Mula nang nag-umpisa akong mag-rewatch ng 'Naruto', lalong naging malinaw sa akin kung bakit nagbago ang ugali ni Kurama matapos makilala si Naruto.
Una, hindi lang basta pagbabagong-loob ang nangyari — unti-unti ring naibalik kay Kurama ang damdaming may halaga at pagpipilian. Matagal na siyang naging target ng galit at pagkaitan; tinuring siyang sandata ng iba, hindi nilalang na may damdamin. Nang tumugon si 'Naruto' sa kanya hindi sa takot o pag-aalipusta kundi sa pag-unawa at pagpipigil sa galit, naging ibang karanasan iyon para sa darming hayop. Pinakita ni 'Naruto' na puwedeng piliin ang pagiging kasama, puwedeng magtiwala at magtulungan.
Pangalawa, maraming konkretong sandali ang nagpabago ng relasyon nila — mga usapan sa loob ng chakra space, sandaling ginawa ni 'Naruto' ang sakripisyo para ipagtanggol ang mga mahal niya, at ang pagbibigay-daan na gumamit ng kapangyarihan nang may paggalang. Hindi instant cure; proseso ito, dinala ng pagtitiis, respeto, at pagkakapantay-pantay. Sa bandang huli, ang pagbabago ni Kurama ay resulta ng paulit-ulit na pagharap ni 'Naruto' sa sariling sugat at pagpili na hindi gawing kalaban ang nilalang na iyon. Personal, nakakaantig kapag makita mong natututo rin ang mga hindi human na sumama sa liwanag — parang nakabubuo rin ng loob ng mga manonood.