Novel & Cerita Man Of Words

May munting ngiti na sumisalay sa labi nito habang tinatarayan ko ito. Sinubukan kong panatilihin ang masungit kong ekspresyon upang hindi maipahalata dito na kinakabahan ako. I'm 5"0, the usual standard of female height yet I feel so small in front of this man. His presence is intimidating me really good! And, well he's literally huge in any aspect of his body. He's around 6 feet, his body is the real definition of a "big boy" and not to forget the thing between his thighs, it was humongous! "Akin din 'tong mansanas dahil ako ang unang nakakita." Sabay hablot sa mansanas mula sa kamay nito.

pabiro kong wika sa kanya. Pumakli ng maikling tawa si Manuela. At iyon ay ang unang pagkakataong makita ko siyang ngumiti buhat ng trahedya sa kanya. "Hindi ko nga alam kung papaano ako nakakapagsalita ng mga ganitong bagay. Maaaring marami na yata akong nakukuha sa mga binabasa kong mga nobelang romansa," wika ni Manuela.

Inisang lagok ko ang mojitong nasa baso ko bago inilibot ang paningin sa loob ng music bar ng may ngiting ikinukubli sa aking labi. "Then I should get myself... The other man," I whispered while staring at the man whom I think perfect for my plan. 🕴🕴🕴 ©alrights reserved ~PAUPAU~

wika ko at niluwa ng pinto ay si Stalwart na may mga dalang libro. "Alam kong walang radyo o kaya telebisyon rito kaya heto...mga libro na maaari mong basahin para 'di ka mabagot o mainip," simpleng aniya at nilapag ang mga ito sa side table. i noticed he had grown eye bags. The man seems to be staying up late and he only went to Konseho once, due to the fact he was watching over me. "Paano masasabi na isang Salamangkero ang isang tao?" biglang tanong ko na parang walang nangyaring awkwardness sa aming dalawa.

Pati ako ay parang ayokong kumausap dito dahil nakaka-intimidate yung accent niya. "Oh dats grit!" Sagot naman ni Manong Estong. Bilib din ako kay manong dahil kahit hindi maayos yung diction and pronunciation niya ay hindi naman siya wrong grammar. Verbally understandable pa rin naman siya at hindi naman siya sinisita ng lalaking kaharap ko at wala naman akong makitang pangungutya rito.

Para lang sa akin. Title: The Man Who Owns My Silence. At doon, nagsimulang dumaloy ang mga salita. Mga salitang hindi ko masabi nang malakas, pero kaya kong ikulong sa pahina. Mga kwento ng isang lalaking minamahal ng lahat—pero kinatatakutan ko sa gabi. Mga kwento ng isang babaeng hindi alam kung hanggang kailan siya mananahimik.

Humiga siya at mariing pumikit habang nakaharap sa kisame. He's a man of his words. Empty words were never part of his principles. Tuwing mangangako siya sa'kin ay sinisigurado niyang matutupad. Bawat salita niya ay mayroong halaga at kasiguraduhan. I was too fortunate to have him.

Sumakay na rin siya sa ibabaw ng kabayo. "Grabe ka naman. Hindi pa naman marami ang words na nasabi ko for today. Siguro mga one thousand one hundred words pa lang－aaaaah!" Biglang pinatakbo ni Manuel ang kabayo kaya napasandal ako sa kaniya. Para akong nasampal ng hangin ng wala sa oras dahil sa bilis ng takbo ng kabayo. "Hoy! Wala namang ganyanan, Manuelito!" Mayamaya ay bumagal na ang takbo ng kabayo kaya nakahinga ako ng maayos. Lokong tandang 'to. Gusto yata na mamatay ako sa maling panahon. "Huwag na huwag mo akong tatawagin na Manuelito."

Dahil sya daw ang taga pag mana nito dahil nag iisang anak lang siya. Tuluyan na ngang umalis sina zach at bryl pag tapos ng pang aasar ko sa kanila. We're here ni amara para mag saya hindi para ma bwiset. I don't want to ruin our day kaya naisip ko sila nalang ang pag tripan ko para mawala yung inis ko. We're just getting started!. Saad ko sa aking isipan. ALL RIGHTS RESERVED|I do not allow my work to be used or adapted in any way without my permission.

“I know what people say about him, po. I’ve seen it too, the man who speaks in edges, who carries silence sharp enough to wound. And yes, he can be ruthless. But…” My throat tightened, the words spilling out softer, rawer than I intended. “I’ve also seen the man who slows his steps so I won’t stumble… who checks the doors twice at night when he thinks no one notices. The man who doesn’t pretend, who never wastes a word he doesn’t mean. Ruthless, yes… but never careless. Never unjust.”