Novel & Cerita Marco Masa Crush

Bawat tama ni Kristoff ay parang maso na tumatama sa bakal, ngunit si Marcus ay tila may sariling 'boost. "Nag-inject ka rin?" ubo ni Kristoff habang nakasandal sa pader. "Prototype 7.3," ngiti ni Marcus. "Hindi kasing perpekto ng sa iyo, pero sapat na para pumatay ng isang pagod at sugatang hari."

Kundi tungkol sa kung sino ang mas magaling sa Mario Kart, sino ang unang umamin ng crush noong high school, at kung sino sa kanilang dalawa ang mas takot sa ipis. “Admit it, Love,” sabi ni Elara, “Ikaw ‘yung tumakbo sa kama noong may ipis sa banyo dati.” “Hindi ako tumakbo. Strategic retreat ‘yun,” depensa ni Marco. “Strategic retreat na may sigaw at takbo?”

Kilalang-kilala ko na ang babaeng ito kaya wala siyang maitatago sa akin. “Crush ko si Simon,” bulong niya na medyo hindi ko naman naintindihan dahil parang siya lang ang nakaintindi ng sinabi niya. Ano bang sabi niya? Cinamon?

“S-Sino ka? Ano'ng alam mo sa buhay ko? Sino ka? Kapag nalaman ni Marcus ‘tong ginagawa mo sa ‘kin, hindi ka niya mapapatawad. Makapangyarihan siya, kaya niyang gawin ang lahat. Kaya niya kayong dispatsahin nang hindi natutunton.” Tumawa ang lalaking nasa likod ng maskara. “Kung makikilala ako—kami ni Marcus Delacroix, maaari siyang magtagumpay. Pero pa'no siya makakapaghiganti kung hindi ka na niya aabutang buhay?”

Bago pa ako makabuo ng plano, dumating si Marco nang walang paalam—bitbit ang isang bag ng takeout at may ngiting parang alam niyang sasabog ako. “Kuya, kumain ka muna,” sabi niya, inilapag ang burger sa mesa. “Baka naman mag-collapse ka d’yan bago ka makaganti.” “Huwag kang magbiro,” malamig kong tugon. “Grabe ka,” sagot niya, umupo at nag-cross ng legs. “Whole country saw you get played by a nurse. You need damage control.” “Hindi ako napaglaruan. Doña’s will blindsided everyone—including me.”

Pero bago pa siya makatapos, biglang lumapit si Marco at marahas na sinunggaban ang panga niya. Kilala si Marco bilang isang edukado, tahimik, at intelektuwal na tao—hindi sa lakas ng katawan kilala. Pero sa tindi ng galit niya ngayon, parang ibang tao siya. Hinawakan niya ang panga ng lalaki nang sobrang higpit—sobrang tindi ng pagkakasakal—hanggang sa narinig ng lahat ang pag-crack ng mga buto sa ilalim ng kanyang kamay.

“Ang utos ng Central ay i-intercept ang signal, hindi i-crush ang buong server. Kailangan nating pumasok at lumabas nang walang nakakapansin.” Si Marcus, na noon ay may mahabang buhok at suot ang isang kupas na leather jacket, ay hindi man lang lumingon. Ang kanyang mga daliri ay sumasayaw sa ibabaw ng isang lumang mechanical keyboard. Ang bawat click-clack ng mga letra ay tila putok ng baril sa tahimik na silid.

ubo ng dugo ng assassin bago ito tuluyang malagutan ng hininga. ​Nanginig si Marco sa kinalalagyan niya nang makita si Cyrus na nakatayo sa harap niya. Ang Cyrus na nakikita niya ngayon ay hindi ang "palamunin" na kaniyang nilalait. Ang mga mata ni Cyrus ay parang sa isang demonyo na galing sa impiyerno. ​"C-cyrus... nagkakamali ka... wala akong kinalaman dito!" iyak ni Marco, habang umiihi sa kaniyang pantalon sa sobrang takot.

masungit nitong asik at nauna ng maglakad sa loob. Huminga siya ng malalim para gumaan ang kalooban niya. Marco is very grumpy! Pakiramdam niya may tampo ito sa mundo at masyadong masungit. Ano kayang itsura ng lalaki kapag nakangiti?

It was Marco Delgado, ang lalaking akala ko ay nakabaon na sa limot limang taon na ang nakalipas. ​Kinuha ni Mateo ang baso ng 'Tropical Rush' mula sa tray. Pinapanood ko siya na humihigop, habang gustong-gusto ko na siyang hilahin mula sa letcheng lalaking yun. Pero hindi pwede. Hindi kasi dapat mahalata ni Marco na kaharap niya ang batang pinaghahanap nila noon, ang batang magliligtas sa kanilang imperyo na dati ay nabuo lamang sa isang pagkakamali.