Mahikang の小説・ストーリー

Nang mamatay ang kanyang kambal na si Margaux, napilitang magpanggap si Harriet Villaverde—isang elite Chief of Black Operations—bilang ang yumaong kapatid upang matunton ang tunay na salarin. Ang problema? Kailangan niyang tumira sa iisang bubong kasama ang ubod ng suplado at bilyonaryong CEO na si Rayver Montemayor, magpanggap na asawa nito, at maging mommy ng napaka-cute nitong limang taong gulang na anak. Habang pilit niyang itinatago ang kanyang tunay na pagkatao, hindi niya alam na may sarili ring lihim ang kanyang "asawa." Sa gitna ng mga bala, kasinungalingan, at nakakatawang bangayan, unti-unting mabubuo ang isang pamilyang nagsimula lamang sa pagpapanggap. Pero paano

Kahangalan. "Mukhang naligaw ka rito, Aliara," wika nang isa sa mga sirenang nakaupo sa bato, kulay pilak ang kaniyang buntot. "Simula ngayon ay dito na ako pupunta upang maligo," nakangiti kong wika, inuumpisahan nang hubarin ang aking kasuotan. Pinagmasdan ko silang apat, tunay talagang magaganda ang mga sirena ngunit wala pa rin sa kanila ang papantay sa aking kagandahan. Gusto kong matawa sa aking naisip ngunit agad kong pinigilan.

Anim kaming magkakapatid; si Hyacinth ang panganay, ako, si Areum, ang kambal, ang bunso at nag-iisang lalaki sa amin, si Venom. "Sorry to hear that. Totoong narinig ko noon na nasa ibang bansa ang kambal pero ang totoo ay nawawala pala sila. Pwede ko bang malaman kung ano ang nangyari?" Muli kung ipinikit ang mga mata para salubungin lang ng kadiliman.

pumikit ako at nagconcentrate, ngayon ko lang ito gagawin ulit. Inipon ko ang lahat ng mahika na mayroon ako, ramdam ko na lumalabas iyon papunta sa mga palad ko. Lumalamig ang pakiramdam ko, rinig ko ultimo ang pinakamahihinang tunog : ang paghinga naming tatlo sa loob ng kweba, at ang kakaibang paghinga ng Island Beast. Nang matunton ko ang lugar nito at alam kong tama na ang lakas na nasa aking palad, ay mabilis ko syang pinatamaan ng itim kong mahika.

Napatigil naman ako nang biglang magsalita ang isang babae. “Ashburn Samyah Imperial. Her zodiac symbol is Cancer, the Crab. She has a great desire to feel loved and appreciated in every part of her life. This is needed so that she can develop a sense of security and identity. Her sense of home is very important to her feeling of safety and comfort. She finds it rather difficult to achieve unless she feel safe in her home. She is talented at developing home environments for people that are close to her in both emotional and physical sense. Stamina: 150, Mana: 20, Magical Mojo: 70. Total Power level: 240. Special ability: Ranting and blabbering. Vital statistics—”

Napapatirik ang mata ko at matinding napakapit sa sapin ng kama. Hindi pa siya nakuntento ay tinaas pa niya ang pang-upo gamit ang dalawang kamay niya at para lang siyang umiinom ng buko dahil sa ginagawa niyang paghigop sa katas ko. Dito ko na naramdaman ang nginig sa hita ko at para akong nanghina. "Now, you're going to give me the pleasure," he whispered. He pulled down his pants, and out came his big, hard cock, with roots like tree branches. The tip of it was already stained with pre-cum, glowing in the dark. I touched it, feeling the heat and the pulse of his blood inside.

"Hindi! Ito ay hindi totoong may sungay na dragon. Ito ay isang holographic projection. Ito ay peke!" Biglang nataranta si Mike Baylor. Noong una ay inakala niya na ito ay isang tunay na dragon, ngunit kaya niyang kontrolin ang lahat ng mga hayop sa mundo, at ang kanyang pang-unawa sa mga hayop ay pambihira. Nakita niya kaagad na ito ay isang holographic projection na peke. Ito ay hindi tunay sa lahat.

KINABUKASAN… Tahimik ang buong mansyon. Tahimik na parang bulkan—mukhang payapa, pero sa ilalim, nag-iinit ang magma. Nagkunwaring bagong gising si Lorie. Naglakad siya papunta sa hagdan, may hawak na blind stick. Mabagal. Mahina. Halos parang pilay. Pero ang totoo?

tugon nito sa akin. Inilibot ko ang aking paningin. I saw Lucas, Mateo, Israel, Isaac and Rebecca. And the last one girl standing is the beautiful Micah Del Fuego Montenegro with her husband, Hugo Del Fuego. Masasabi kong malaki pala talaga ang pamilyang Montenegro. At hindi maipagkakailang magaganda ang lahi. Napansin ko rin ang ilang binatilyo at dalagitang mga anak ng mga ito, at may ilan ring mga bata pa.

Wala pang ilang sandali ng ihagis niya sa mataas na damo ang patay na hayop, kumalma na ang kabayo. “Pumaroon na tayo.” huling imik niya bago tumuloy. Alas nuebe ay naroroon na kami sa palasyo, inilalabas ko ang mga napamitas na mangga sa sako. Nang biglang tumawag si Manang Flora “Hija, nakalimutan na ninyong mag-agahan. Pumasok ka na raw utos ni Senyor Pablo, naghihintay sila sa hapag-kainan”