Morrigan Novels & Stories

Dahil dito ay nawala ang balance ni Tori, napapikit na lamang siya dahil sa inaakalang pagbagsak niya sa sahig pero imbis na malamig na semento ang bagsakan niya ay naramdaman niya ang matitigas na brasong humapit sa balakang niya para hindi siya tuluyang bumagsak. Dahil sa bilis ng mga pangyayari ay hindi agad nag-sink in sa kaniya ang nangyari, ilang segundo siyang nakapikit habang hawak pa rin siya ng kung sino mang nagligtas sa pagkakabagsak niya. When she opens her eyes, she saw a guy with a half-faced mask, ibabang bahagi ng mukha lang nito ang kita pati ang mata kasama ang mapupula at magagandang labi nito.

Agatha POV Kinaumagahan ay maaga akong umalis at umuwi sa condo, masama ang loob ko kay Ethan dahil hindi man lang ako nito kinausap at mas inuna pa si Melissa kaysa sa akin. Ang totoo niyan ay kahapon pa masama ang pakiramdam ko at mas lalo pang sumama ng madaling araw kahit na nakainom naman na ako ng gamot.

tumawa s'ya nang nakakaloko. Hindi 'to 'yong Bellona na iniwan kami kanina kundi ito 'yong Bellona na makikitaan mo ng kalakasan. This is an unexpected event that was happened in my life but this is the most powerful and savage. She is indeed a WARRIOR.

Kung kinakailangan na gamitin ko ang lahat ng koneksyon ko ay gagawin ko mailigtas ko lang ang asawa ko. THIRD POV NAPAMURA SI Melissa ng muntik na syang matalisod sa nakausling ugat ng puno. Mabuti na lang ay napakapit sya sa puno kundi ay gumulong na sya pababa pabalik ng kalsada. Ngumiwi sya ng sumigid ang kirot sa braso nyang tinamaan ng bala ng pulis kanina. Umaagos na rin ang dugo sa braso nya. Pero hindi sya pwedeng tumigil sa pagtakbo dahil mahuhuli sya ng mga pulis na humahabol sa kanya.

She’s Caramel Morgan—now called Caramel Morgan Misuaris, his beautiful wife, and he proudly announced to the world that she was once: ‘The Gay’s Badass Bodyguard’, now transformed into ‘The Gay’s Badass Wife’. FOURTH MISUARIS and CARAMEL MORGAN are officially signing off. W-A-K-A-S

Ilang minuto pa ako nag labas masok sa pagkababae niya nang maramdaman ko na malapit na din akong labasan. "Ahhhhhhhhhh," magkapanabay naming ungol nang pareho kaming labasan. Maya-maya lang ay narinig ko ang hilik niya. Tinitigan ko muna ang mukha niya bago ko siya yakapin mula sa likuran saka hinalikan ang buhok niya. You're mine from now on. I whispered to her ear before I fell asleep. ########## note: hi! Ito po ang book 2 ng Morrison. sana po ay supurtahan niyo po ako sa story na ito.

Babalik ako bilang nag-iisang tagapagmana ng mga Servillon, bilang nag-iisang anak niyo na si Mavis Ariestiel Servillon. She opened her bloodshot eyes, may luhang namumuo pero hindi naman pumapatak. At habang tumatagal ang titig niya sa tahimik na kapaligiran ay unti-unting gumuhit ang mukha ng taong naging dahilan ng lahat at laging laman ng kaniyang masamang panaginip. Ang mga kulay berdeng mga mata nito na mahahalintulad sa kalikasan ay parang nag-aalab at puno ng kasakiman at kasamaan. He'll always be her nightmare... but she's not afraid. She will hunt him... she will hunt her nightmare until it ends. Chairman Resalde, the chairman of the academy, she need to meet and kill him like how

Mag-crack ka lang ng kaunti, lalabas na agad ang dugo sa ilalim. Nasa tabi ko si Damian, parehong nakaupo sa dulo ng mesa. Siya yung tipong lalaki na kahit hindi magsalita, alam mong may hawak sa lahat — sharp eyes, perfect suit, aura na parang hari. Hinawakan niya ang kamay ko, magaan pero may babala. > “Be careful. Watch everyone.” “I already am.” I whispered. Across the table, si Lady Morraine ngumiti — masyadong matamis para totoo. Yung duke sa tabi niya? Hindi man lang ako matingnan. Even the band played too quietly, parang takot madisturb ang tension sa hangin.

A devil was rising inside me, fueled by the trauma and the audacity of this man. I snapped my fingers, and within seconds, hawak ko na ang isang personalised dagger. It looked like a relic from ancient times because of its intricate style; the handle was elegantly curved, and at its head lay a blood-red ruby. Sa mismong blade nito, nakaukit ang pangalang… “Queen Morgan.” Sa bawat galaw ko, kumikislap ang ukit na iyon sa ilalim ng malamig na ilaw ng basement.

Muling narinig ko ang pangalan niyang iyon na parang apoy na muling nagliyab sa dibdib ko. Isang buwan na kaming hindi nagkikita mula noong gabing muntik kaming mahuli ni Lola sa silid-aklatan ng mansion. Iyon na rin ang huling gabing nagkita kami—at ang gabing hindi ko na inakala na magbubunga ng lahat ng ito. Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang sarili kong mapangiti o matakot. “Ah, gano’n ba…” mahina kong sagot.