Gamit Ng Magsasaka Novels & Stories

Agad ako pumaroon sa kanila na alam ko tatakas sila, at nalaman ko buntis pala ang pakakasalan ko kaya agad ako nagsalita mula sa likod nila. "At saan naman kayo pupunta Miguel?!! Tang ina! Talagang naglagay ka pa ng kalahi mo sa bahay bata sa magiging asawa ko!" Nagulat naman sila dahil sa pagkasabi ko. Agad naman sila tumakbo at sumakay sa kabayo. Nang akma namin hahabulin ay agad kami hinarang ng mga magsasaka. "Umalis na kayo dito !!!" Saad ng mga magsasaka

Napakasarap na lang talagang magpakamatay. Kinabukasan ay pumunta ako sa bukid para hindi muna ako mahalata ni Nanang. Gusto kong lahat ng oras ko ay ibubuhos ko sa pagtratrabaho at pagtulong sa kanya sa bukid habang kaya ko pa. Anihan na kasi kaya kailangan kong magdoble-kayod para may pangkain kami habang hindi pa magsisimula ang taniman ng palay. Ang kikitain ko ay maaring pandagdag ko rin sa perang gagamitin ko kung sakali mang mapalayas ako. Nagtatanghalian kami ni Nanang nang bigla na lang niya akong tinanong.

How hard is this work? Sa nakikita kong pag-akyat nila at pag-ha-harvest ay mahirap ang trabaho. Imagine, they crawl like a spider-man just to get that tasty and delicious coconut we love. Those salads, ice cream, pies, and shakes are from the hard work of these people. But sadly, they are less valued in this society. "West! Dito!" Napalingon ako sa sigaw ni Mila. Nandoon siya sa paanan ng bukong inakyatan ni West. Nakatingala at kumakaway.

“ Parang hindi mo kilala ang mga taga-hacienda…” Sa totoo nga. Kilala pa si Camilla ng mga matatanda na naroroon nang magpunta siya sa may kubo. May mangilan-ngilan ng mga magsasaka ang naghahanda para sa maghapong trabaho. Upang makita ang ginagawa ng mga ito ay iniwan niya ang sinasakyang pulang pick-up at sinamahan ang mg ito.

Pinili naming dito na muna manatili upang maasikaso ng maayos ang mga pananim na gulay na isang buwan na lang ay muli na naman kaming mag-aani. Pagkatapos nito ay panahon na ng tag-init. Nakakalungkot mang isipin na mawawalan na naman ng kabuhayan ang maliliit na magsasaka ng hacienda at mamasukan na namang trabahador sa hacienda. Tatlo lamang ang kalalagyan naming pagkatapos ng mahabang tag-ulan; kung hindi sa rancho ang bagsak, malamang ay sa malaking pabrikahan ng abaka o ‘di kaya’y sa maisan.

tanong ko kay Liam dahil sa naobserbahan ko. Sinusuri at sinusuri ito ng mga magsasaka na nagsusuot ng mga lab gown. Hindi ba kakaiba? Ganito ba talaga nagtatrabaho ang mayayamang magsasaka? All covered gown at walang anumang dumi sa kamay? Napakamot ng ulo si Liam bilang sagot sa tanong ko. "Dapat nilang siyasatin at tikman ang mga ubas upang matiyak na ang mga ito ay may mahusay na kalidad."

Hindi sa training, hindi sa plano ng digmaan, kundi sa pag-usisa. Malayo pa lang, naamoy ko na agad. May halong tamis at asim sa hangin—amoy prutas na hinog, may kaunting tapang na hindi pa buo. Ang pagawaan ng alak ay nasa isang hiwalay na bahagi ng hacienda, napapalibutan ng taniman ng ubas, mangga, guyabano, at iba pang lokal na prutas. “Hindi lang ubas ang gamit dito,” paliwanag ng isang matandang lalaki na sumalubong sa amin. “Pinoy kasi tayo.”

Nang medyo gumaling na siya ay nagsimula na sa pag-cultivate ng backyard nila si Miguel. He planned it as a small vegetable garden na in demand na mga rekado at ilang mga gulay sa bahay-kubo ang itatanim. Ayon pa rito, it was called intensive agriculture. Suportado niya naman ang gusto nito, kahit pakiramdam niya ay siya ang napapagod sa panonood ng ginagawa nitong pagbubungkal ng lupa kahit pa gumagamit ito ng machine. Nag-hire na rin sila ng worker para naman kahit papaano ay mapabilis ang trabaho. Nagtanim din ito ng mga fruit trees sa gilid ng bakod, maging sa front garden.

tugon ng kapitan. Dahil dalawa lang ang cultivator na siyang ginagamit nilang pambungkal ng lupa para sa mga gulay na itatanim, salit-salitan ang mga farmers sa baryo nila. Kaya ang resulta, may iilan sa mga ito na gabi na kung magtatrabaho sa taniman ng gulay. Hindi na nagsalita pa si Autumn at agad na nilapitan ang lalaking nasa ibabaw ng upuan at wala ng malay. Sinipat niya ng tingin ang binti nito bago nag-angat ng tingin.

"Anak, maayos na ba ang sugat mo sa likod? Masyado akong nagpadalos-dalos noon. Hindi sana kita pinalo ng kalaykay." Naririnig ang mga boses ng mga magsasaka mula sa bukas na bintana ng kotse. Bagama't ilang araw lang silang magkakasama, tapat silang nalulungkot sa kanyang pag-alis. Wala pang nakagawa ng paraan para mailigtas ang mga mansanas ng Tayabas—o gawing pasyalan ang kanilang liblib na baryo.