Novel & Cerita Ang Aking Kaarawan

Hindi matagal ang biyahe at hindi rin nakakabagot dahil sa bawat daang madadaanan namin ay may mga palamuting makukulay pero and weird ng pakiramdam ko, bigla akong kinabahan kanina pag sakay namin sa sasakyan pero pinagsawalang bahala ko nalang dahil importante ang araw na ito. Bukas kase ay kaarawan ko, ang ika labing walong taong kaarawan ko. "We're here." Tumigil ang sasakyan sa isang tabi at kita ko sa labas kung paano sila tumingin sa sasakyan. Hindi ako bumaba, pauunahin ko sila. Kung huli akong bababa ay maaaring hindi na nila ako mapansin.

* 1 MONTH LATER * Dumating na ang araw ng kanyang kaarawan kaya mas naging abala siya ng araw na iyon; "Banjo, ayos na ba ang lahat?" "Ayos na ang lahat sir Aaron!" "That's good! Dahil gusto ko maging maayos ang lahat dahil ito yung unang birthday ko dito sa Pilipinas as a CEO of the Anderson Land Corporation."

Pero ngayon, sa mga oras na ito nagkaroon muli ng dahilan upang makita ko muli ang kahalagahan ng aking kaarawan. Pagtapos nila akong awitan ay ipinikit ko ang aking mga mata. Taimtim akong humiling ng kapayapaan, kasaganahan, at pagpapasalamat sa bagong buhay na siyang regalo sa akin ng Panginoon sa taong ito. Pagkamulat ko ay kaagad ko na hinipan ang mga munting apoy sa mga kandila ng cake. “Maraming salamat sa inyo...” nararamdaman ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko.

Papaano nalang kung mas malala pa doon ang magawa ko kapag hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at madala na ako sa init ng apoy na nasa harapan ko lamang Winaksi ko muna ang nasa isip ko at napatingin sa dala dala kong mga pagkain, ngayon ang kaarawan ko at balak ko na icelebrate kasama sila mama at fiero dahil sa malaki laki din ang sweldo ko at madami din akong uwi na grocery, sana maging masaya sila sa mga dala ko o maalala ni mama na kaarawan ko ngayong araw

Ikaw ang kumpas pag naliligaw Ikaw ang kulay sa langit na bughaw Sa bawat bagyo na dumadayo Ikaw ang kanlungan na kailangan ko Kahit hindi mo alam Ilang beses mo akong niligtas Ikaw ang hantungan at aking wakas... Pagdating ko sa school sinadya kong e-park ang sasakyan ko sa tabi ng sasakyan niya. My car is white Lamborghini Huracan, gift sa akin ng mga magulang ko nung 18th birthday ko. At ang sasakyan naman ng crush ko ay black Hummer H2 SUT. Diba kahit sa car, bagay kami, white ang akin black sa kanya. Ang cute!

My guilt is choking me. " It's been a while that my Angelo is not celebrating his birthday. But today... you made it happen. Salamat nak...salamat sa inyo ng mga apo ko."

" sagot ng dalaga. "Ngayon ko lang kasi naisipan na isama siya, kung ok lang sa iyo. Para naman mas makilala ako ng anak natin. Siguro mga apat na araw lang iyon, Cherry... kasama naman sina Mama at Papa pati ang ibang kapatid ko." paliwanag ni Carlo.

What must I do to get myself out of here? Napatigil siya sa paglalakad at lumingon sa akin. "Medyo malas ang iyong kaarawan dahil kamakailan lang isinarado ang mga lagusan patungo sa mundo niyo." "Kelan muli magbubukas? Kelan ako makakabalik?" "Isang linggo."

Ngunit ngayon ay 'di ko maitatanggi na parang may mali, na talagang mayroon nagbago. Maaga akong nagising, hindi ko siya nakita sa aking tabi. Hindi rin naman ako nag-isip ng kahit anong negatibo. Sa aking kalooban, sa aking bawat paghakbang palabas ng aming kwarto ay mas na nanabik ako sa maaari kong makita na sorpresa. Ilang araw ko na rin kasi pinagi-isipan kung ano na naman ang pakulo na gagawin niya para magiging memorable na naman ang kaarawan ko ngayong taon. "Good morning, honey!" masigla na bati ko sa kaniya, at ng malapitan ko na siya ay mahigpit na yakap ang ibinigay ko sa kaniya.

Alessia's POV MAKULAY ang ilaw sa kalangitan. Hindi na bago sa akin ang fireworks dahil laging may ganito sa Arada tuwing bagong taon. Fireworks display is something we look forward to watch every new year. "Isang tradisyon yan, tuwing kaarawan ng hari." Turan naman sa akin ni Rafi na ikinagulat ko dahil nagsasalita na ito ng normal na lenguahe. Akala ko ay patuloy itong magsasalita ng ingles.