Novel & Cerita Matagal

mabilis na sagot ni Margaux bago kumaripas ng takbo palabas. PAGKALIPAS NG TATLONG ORAS. Hiningal na bumalik si Marguxx, bitbit ang pang-limang basket ng strawberry na ipinalipad pa niya via chopper mula sa Baguio. Basang-basa siya ng pawis at tila galing sa gyera ang itsura. “Anong strawberry 'to, Margaux? Bakit parang kulang sa alat?” tanong ni Alexander matapos isawsaw ang isang piraso sa bagoong at kagatin ito.

Chapter 32 Walang Kawala Hindi ko masisisi ang kanyang pananabik dahil ako mismo ganun rin. Uhaw ang kanyang halik, uhaw ang kanyang mga haplos, uhaw rin ang kanyang katawan sa akin. Pagkatapos namin sa ilog, halos hindi ako makatayo. Sinikop niya ako sa bato,binihisan,pinaliguan at kinarga. He's topless habang pauwi kami. Nag aalala ako dahil gabi na at malamig.

Ang Mount Samat. Kilala ang lugar na ito bilang Dambana ng Kagitingan para sa ating mga namayapang bayani ng ikalawang digmaang pandaigdig. Ito ay sinasabing isang tulog na bulkan at may kataasan na 545 metro. Masasabing lubos na naalagaan ang pook na ito dahil lamang ang luntiang kulay ng kapaligiran at preskong hangin. Sa pakiwari ko, ito ang unang beses na masasabi kong napakaganda ng Pilipinas at napakamabiyaya ng Maykapal sa ating lahat.

Pinatungan ko rin s'yang dahon ng saging para hindi s'ya lamigin. "Ayan!" I exclaimed while clapping my hands. "Bye muna, pogi." Aalis na sana ako nang maalala ko ang abs n'ya. Baka hindi ko na s'ya makita bukas kaya naman lumapit ako sa kanya at pasimpling pinindot isa'isa ang walo n'yang pandesal. "Sheyt." *** "BA'T ngayon ka lang? Saan ka na naman naglayas?" Mataray na tanong sa akin ni Margo a.k.a Magot, anak ni mama Delilah.

“Mas matalino.” “Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Margaux. Tumingin si Margarita sa kanya. “Hindi natin siya lalapitan bilang kalaban,” sabi niya. “Lalapitan natin siya bilang kakampi.” Napangiti si Margaux, mabagal. “Plastic ulit?” tanong niya. “Hindi,” sagot ni Margarita. “Mas pulido.”

Tahimik niyang pinagmasdan ang dalaga mula ulo hanggang paa. Simple. Malinis. At napakaganda. "Señorito?" Napakurap si Rhylle. "Tara." Maikli niyang sabi. Ngunit hindi napansin ni Tina... Na ilang segundo pala siyang napatitig rito. --- Habang nasa biyahe... Hindi mapakali si Tina. "Señorito." "Hmm." "Malaki po ba ang kompanya?" "Oo."

Maagap niya iyong pinahid at taas-noong lumabas ng hotel. She is Margaux Samonte. Margaux doesn’t cry. Taas-noo siyang naglakad. She looked okay pero sa totoo lang, nagpupuyos ang damdamin niya. Dala ng matinding emosyon, ‘di na niya namalayan pa ang malaking bulto ng katawan na nakakasalubong niya sa gilid ng daan. Naramdaman niya na lang ang pagbunggo niya sa isang matigas na bagay. Tumilapon sa semento ang hawak niyang phone at bag pati na ang panyo dala ng malakas na impact. Nasundan niya na lang ng tingin ang pag-landing ng mga gamit sa semento. Kita niya ang pagkabasag ng tempered glass. Parang umakyat ang lahat ng galit niya sa dibdib.

Humagalpak ito ng tawa na parang madami siyang alam na hindi ko alam. "Hello? He's Dr. Valentino Ruin Matsunaga. A Filipino-Japanese model. Paanong hindi ko siya kilala? Ikaw, nagiging ignorante ka na kakaiwas mo sa internet," aniya at umupo sa kama ko. I was stunned... that her words can't even sink in my head.

Dahil alam kong di kayo nakakaintindi ng lenggwaheng kabayo ‘’ tugon ni Adonis Sabay hagikgik pangkabayo ‘’’hiiiiiiimiiiiii iiiii’’’ ’’hiiiiiiimiiiiii iiiii’’’ ’’hiiiiiiimiiiiii iiiii’’’ ’’hiiiiiiimiiiiii iiiii’’’ Natawa ang magkapatid ‘’’hahahaha hahahaha hahahahah hahaha’’

Tumango tango naman si Aling Linda "Sige na nak, ingat, nauna nang umalis ang mag-iina mo" "Sige po Ma, may meeting pa po ako" ani ni Matt sabay halik sa pisngi ng biyenan