Malayang Pilipino Novels & Stories

Aba't! "Malamang. Isang buwan lang naman ang tanda ng baby mo sa baby ko. Papasukin mo na nga ako naiinitan na ako sa labas ng bahay mo. Hindi ka ata Filipino because Filipinos are hospitable." "Sorry, dzai, nabibilang ako sa 1% na hindi hospitable sa isang kagaya mong walanghiya." Masama ko siyang tinitigan at ganun rin siya sa akin.

"Ladies and gentlemen, please allow me to introduce to all of you my handsome son na mana sa akin. Rain Tyler Montenegro!" Napatigil siya sa pagkain at saka napatingin sa lalaking nasa kanilang harapan. Napakaguwapo nang seryoso nitong mukha. Kamukhang-kamukha ito ito ni Mr. Montenegro. Kulay kayumanggi ang buhok nito, perpekto ang kaniyang kilay, mahahaba at makapal na pilik-mata na pumares sa maganda nitong kulay asul na mata. Kitang-kita rin ang linya ng panga nito. Malaki ang kaniyang braso at matipuno ang dibdib. Seryoso ang mukha nitong nagpalipat-lipat nang tingin sa mga taong nasa kaniyang harapan. Lumapit ang isang may edad na babae sabay halik sa kaniyang pisngi. Kahawig na rin ito

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Hindi raw niya ito gusto! Minsan iniisip ko kung talagang itinakwil na ba ni mama ang pagiging Pilipino niya. Pero minsan naririnig ko siya sa salitang tagalog sa tuwing tumatawag siya ng Pilipinas. Iyon nga lang ay purong ka-malditahan ang pinapakita niya sa mga tauhan roon. Ibang iba si Papa kay Mama. Pinay si Mama at Half Columbian-Italian naman si Papa. Iba ang mundo nilang dalawa, pero nagkakasundo naman sila sa maraming bagay.

Ngayon, isa lang itong paraan para sandaling makalimot. Paglapag ng eroplano, agad akong sinalubong ng malamig na hangin. Ibang-iba sa klima ng Pilipinas—mas tahimik, mas disiplinado ang galaw ng mga tao. Walang masyadong nagsasalita nang malakas. Walang nagmamadali. Parang lahat ay may direksyong alam nila, samantalang ako—tila ba naglalakad lang dahil kailangan kong kumilos..

Pagkababa pa lang namin ng sasakyan ay agad kong narinig ang masasayang tawanan. May mga batang naglalaro. May mga matatandang nagkukuwentuhan. May mga amoy ng inihaw na karne, pansit, lumpia at barbecue na nagpapaalala sa akin ng mga handaan sa Pilipinas. Napangiti ako. "Parang nasa Pinas lang," sabi ko. "Ganito talaga kami rito," sagot ni Allan. "Kahit nasa ibang bansa, hindi nawawala ang pagiging Pinoy." Habang naglalakad kami, marami ang bumabati kay Marco.

How dare a mere plain looking maid ogle at him like that? His frowned deepened at her impertinence. Lalo na sa accent nito at sa lengguwaheng ginamit. She looks like she was raised in Manila at halata namang Pilipina ang babae. Na lalong nakapagtataka dahil ang mga maid dito ay mga bampirang lumaki sa Astral at Everis at bihira lang silang gumamit ng tagalog. They are using Slavic language na may halong english. Ginagamit lang nila ang tagalog kapag nakikipag-usap sila sa mga pilipino or humans sa Pilipinas na clueless sa existance ng mga supernatural beings.

Marahan siyang natawa at napayuko na tila ba nahihiya siya sa kanyang mga narinig. "T-thank you," medyo nahihiyang pakli niya. "Are you half pilipino? Ang galing galing mo kasi pagdating sa tagalog." Mabilis siyang umiling iling sa akin na ikina nganga ko. Hindi siya half pinoy pero magaling siya pagdating sa pagtatagalog.

sagot ni Harold. "Kahit kasi malayo ako sa Pilipinas ngayon nararamdam ko ang enerhiya ng mga tao dun kung mahina, malakas, o iba pa." sagot ko na lang at kinuha ang sigarilyong hawak nito.

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.