Mga Bahagi Ng Mata Novels & Stories

Naguguluhan paring tugon niya. "Ganito kasi yan. Diba lahat nang parte ng ating katawan ay may kanya-kanyang task upang maging fully functioning tayo?" "Ang task ng ating mga mata ay upang makakita tayo, ang tenga ay upang makakarinig tayo. And so did our other body parts and organs. At ang lahat nang yan ay kontrolado ng ating utak." Sabi ko habang nakatingin sa kanya ng seryoso, tumango naman sya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

Bakit di niya ako pinatay? Napa buga ako ng hangin at ipinikit ang mga mata. Biglang nag flash sa utak ako ang muka ng isang lalaki. Naka ngiti ito at naka tingin sa akin. Napaka gwapo at pulang-pula ang mga mata niya, napa kunot noo ako habang naka pikit nang may bibit siyang batang lalaki at kamukang kamuka niya ito. Pula ang kaliwang mata at asul naman ang kanang mata nang batang lalaki. Anong klaseng bata ang bitbit niya? Naka ngiti rin ang bata sa akin na animo'y nagagalak akong makita. Sinubukan kong imulat ang mga mata ko pero hindi ko ito magawa.

Nang magsawa na ito ay muling gumapang pataas ang mga labi nito at humantong sa dalawa niyang dibdib. Nang maramdaman nito na handang-handa na siya ay muli nitong pinaghiwalay ang kanyang mga hita at pinasok ang masikip niyang butas. Hindi niya mapigilan ang ma-amazed. Dalawang beses siyang na-divirginized ng dalawang tao na iisa lamang ang mukha. Dalawang beses din siyang nakaramdam ng sakit na para bang may bahagi ng katawan niya ang napunit. "It's hurt," hindi niya napigilang reklamo habang nakapikit ang kanyang mga mata.

Hambog niyang sabi. “Whatever! Diba lately may mga naimbento ka na devices? Ipagamit mo sa ‘kin ang ilan kagaya ng eyeglass na kahit tama ng bala ay hindi ito kayang sirain. Kailangan ko din ibang color ng contact lenses na kaya takpan ang kulay asul kong mata at the same time kaya maka kita kahit sa napaka madilim na lugar at malayo. Isama mo na rin ang ilang tracking devices at voice changer.” Mahaba kong paliwanag.

' tahimik niyang sita sa sarili habang pinipigilan ang sarili na hindi makalikha ng anumang ingay habang sinasabayan ang bawat paghakbang ng amo. Nang magtama ang kanilang paningin ay bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata dahil sa gulat. Ngunit hindi nakatakas sa kanyang paningin ang bumakas sa kanina'y nakangiti na binatang amo, tila hindi rin ganap na kalmado ito gaya ng inaakala niya — may kung anong lalim at pag-aalala sa mga mata nito, ngunit may halong init na hindi niya maipaliwanag.

Higit sa lahat, ang mga mata ng kaniyang anak ang pinakakakaiba. Ang kaniyang anak ay nagtataglay ng matatalas na mata tulad mismo ng kay Wesley Mendez. Ang mga mata ni Tyra ay hindi lamang basta bilog o maganda; ang mga ito ay may kakaibang tindi ng talino, lalim, at talas ng paningin na tila ba kayang basahin ang iniisip ng sinomang kaniyang kinakausap. Sa tuwing nakatitig ang bata sa isang bagay, ang kaniyang pag-iisip ay mabilis na gumagana, mapanuri, at walang anomang nakaliligtas sa kaniyang pansin—isang katangian na sikat na sikat sa pamilya Mendez sa Maynila, ang mga matatalas na mata na sumisimbolo sa isang taong may mataas na kakayahan at bagsik sa pagsusuri.

Napapadalas na yata ang pagsakit ng kanyang ulo mula ng tumungtong siya sa Pilipinas. "You knew that's gray, huh?" Nahihimigan niya ang saya sa boses nito pero hindi na lamang niya iyon pinansin. "Eh, of course. Why?" Natitigan niya kase ang mga mata nito kanina. It's a gray eyes that have a flecks of brown and gold. That's a rare eyes. At ang mga matang iyon ay parang nakita na niya iyon sa kanyang panaginip. That's weird thought.

Pero bubulagin pa ako nito! Pilit kong iminulat ang mga mata ko. Lahat ng nakikita ko ay malabo… ang mga anino ng mga kasama ko ay halos hindi ko na makilala. Hindi ko maaninag ang kulay ng mga damit nila. No matter how many times I tried to blink to bring back my clear vision, hindi pa rin bumabalik sa dati ang paningin ko. "Huwag kang gagalaw," sabi ng medic habang marahang ibinubuka ang mga talukap ng mata ko. "Your pupils are reacting, but your vision might stay blurred for a few days. No strain, no light exposure. Got it?”

Muling nagtama ang aming mga mata. Pero hindi na kagaya kanina. Wala na yung lambing. Wala na yung katahimikang muntik nang maging delikado. Ngayon, nanlilisik na ang mga mata niya pero may halong hiya, inis, at konting kiliti na pilit niyang tinatago. At ako? Ngiting-ngiti pa rin. Kasi kahit sa simpleng asaran lang nauwi ang lahat, ramdam ko pa rin—may isang bagay sa pagitan namin na unti-unti nang nagiging mahirap balewalain.

"Pwede bang uminom na lang muna ako ng gamot? Gusto kong pumunta sa ophthalmologist para magpasuri." "Ano bang problema ng mata mo?" tanong ng doktor. "Bigla akong umitim at nanlabo ang paningin ko." Kinuha ng doktor ang kanyang pelikula at tiningnan ito ng ilang beses: "Maaaring mayroon kang intracranial hemorrhage na nakakaapekto sa retinal nerve. Dapat kang maospital sa lalong madaling panahon, at dapat gawin ang isang komprehensibong pagsusuri upang matukoy ang sanhi. Kung hindi, baka mabulag ka."