Manok Na Pinaupo Novels & Stories

Utos nito sa akin sabay muling umupo sa upuan. Natulala ako. Adobo? Paano ba mag-adobo? Bigla akong napalumod laway lalo na nang titigan niya ako na para bang sinasabing... hoy kilos na! Kinuha ko ang manok at hinugasan iyon. Napapalingon pa ako kay sir na nakatitig sa ginagawa ko. Lalo tuloy akong kinakabahan. Paano ko ba lulutuin ito? Ano bang mga sangkap? Lagot na ako nito! Muli akong tumingin kay sir na naghihintay nang mga gagawin ko. Hanggang sa...

Mariing pumipikit pa siya baka sakaling mawala ang antok niya. Itinukod niya ang siko sa tuhod niya bago ipinatong ang baba sa kamay niya at pumikit nang hindi na niya mapigilan ang antok. Puwede naman siguro siyang umidlip, 'di ba? Total wala naman siyang nakitang manok na kumakain ng binabantayan niyang palay. Ngunit wala pang limang minuto siyang nakakatulog ay gulat na naalimpungatan siya nang may matinis na boses siyang narinig. Akala niya ay nadapa ito at umiiyak. Agarang tumayo siya at nakita niya ang isang batang babae na tinataboy pala ang mga manok na kinakain na ang binabantayan niyang palay. Pagkatapos ay luminga ito sa kaniya na nakakunot ang noo. Kung hindi lang niya nakita ang

nagtatakang tanong naman nito sa akin "Dugo ng manok." tatawa-tawa kong sagot dito. Napansin ko naman na pasimple itong napakamot sa ulo kaya naman itinuro ko na din ang kulay orange na parang pancit canton na nakatusok sa stick. "At ang isang iyan, isaw ng manok...iyung bituka. Masarap iyan, naku kapag matikaman mo iyan tiyak talagang magugustuhan mo." dagdag ko pa.

Gagawa ako ng espesyal na putahi para sa meryenda namin. "Okay. . . If you say so." Natahimik na siya at isa-isang isinilid sa saku ang mga pinatuyong mais ni Manong Paeng. Marami ito na nakalatag sa lupa rito. Mukhang uulan kasi at kailangan namin itong maisilid sa sako. Pagkain ng mga manok ito, at ang kalahati na maganda ang hitsura ay gagawin namin bigas na mais. May sariling gilingan kami para rito. Iyong nga lang, mano-mano.

"Hindi ka man lang nagpasabi na uuwi ka, sana naipaghanda ka namin." "Hindi naman na kailangan, ma. Hindi na ako bata. Saka para mawala yang tampo mo, dito muna ako sa ilang araw. Bakasyon ko muna para makabawi naman ako sayo." at nag poppy eyes pa sya sa ina. "Sigurado ka? Baka mamaya nag aapura ka naman pabalik ng manila.?" sabi nito sa tonong may tampo.

Kabanata 6 KUSANG gumalaw ang katawan ko sa nadatnan. Nabitawan ko ang hawak kong supot ng letchong manok sa pagkabigla. Agad akong tumakbo kung nasaan ang kawawang binatang parang binabangungot ng gising. At nang ma-lebel-lan ko na siya. Tinaas ko ang mukha niya gamit ang dalawa kong nanginginig na mga kamay at tinitigan siya sa mata.

Samarah's POV “Hala Rowan! Si Manong!” malakas kong sigaw. “Manong are you okay? Are you hurt?” Umupo siya at sinubukang alalayan si manong. “Yung mga manok ko!” Sigaw na naman ni manong at iika ikang tumayo. Sinusubukan siyang alalayan ni Rowan pero hinahampas niya lang palayo ang kamay nito.

“Hindi porket mahal mo siya ay hahayaan mo ng ma-bully ka ah!” “Mom, Jago, didn't bully me. Sobrang touch lang ako sa ginawa mong tinolang manok. Ang bait-bait mk sa akin. Kahit gabi na pinagkatay at pinagluto mo ako.” Humigpit ang yakap niya sa ina habang lumuluha. Ilang beses siyang kamuntikan mabulunan ng luha. May mga alaga silang native na manok sa likod ng bahay, hindi gaanong marami pero for consume ang mga iyon. May ilan din na tanim ang mga magulang. Leafy vegetables kadalasan ang naroroon sa likuran.

At upang makapag-umpisa ng bagong buhay, kailangan ng mga manang ng pera. Isa-isang lumapit sa kaniya ang mga kasama kong manang. Sila na dati ay tahimik lang sa kusina, sa likod-bahay ng anino ng mansiyon. Ngayon, bitbit nila ang galit na pinipigilan nila sa matagal na panahon. “You thought we’d stay scared forever, huh?” sigaw ni Manang Cora, bago pinakawalan ang isang malakas na suntok sa mukha ni Don Vito.

Tanong ko pa. " Maupo ka muna. Ipaghahanda kita ng pagkain. " Wika pa nito at agad na tumayo. " Nagpaluto kasi si Jeush ng nilagang manok para raw sa'yo. " Dagdag pa ni Manang. Napangiti naman ako ng malapad. " Talaga po? Pero..." Masiglang wika ko pa ngunit agad din iyong nabura nang maalala ko ang mga sinabi nito sa kausap kanina.