong ito. Nais kong tulungan nyo ako na pigilan si Luosito. Sa oras na tumigil na siya sa kaniyang ginagawa, ibabalik ko na kayo sa inyong mundo. Huwag kayong mag-alala, kapag natapos niyo ang misyon na ito, bibigyan ko kayo ng pagkakataong humiling. Kahit anong kahilingan pa

Ara siyang lamok na dapat tapusin. "Andito lang naman kami kung kailangan mong mag move on. Sana na damayan ka namin. Nalulungkot rin ako sa pagkawala ni Hivo" pinunasan ko ang luha sa mga mata ko habang umiiyak. For how many years, gamay ko na ang pag acting. For how many years, napa-ikot ko sila sa mga palad ko.

Narating namin ang lagusan at binigkas ko ang mahiwagang salita upang ito’y bumukas. “Du öppnar en magisk tunnel och vi är på väg över de dödliga!” "Bumukas ka mahiwagang lagusan at kami’y iyong paraanin patawid sa mundo ng mga mortal!” Bumukas ang lagusan at kami’y dumaan dito. Nang ganap na akong nakaapak sa mundo ng mga mortal ay muling nagsara ang lagusan.

C. Marahil, nakatadhana na nga na magtagpo ang aming landas. Pinulot ko ang libro at umupo sa gilid ng kama kung saan siya nakahiga. Makintab ang itim na kulay nito at ang gintong guhit sa mga letra ay natanglawan ng liwanag ng ilaw. I don’t know if it’s just me or something but I can feel the weight that the book has. It’s a lonely feeling and the man lying beside me—not knowing where he is, chilled and got me panicking; hurtling around the little dark room of Outcast at 2 am in the morning. I felt nervous with the man who got lost in the middle of the City of Dublin.

Sa kapilyonhan ko ay iginiling ko ang baywang ko ng naging dahilan ng pagpikit niya. "I want to hear your moan, Mr. Star" Nagulat mn ito pero mas pinigilan niyang wag umungol dahil. Rinig parin namin na may mga tao na sa loob ng Cr. Likramo halos lahat namin narinig pero patuloy parin ako sa pag giling at pag pigil ang unggol.

I traced the patterns of raindrops on the window of my room, each drop mirroring the tears I refused to shed. The room seemed to close in around me, the walls closing in on the fragments of my shattered dreams. My reflection in the windowpane held the haunted gaze of someone who had lost not just her family but her very sense of self. The thunder outside echoed the turmoil within me, and with each clap, I felt the resonance of my own life falling apart. In the midst of the storm, I questioned every decision I had made. Kwinestiyon ko ang sarili ko na kung hindi ko tinulak palayo si Sean... maybe... maybe things were a little easy for me.

Hanggang ngayon ay sobrang bilis pa din ng pagkabog ng aking dibdib. "Huwag kang mag-alala, Rosario. Magiging maayos din si Stacey," sabi ni Lolo. Hindi naman ako nakasagot. Kinikilabutan ako sa nangyari. Kumakain lang naman kami pero bigla na lang bumula ang bibig ng aking hipag. Para akong mababaliw sa paghihintay. Wala ding reply sa akin si Raiden. Kumusta na kaya siya? Ayos na ba siya? Kanina pa ako text nang text kay Raiden pero wala man lang siyang reply.