Mga Alamat Sa Pilipinas Novels & Stories

"Mommy, have we arrived in the philippines?" Nagising siya, ng maramdaman ang pagkalabit ng anak niya. Hindi niya namalayan nakatulog na pala siya habang nagbabalik tanaw sa nakaraan niya kanina. Tiningnan niya ang oras sa wrist watch, 7:30 na ng umaga. Tamang-tama dahil ito rin ang oras na sinabi niya sa matalik niyang kaibigan na sunduin sila. Tanging kaibigan lang niya ang nakakaalam ng lahat sa buhay niya, at ito rin ang nagkukwento sa kanya ng mga nangyayari sa pilipinas.

Malinis nari ang kama, only her scents remain in the room. Pinalabas ko na umalis ako ng maaga para sana may time pa ako magpaalam sa babaeng yon. Hanggang sa nakaalis na ako at diko na siya makontak pa. Para na akong masisiraan ng bait dito sa mga sumulabong sakeng problema. Halos gawin ko ng araw ang gabi para matapos na at makabalik ako sa Pilipinas, hanggang mas lumalala pa at inabot na ako ng taon.

bulong nito saka hinalikan siya sa noo. Dahan-dahang iminulat ni Almira ang mata. “Andito na tayo agad?” Napangiti siya kahit medyo naiiyak. “Nakaka-miss pala talaga ang Pilipinas. Naiiyak ako.” “Oo haha… hindi mo lang namalayan dahil masarap ang tulog mo. Normal lang na maiyak ka. Matagal ka ding nawala sa Pilipinas.”

“Ako ‘din! Akalain mo ‘yun hahaha!” Hindi lang silang dalawa ang narinig kong magtagalong kundi lahat sila! Napatakbo ako dahil sa sagot na nasa aking isipan, hindi maaari! Paanong mangyayari ‘yun?! Tuluyan akong napahinto ng mabasa ang nakapaskil sa isang karatula. “Manila, Philippines.” Mahina kong basa na ikinaatras ko. Paanong nangyaring nasa Pilipinas ako samantalang huling naaalala ko ay nasa Canada ako?!

Halos magda-dalawang araw na ako nitong hindi pinapansin. Kapag kunakausap ko tititigan lang ako o kaya ay sasamaan ako ng tingin. Minsan naman ay iirapan ako. Tampo lang siguro ang abnormal. Kaya heto ako ngayon, nakadungaw sa bintana habang pinagmamasdan ito sa ibaba. Hindi man lang nagawa nitong magpaalam. Aalis kasi ito sa kung saan man lupalop ng Pilipinas.

“Japan ang unang pupuntahan natin oras na gumaling ka o kahit saang bansa mo gustong pumunta, Alia.” Muli ay nakagat ni Alia ang kanyang naunuyong labi. Sa labis na panunuyo noon feeling niya ay nagkabitak-bitak na. Sa mga sandaling iyon ay parang ang sarap mangarap kahit na alam niyang parang ang imposible nang mangyari pa.

sabi ko. “Yeah. But the best dreams are the ones that come true,” sagot niya sabay halik sa tuktok ng ulo ko. Pagdating namin sa Pilipinas ay halos sabay kaming bumagsak sa kama ng apartment. Jetlagged, ngunit masaya. Kinabukasan naman ay maaga kaming nagising para sa paglilipat ng mga gamit ko papunta sa bagong unit na iniregalo ni Arthur sa akin.

Parang mga bata talaga. Namimiss ko tuloy sila Bambam at Ochi, namimiss ko mga kakulitan nila kahit ‘yong mga maliliit na away namin. Pati si Miko, namimimiss ko na rin. Namimiss ko ‘yong kasabay ko mag muni muni sa tabing dagat tuwing marami akong iniisip. Namimiss ko ‘yong mga fish jokes niya, mga madaling araw na pangingisda namin.

John. “Where are we?” tanong ko. “Philippines.” “Fuck…” huli kong nasabi hanggang sa tuluyan na akong nakatulog ulit. ****** The scenario of waking up with weak limbs and sleepy eyes continued. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na gano’n. Hindi ko na rin tinanong pa. I just asked for a date and it answered all my queries.

sinabi ko dito at dali dali ko namang hinatak ang mom ko papunta sa kusina. "Mom, kaya daw siya nagpunta ng Pilipinas ay para makita at makasama ako, at gusto niya sanang dito muna makituloy habang nasa Pilipinas siya." pagpapaliwanag ko dito at talagang hinintay ko ang pagwawala nito sa sinabi ko. "Ah ok." malumanay niyang sinabi na labis kong kinagulat kasi naman expected kong magwala ito dahil biruin mo anak nang nangloko sayo gusto pang makitira sa bahay mo.