Novel & Cerita Mga Alamat Sa Pilipinas

Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas. "Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia. Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.

Maaga silang nagising kinabukasan. Kahit hindi pa sumisikat nang husto ang araw, gising na ang buong bahay. Araw na ng pag-alis nila. Araw na lilisanin nila ang Pilipinas para pansamantalang magtago, magpagaling, at magsimula ulit.

Ang bulaslas na iyon ay mahina, pero sapat para yumanig ang buo kong pagkatao. Tadhana, ang lupit mo. Sa pitong libong isla ng Pilipinas, bakit siya pa? Bakit ang ama ng babaeng dahilan ng aking paghinga ngayon ang kasama namin sa araw na iyon? Bakit siya pa ang multong babalik para agawin ulit ang lahat sa akin?

Philippines. Nakakapanibago ang atmosphere dito sa pilipinas. Hindi masyadong malamig at hindi masyadong mainit. Katamtaman lang. Sumakay na kami sa kotse kung saan maraming tauhan ni lolo ang sumalubong samin.

NGAYONG ALAM NIYANG nasa Baguio ang mga anak, biglang nakaramdam si Piper ng pag-iisa sa buhay. Madrama kung iisipin at napakababaw na dahilan, ngunit kakabalik niya pa lang din kasi ng bansa noon at nangungulila pa siya mga bata.

Nakita ko lang si Sean na ganoon kagalit, pero feeling ko talaga kinakabag ako. Palubog na yung araw, kaya naman yung liwanag ng mga ilaw ang sumasalubong sa paningin ko. Halos mga foreigner ang nakikita ko, na actually ako ang foreigner dito. Buti pa dito, hindi trapik. Disiplinado ang mga tao. Habang sa Pilipinas kasi naghahalo. Tahimik ang lugar. Palibhasa napapaligiran ng dagat lalo na pacific ocean!

Ang mensahe, halo ng Filipino at English, ay halatang awkward sa Filipino, pero elegante sa English. Ang kabuuang message ay: "Alice, nalaman kong wala kang pamilya o kaibigan dito sa Pilipinas. Sakto namang nakita ko ito sa daan, kaya dinala ko na para may kasama ka. Siyempre, ang pinakaimportante ay nandito na rin ako sa Pilipinas, pero pangmatagalang bakasyon lang ito, at pumayag na rin si mama. Simula ngayon, ako na ang magiging assistant mo sa pag-unlad mo rito sa Pilipinas!"

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

Atalia POV Tahimik akong nakaupo sa sala habang umiinom ng tsaa nang tawagin ako nina Mama Celestine at Papa Alejandro. Pareho silang nakaupo sa malaking sofa at mukhang may seryoso silang gustong pag-usapan. “Atalia,” malumanay na sabi ni Mama. “Malapit na ang Philippines Fashion Week.” Napatingin ako sa kanila at saka ngumiti.

Fond Ang mga alaala ng taong mahalaga sa atin ay parang init ng araw—hindi laging nakikita, pero laging nararamdaman. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Nagbabadya na ang pagbuhos ng ulan nang makarating kami sa Lomihan ni Aling Milings. Kadalasan ay mga hapon o gabi ang dagsa ng tao rito. Nakita ko naman na hindi gaano karami ang mga kumakain kaya makakapili kami ng pwesto na tabi ng bintana na siyang overlooking sa bulkang Taal.