Ang Aking Kaarawan Novels & Stories

Mula sa taas noong paglalakad ay lumapit ako sa kanilang lamesa at inihanda ang ngiting ilang linggo kong pinagsanayan para sa okasyong ito. "Aunt Kara," balak ko pa sanang dugtungan pero ngumiti na lamang din ako nang mapagtantong ang ngiti nya ay gaya nang sa akin— peke. Gusto ko mang irapan ang bawat kamag anak at kakilala na nasa bulwagan ay hindi ko ginawa. Nagkukunwari lamang silang may pakealam sa kasiyahan ngunit ang totoo ay narito sila upang humanap ng mga kasosyo sa negosyo, ibida ang kanilang mga ari-arian at ipagmayabang sa lahat ang natatangi nilang mga unico iho at iha.

tanong ko. “Yes, why? May problema ba?” “Wala. Wala pa.” kinakabahang ani ko. “A-Anong petsa ng kaarawan ko ang inilagay mo doon?” “October 7.” nasapo ko naman kaagad ang aking noo at nakaramdam ng panghihina. “Bakit hindi mo kaagad sinabi?!” inis na sigaw ko rito bago napasabunot sa sarili.

“Kainan na dami ko nang gutom!” It was Alexander. Tumawa nalang ang lahat sa banat niya. Naging matagumpay at maayos naman ang pagdaos ko ng aking kaarawan salamat sa mga kaibigan ko na hindi nila kinalimutan ang araw na ito. Ito na ata ang pinakamasayang araw ng buhay ko. Sa tagal na panahon masasabing kong ngayon lang kami buo. Salamat sa Diyos na dahil binigyan kami ng pangalawang pagkakataon na masasabing buo at masaya ang aming pamilya.

Pagsasabi ko ng totoo rito. Ngayon din ang ika-sampong kaarawan ko. Pero hindi kagaya ng kaarawan ni Hannah ang kaarawan ko. Sa tuwing kaarawan ko ay wala kaming masarap na pagkain na handa, wala akong kaibigan na bisita, at walang regalong natatanggap. Kaya sa tuwing kaarawan ko ay hindi ko napipigilan ang sarili na sumilip sa malaking bulwagan ng mansion kung nasaan ang engrandeng selebrasyon ng kaarawan ni Hannah. Gusto ko lang naman na sumaya sa araw ng kaarawan ko, at ang makita ang masayang kaarawan ni Hannah ang magbibigay sa akin noon.

Nakalimutan kong kaarawan ko pala. Nasanay akong hindi iyon binibigyang halaga, dahil na rin sa wala akong pera para maghanda. Hindi ko rin naranasan na batiin at handaan ng pagkain sa sariling kaarawan. Dagdag gastos lamang iyon sabi pa ni Auntie Pacita. Ang mahalaga, buhay daw ako at humihinga. Kaya siguro, nasanay ako na hindi kinokonsidera na espesyal ang araw na ‘yon. Isa lamang iyong ordinaryong araw para kay Aurora. Kaya madalas na nakakalimutan ko rin.

unang beses ito sa kaarawan niya na halos makumpleto na ang nga taong gusto niyang nasa paligid niya. Bigla siyang nalungkot ng pumasok sa isipan ang sariling ina "Mama.. ikaw nalang ang kulang, ikaw ang pinakahiling ko sa lahat na hindi ko alam kung matutupad pa ba o hindi na" Bulong niya sa isip. Naalala rin niya ang nag iisang bagay na naiwan nito sakanya ngunit sa pagkakatanda niya ay ibinigay niya iyon sa naging kaibigan na si myla na pumanaw na. marahas siyang napabuntong hininga dahil sa biglaang kalungkutan na bumagabag sakanya. Naisip niya nalang na ilang kaarawan pa kaya ang lilipas ng wala siyang ina sa kanyang tabi. Taimtim siyang nag dasal at muling hiniling na sana ay makapilin

* 1 MONTH LATER * Dumating na ang araw ng kanyang kaarawan kaya mas naging abala siya ng araw na iyon; "Banjo, ayos na ba ang lahat?" "Ayos na ang lahat sir Aaron!" "That's good! Dahil gusto ko maging maayos ang lahat dahil ito yung unang birthday ko dito sa Pilipinas as a CEO of the Anderson Land Corporation."

O kahit walang handa basta hanggang ngayon kasama ko lang sila. "Ayos lang nak, walang problema. Ang mahalaga lang sa amin ng tatay ay yung gusto mo." Yumuko ako para itago ang luhang namumuo sa aking mata. Pagkatapos ng kaarawan kong yun hindi na ako muli pang nag-celebrate. Wala lang, ayoko lang. Pakiramdam ko walan namang dapat e-celebrate. It just a birthday. Just another ordinary day. Ang kaibahan lang ay madadagdagan lang ang edad ko.

Hindi matagal ang biyahe at hindi rin nakakabagot dahil sa bawat daang madadaanan namin ay may mga palamuting makukulay pero and weird ng pakiramdam ko, bigla akong kinabahan kanina pag sakay namin sa sasakyan pero pinagsawalang bahala ko nalang dahil importante ang araw na ito. Bukas kase ay kaarawan ko, ang ika labing walong taong kaarawan ko. "We're here." Tumigil ang sasakyan sa isang tabi at kita ko sa labas kung paano sila tumingin sa sasakyan. Hindi ako bumaba, pauunahin ko sila. Kung huli akong bababa ay maaaring hindi na nila ako mapansin.

Pero ngayon, sa mga oras na ito nagkaroon muli ng dahilan upang makita ko muli ang kahalagahan ng aking kaarawan. Pagtapos nila akong awitan ay ipinikit ko ang aking mga mata. Taimtim akong humiling ng kapayapaan, kasaganahan, at pagpapasalamat sa bagong buhay na siyang regalo sa akin ng Panginoon sa taong ito. Pagkamulat ko ay kaagad ko na hinipan ang mga munting apoy sa mga kandila ng cake. “Maraming salamat sa inyo...” nararamdaman ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko.