Novel & Cerita Margaret Newman

Mukhang walang pakialam si Margaret na nilalabanan nila ang pamilya, ngunit habang nilalampasan siya ni Kelly, umiling siya at mahinang bumuntong-hininga. “Damn,” sabi ni Margaret sa sarili, sinusubukang mas maunawaan ang sitwasyon ng kanyang pamilya. Si Walter at ang kanyang asawa, si Elizabeth, ay tahimik na nakikinig. Si Yvonne lang ang tila hindi naapektuhan habang patuloy na naglalaro sa kanyang cellphone. Bigla niyang iminulat ang kanyang mga mata at tuwang-tuwa na sumigaw, "Oh, wow."

Hindi niya akalain na bumalik sa kaniya ang hindi maganda niyang balak na pagsira sa relasyon ni Nica at Chrismith. "Katulad ka rin ng iyong ina, tinik sa aking lalamunan noon pa man!" nanlilisik ang mga mata ni Margaret habang nakatitig sa kawalan. Pinapatay na sa isipan si Nica katulad sa ina nito noong nabubuhay pa ito.

Paliwanag niya at nanubig ang kanyang mga mata. Bakas ang takot doon. Natatakot ito dahil baka matulad din ito sa kakambal niya. Ngunit hindi ko ito inasahan. Margarett has a twin sister. Margaret was originally an immortal but was possessed by a demon or the dark lord. Kaya malamang ay nagsasabi ito ng totoo. "Anong pangalan mo?" Tanong ko sa kanya. "Marga po." Sagot niya sa akin.

“If that's the case, then let me make something clear. I will reclaim everything that's mine. One way or another.” May hangin ng pagbabalik—ng paghihiganti—na dumadaloy sa pagitan nilang dalawa. This was no longer the gentle, considerate Mrs. Fowler na kilala noon ni Brandon. Ang nasa harap niya ngayon ay si Margarette Santillan—brilliant, fearless, and unapologetically powerful. Nagbago na nga si Marga.

magalang na sabi ng matandang mayordoma. Pagpasok niya, nakita niya ang isang babaeng nasa kalagitnaan ng edad pero napakaganda—para itong si Audrey Hepburn! Mayroon itong malalaking mata, matangos na ilong, at prominenteng panga. Ang istilo ng pananamit nito ay tila hango sa uso noong dekada singkwenta. "Magandang araw, Kate. Ako si Margaret Ascott, ang may-ari ng Ascott Mansion."

Chapter 10 Cassandra POV Hindi ko alam kung paano ko nagawa na manatiling nakangiti sa harap ng Margaret na ‘yon. Margaret Monteverde—ang babaeng hindi ko maintindihan kung ang misyon ba sa buhay ay gawing miserable ang buhay ko o gawing clown ang sarili niya. Ang sakit sa ulo!

Lumabas siya saglit ng gate at pagbalik ay hila-hila na niya ang isang luggage bag. Well, hindi siya mayaman na marami ang tauhan at isa lang din naman ang bagahe niya. Kayang-kaya niya na ito! Tama ang hula ni Ainaliv sa maaaring gawin ni Margarette. Dahil bayad siya as best actress, Syempre hindi siya magpapatalo! "Hmmph! Kahit itanggi mo pa Antonio. Ay hindi mo ako mapapaniwala. Pwera nalang kung multo yong nakaano ko."

Me: Good day, Gabby! This is Margaret. I hope you're doing well. I'm reaching out to discuss the upcoming charity ball for our foundation. It's going to be a significant event, and I was wondering if you'd be interested in helping with the coordination and planning. Your expertise in event management and your creative flair would be an incredible asset to the team. Please let me know if you're available for a meeting or if you have any suggestions. Looking forward to your response.

pagtatabuyan pa nito sa kanyang kakambal at nauna na nga si Marga na tahakin ang daan pabalik ng silid. Paglabas ni Marga ng comfort room ay agad na pinagpupunit ni Margaret ang kanyang sariling damit. She needs to look being attacked para makumpleto n'ya ang kanyang plano. Ginulo rin n'ya ang kanyang buhok upang mag mukhang inaway at inapi s'ya, kinalat pa n'ya ang kanyang lipstick to look messed up and she even tied up her ownself. Bago n'ya tinali ang kanyang sariling kamay at paa ay inilabas n'ya muna ang kanyang cellphone mula sa kanyang maliit na sling bag at inilagay ito bandang paanan n'ya upang kahit papaano ay matawagan pa n'ya ang kanyang Ina mamaya.

Ginamit ni Margareth ang pekeng utang na loob na 'yon para utusan ang mga tauhan nito na sirain ang mga kamay niya, ang mga kamay na ginagamit niya sa pagguhit at pag-abot ng mga pangarap niya. Napapikit ng mariin si Kasumi. Pinilit niyang lunukin ang nagbabadyang paghikbi sa bibig niya. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, wala na ang bakas ng kahinaan. Pinalitan ito ng isang nagliliyab na poot. Mabilis siyang humakbang palapit, hinablot ang kwelyo ng maruming damit ni Margareth at pilit itong itinayo mula sa wheelchair.