Malayang Pilipino の小説・ストーリー

Pakshet, natatakot ako sa ideya at proseso ng pagdadalang-tao, ngunit tila ba isa itong kamangha-manghang pangarap, isang perpektong kahilingan. “Labasan ka para sa akin, Mami. Labasan ka habang ipinuputok ko ang aking cum sa maliit mong pussy.” Umingal ako, isang mababa, malalim, at gumiwang na daing. “Gusto mo iyan, hindi ba?” “Oo!”

Sabay kaming lumabas ng aming silid, parang ready harapin kung anuman ang naghihintay sa amin. Hindi kagaya ng kay Maui, mas marami na ang tao ngayon. Halos puno ang venue; nag-aalugan ang ilaw sa kisame, may halo ng ingay ng halakhakan, bati, at mga kaluskos ng kamera. Mga kamag-anak na wala noon at mga kaibigan ng Palanca ay nandito ngayon, parang biglang nagsulputan ang lahat ng sangay ng pamilya at lahat pa ng kaibigan nila sa bawat sulok ng Pilipinas.

A hazy shimmering gown will surely suites me. Pagkatapos namin sa shop ay dinala ako ni Maca sa isang mataong kainan. Kung sa Pilipinas ang tawag ay Street foods. Hindi naman yun ang unang beses na dinala niya ako roon, kundi maraming beses na.

Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili. Nagmamahal, Humanimal University Ano raw? Humanimal? Ano iyon? --- Caridad Tampipi Ang hirap maging mahirap lalo pa't ika'y nakamaskarang mapagpanggap. Tukso sa paligid ay laganap, apektado pati ang iyong hinaharap. Sadyang kay hirap tanggapin, tayong mga Pilipino'y ginagawang alipin. Mababa ang tingin nila sa atin, kaya pangarap nati'y kay hirap abutin.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Napakatahimik ng lugar at napakalungkot. "Hi Andy. Hi Nay. Hi Tay." Maluha luha kong sabi ng makalapit ako sa puntod nila. Nakaugalian na talaga ng mga Pilipino na makipag-usap sa puntod ng mahal nila sa buhay na namayapa na at oo nga, nakakagaan ito ng pakiramdam. Miss na miss ko na sila, kung pwede lang sanang humiling na makita sila kahit sandali lang ay ginawa ko na.

Baka hindi na ako pauwiin nila Mama sa Pilipinas. Iniisip ko pa lang iyong nangyari kanina ay parang gusto ko nang manlumo. Marami pa naman akong kaklaseng pilipino doon sa subject na iyon. Napaghahalataang probinsiyana, na ni minsan hindi nakahawak ng gadget.

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Nag mamadali syang umalis. Problema ng Babaeng 'yon? May bipolar disorder ata at paiba iba ng mood. Babe? At ano mag sasama silang dalawa? Tapos mahal na mahal nya ang lalaki? O baka naman kaibigan nya lang 'yon sa ibang bansa. Dahil sa pamamalagi ni Pearlyn sa ibang bansa ay na adopt nya na ang kanilang traditions, madalas na tawaging 'babe' ang kaibigan at sabihan ito ng 'i love you', pero mukha namang pilipino ang kausap nito. Habang pababa ng Mansion buong akala nya pwede na syang makapag pahinga, pero bigla syang tinawag ni Mama Aegin — Madam Aegin na nga pala ngayon para mag luto ng hapunan.

Ni-repost din ito ng restaurant at magalang na binati ang diwata mula sa Pilipinas ng “Merry Christmas” At doon na ito naging viral. Puno ng papuri ang mga comments. Ang comment na “alam ko na, lahat ng mga Pinoy ay kayang lumipad” ay nakakuha ng mahigit sampung libong likes… Pinanood ng lola niya ang pagsasayaw niya, nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata.