Novel & Cerita Manny Pacquiao Early Life

“My mother was born in a remote mountain village in Mindanao. She went to work in Manila at the age of eighteen and worked as a nanny at my grandfather's house. That year, my father came back from his leave from the army and saw my mother. He fell in love with her at first sight. Sa kabila ng pagtutol ng pamilya, nagkatuluyan sila. Pinag-aral siya ni daddy hanggang sa makatapos ng kolehiyo, pinakasalan, at kinalaunan ay ipinanganak kaming dalawa ni Lucian. "Para hindi ma-bully si mommy nina lolo at lola, inilayo siya ni daddy sa Manila at lumipat sila sa Mindanao. And when I was five years old, he was the captain of the Armed Police Brigade. Hindi naging mapayapa ang mga taon na 'yun sa luga

"Oh.. you didn't meet him yet pero nandito siya sa Isla. We are all ex navy" " Oh..so why did you retired early? " " Dad, wanted me to became a business man, like him.. but I love thrill and adventure so I enroll the military when I was only 19,and I passed at pati mga pinsan ko ay nagsisunuran narin sakin, our dad's give us a chance to became a navy dahil sabi nila when we reach the age na kailangan na naming bumalik, aalis din kami sa military but, kailangan din namin makapagtapos ng Master's in Business Administration, because that's the real plan so habang nasa military ay nag aaral parin kami. And when my dad call me na I have to get married.. at the age of 30 I already set that in my m

I asked and he shook his head. I can't believe those questions slipped out from my mouth. "No, I was born and raised in Zamboanga. Pumunta kami dito noong unang taon ko sa highschool. My grandparants died, so my mother decided to just stay here. I finished my studies here," he said so I nodded. Gusto ko pa sanang magtanong pero pinigilan ko na ang sarili ko. I don't want to cross some lines. That simple information is enough.

Dalawang mangkok lang kasi ang kinaya ng tiya ko dahil hindi pa ko gutom. Nagrenta ako ng tricycle papunta sa park. "Magkano po, Manong?" "Fifty pesos na lang sayo, ganda." Nag-flip ako nang buhok na para bang nasa isang shampoo commercial. "Dahil sinabihan mo kong ganda. May tip ka sa akin, Manong!" Kuminang ang mga mata ng matandang naka-face mask ni Manny Pacquiao. "Ayan, Manong sa'yo na 'yan." Nilapag ko ang pera sa bubong ng kanyang tricycle. Nagpakendeng-kendeng akong lumakad patungo sa playground na tanaw ko mula rito sa terminal.

"But then, that only leaves us the Isla de Carmella and the main one in Makati. Okay, ka lang ba?" I snorted when he seriously looked at me like it was a big deal when it was not. "I'm more than okay. Ba't naman hindi. Hindi ako lumaki sa mayamang pamilya, Nestor. I strive and work hard to met ends. I was only showered with money when I met my father. Pero kahit na nakilala ko na si Papa noon ay hindi pa rin ako sanay sa marangyang buhay. Although it gave me a lot of opportunities which I am thankful with... ito rin ang paraan at nakita kita ulit."

Iisipin ng mga taong makakakita sa kanya ay blinow-by-blow sya ni Manny Pacquiao sa pangangamatis ng kanyang itaas na labi. Nilingon nya si Joaquín sa kanyang gilid na maagang inuumpisahan ang naka-stock na beer sa kanyang ref. Nakasandal at nakapikit sa kanyang pink na sofa bed at nakaunat ang mga binti sa pink nyang bean bag.

+++ BEATRICE GROWING UP with a father who’s in the mafia industry has a lot of advantages. I never experienced being poor or lacking. I have everything when it comes to material things. Umaapaw ang pera ko and I can even buy, or my dad can buy, whoever I want and pick. I admit that I was a spoiled brat. Bukod sa panganay na anak ako ni Lauro Lazaro, ang isa sa mga pinakamatinik at pinaka-maimpluwensyang mafia boss sa Pilipinas, I am his only princess.

I pursued my dreams of becoming a doctor and I am now a pediatrician. Many tried courting me pero walang nakapasa. Si Kuya Mackoy nga minsan binibiro ako na kapag daw umabot ako ng kwarenta at wala pang asawa tapos sya ay wala ding asawa kami nalang dalawa. Kuya Mackoy and his playboy side umaatake minsan. So silly.

Pati pala ang ninuno nila ay sa pamilya rin namin nagtatrabaho kaya ganito na lang nila ako tratuhin. Nalaman ko ring sa murang edad ay namulat na sa pakikipagbakbakan itong si Iwatani. Gaya ni Joaquin na mula pagkabata ay sinanay na talaga kung paano humawak ng baril at tinuruan ng kung ano-ano pang martial arts.

Huminga siya nang malalim bago nagsimulang magsalita. “Matalino ang ate ko… Mas magaling siya sa’kin noong nag-aaral kami. Pumasok siya sa PUP dito sa Manila. Pero kahit ganun, hindi siya gusto ng mga magulang namin. Lagi siyang hindi pinapansin, at pinapabayaan. Pero ako, minahal niya kahit papaano. Mahina kasi katawan ko dati, may isang beses nilagnat ako nang todo, nagwala na siya sa kalsada habang umiiyak at naghahanap ng tulong…”