Marriage Booth Novels & Stories

"Are you --" Napaluhod naman na si Calvin na hindi inaalis ang tingin kay Carly. Hindi na naman muli mapigilan ni Carly mangilid ang mga luha sa mata niya. Sakto sa sunset ang pagpwesto nila sa gitna ng beach front area. "Ihh! Ayan na!" halos nagpipigil naman ng kilig sina Venus at Pio na nasa gilid lang din nila. "Caroline, will you marry me -- again?" sincere namang tanong pa ni Calvin rito.

So yung third move namin ay dadalhin namin silang dalawa ni Dylan sa marriage booth na dito mismo sa park nakatayo. Yes, may iba't ibang booths dito sa park at may mga schedules din. Kaya nga tinatao itong park dahil sa pakulo nilang may pa booth sila kada araw. At nasaktuhan naman na every wednesday ang schedule ng marriage booth kaya timing na timing diba?

Tahimik niyang pinanood kung paano nito pinagsama ang dalawang marriage certificate, maingat na isinilid sa loob na bulsa ng coat, saka humarap muli sa kanya. "I’ll be on a business trip for a few days," sabi nito sa mababa at kalmadong tono. "Make yourself at home." "Ah... oo. Sige," tugon ni Phoebe, hindi pa rin sigurado kung paano ba dapat mag-react sa sinabi ng bagong asawa na ni hindi niya maalala ang pangalan. Tumango ang lalaki at walang kaabog-abog na naglakad palayo. Pumasok ito sa isang itim na Bentley at saka tuluyang umalis.

ngiting wika ng emcee. Babaa na sana sina Mari at Clarence nang biglang nagsalita ang emcee. “Wait a minute. Hindi pa tapos ang celebration natin sa pagkapanalo niyo. Every year ginagawa natin ang Remarriage Booth.” Nanlaki ang mata nina Mari at Clarence nang pumasok ang mga staff na gumawa ng booth dala ang mga gamit nilang pang ceremony. Lumapit ang staff kay Mari hawak ang wedding veil saka kinabit ito.

madiing sabi ng kanyang ama, ngunit hindi siya nagpatinag. "Hindi ko ito matatanggap! Don’t I have a say in this? Don’t you guys even care how I feel?" desperado niyang tanong, hindi matanggap ang ideya ng pagpapakasal sa isang estranghero. "No, you don’t. You’re getting married, and that’s final," tugon ng kanyang ama, hindi man lang siya tinitingnan. "I can’t believe this," bulong niya, ang sakit sa kanyang boses ay halatang-halata. "My own family is marrying me off to a stranger. That’s how much you all love me, huh?"

At hindi mo naman masisisi ang mga tao kung pag-isipan siya na pera lang ang habol sa akin,'' tiim bagang na sagot ni Russell sa ama. ''Wala akong pakialam kung ano ang iisipin ng tao sa akin dahil hindi naman nila alam kung ano ang totoo. Kung hindi lang nagkautang ang pamilya ko sa inyo, hindi ako magpapakasal sa 'yo! Pero, lulunukin ko ng pride ko bilang kabayaran ng utang namin sa inyo,'' garalgal kong tugon dahil ayaw kong isipin ng malditong lalaking ito na pera lang ang habol ko. ''Mabuti pa kumain na tayo. Russell, pagkatapos natin kumain ipasyal mo naman si Belle,'' sabat naman ni Madam Midge para hindi na humaba pa ang usapan.

Isang malakas na sampal ang narinig ko at nakita ko si Keegan na namumula ang kanyang pisngi. "Cancel that marriage contract right now, wala kang karapatan na magpakasal ng hindi namin nalalaman Keegan Alequer!" Galit na usal ng ginang. Nakatingin lang ang mga kasambahay na animo'y wala silang magagawa para sa boss nila. Hindi ko 'to kayang tignan, namamaga na ang pisngi ni Keegan. "No, I won't cancel the marriage contract." Matigas na sabi nito.

"This is the power of calmness. At isa kang halimbawa doon. Imagine, you can handle everything and you can handle my mood swings, too." Nang makauwi ang dalawa, hindi muna lumabas ang mag-asawa sa sasakyan. Hindi rin nagbago ang posisyon ni Marie—nakapailig pa rin ang ulo sa balikat ni Iñigo—magkahawak ang mga kamay at magiliw na nakangiti sa isa't-isa. "I'm just thinking—let's get married again, but make it simple; beach wedding. Ano sa palagay mo?"

“This marriage is to protect both our families. My father’s company is struggling, and your name… your empire… it will stabilize everything. In return, I’ll stand by your side, in public and in private, as your wife.” “On one condition,” he cut in, his voice firm but not unkind. “This marriage will not just be for show. People will expect authenticity. Kung papasok tayo rito, we both need to commit, not just to the business, but to the role we’re about to play.” I swallowed hard. “Role?” He leaned forward, his gaze piercing mine. “To the world, we won’t be Hunter Monteverde and Viatrice Thaliya Rosales bound by obligation. We’ll be husband and wife. And that means we protect each other… even

“After your lunch meeting, may interview kayo for WMN Magazine, Ma’am.” ​“Okay.” ​Sanay na ako sa interviews: controlled smiles, rehearsed lines, never showing too much. Lalo na pagdating sa personal life. ​No one has to know. Not even the press. ​That I’m married to him.