Bakit Minamanas Ang Buntis นิยาย & เรื่องราว

“Anong gatas ’yan, Manang?” “Gatas po para sa mga buntis, Ma'am,” sagot ni Manang Risa nang masaya, habang kumikinang ang mga mata niya. “Alam ko na pong buntis kayo. Salamat sa Diyos... sa wakas, Ma'am.” Kinagat nang bahagya ni Jenesis ang labi niya. “Paano niyo po nalaman?”

"Okay na 'yan kaysa wala," Aytttt common signs lang naman 'yan hindi naman lahat pareho ang signs ng pagbubuntis. Bakit parang gusto pa nga naming mabuntis langya di 'yan ang pinopoint out naman eh, kasi nga through observation namin sa kaniya parang may something kasi kaya hinanap namin ang something na 'yon. "We better confront her na lang kaysa ganito," I suggested to them. Curiosity kills me na talaga, ayaw ko talaga kapag na-curious ako kasi its kill me na alamin talaga ammmp.

Huminga nang malalim ang doktor bago sumagot nang mahina ngunit malinaw. “Buntis ang pinsan mo. Halos dalawang buwan na. Ngunit masyadong mababaw at mahina ang kapit ng bata. Base sa aming pagsusuri, ang pangunahing dahilan nito ay matinding depresyon. Puno ng stress, takot, at kalungkutan ang kanyang dinadanas—pisikal man o emosyonal. Masyado siyang napapagod at nasasaktan. Kung napatagal pa ito, maaaring mawala na sana ang sanggol.”

tanong ko naman po dito at napangiti siya kunti. “Wala lang po, e kasi sa kalagayan niyo po na ganyan hindi po kayo dapat bumabiyahi ng gabi kasi nga buntis kayo, baka mapaano po ang bata.” “Iniisip mo ba na may mangyayaring masama sa akin?” taas kilay kong tanong rito at napailing ito. “Hindi po, kayo naman po masyadong mainitin ang ulo niyo, pero naiintindihan ko po kayo kasi ganyan din asawa ko ng nagbuntis siya.” sabi niya at napatango ako.

tila namroblemang aniya. Ang over reacting niya talaga huhuhuhu. “Eh ano naman? Buntis lang ako, hindi baldado.” Ngusong asik ko pero sinamaan niya lang ulit ako ng tingin. “Babe, I’m just being careful since you're pregnant. Baka mapano ka ta ang kambal natin kapag kilos ka nang kilos nang hindi ko alam.” “Mag-isang buwan pa lang naman akong buntis––” he cut me off.

tanong ko. "Gaga ka! Bakit mo sa akin naitanong 'yan. Hindi pa naman ang nag buntis. Biro lang oo, base sa mga kilala ko. Moody talaga ang mga buntis kaya ikaw normal ka, hwag kang mag-isip ng ikakasama sa anak mo. Nasa First trimester ka la sabi mo, pwede kang makunan kapag na stressed ka pati ang bata sa loob." paalala nito.

Ramdam na ramdam ko mabilis na tibok ng puso ko na para bang lalabas na sa aking dibdib. “Siguro nga masyado ka pang bata para maintindihan ang mga ganitong sintumas lalo pa at ito ang iyong unang pagbubuntis.” “Buntis po ako?” Hindi makapaniwalang tanong ko kay Manang at itinuro ko pa ang sarili ko. Nagkakamali lang si Manang hindi ba? Hindi siya doctor para malaman ang ganito.

Tanong ni Manang habang hinahagod ang aking likod. “Amy, buntis ka ba?” Natigilan ako at pinunasan ang aking labi. “B-buntis? Ano po ‘yon Manang?” taka ko namang tanong sa kanya dahil hindi ko alam kung ano ‘yon. “Buntis, ‘yong may baby sa tiyan mo,” Turo ni Manang sa aking tyan. “D-dito? P-paano po siya pumasok dito?” Taka kong tanong habang hinawakan ang aking tyan. Hindi ko kasi alam kong paano ‘yon nakapasok at saan siya dumaan.

Gagawan nila ng paraan kung may magagawa sila dito. “Don’t think too much. Hindi pa naman natin sure kung totoo ka ngang buntis. Maraming pwedeng dahilan kung bakit ganyan ang nararamdaman mo. Saka kung sakali na buntis ka, narito naman ako. Hindi mo kailangang matakot. Okay?”

Dahil na-stuck na sa salitang ‘ipinagbubuntis’ ang utak niya. Imposibleng buntis siya. Wala naman siyang ibang nararamdaman sa katawan niya. Wala siyang morning sickness, hindi siya nahihilo at wala siyang pagkaing hinahanap-hanap. Subalit isang bagay ang nagpasimula ng kaba sa dibdib niya. Hindi pa siya dinaratnan. Hindi na nga lang niya iyon