Mga Game Novels & Stories

tanong ni Jamilla dito. "Hindi naman babe, kakarating lang din namin. Anyway this is my friend Clark, kaibigan ko." pakilala niya sa kanyang kasama. "Hi Clark, nice to meet you. Ito pala si Devine, kaibigan ko." pakilala naman sa akin ni Jamilla. Nginitian ko lang ito at gano'n din naman siya sa akin. Napagpasyahan namin na magmeryenda na lang dahil hapon naman na at pareho kaming lahat na nakakaramdam ng gutom.

"Mamaya mo malalaman.." Nag-umpisa na ang kanilang laro. Ang bantay talaga kay kuya ay si Lando. Sa tuwing titira rin si Lando ay bina-block rin ni kuya Santi. Tumira si Lando at three points agad iyon. Napasuntok ito sa ere. "Hoooh! Para maidate ko si Ara!" Isinigaw nito at halos mamula ang pisngi ko dahil maraming tumingin sa akin.

Unlimited naman daw iyon ayon kay Mali. Nagpa-games, mga easy games lang para na rin sa mga batang hindi pwede masyadong maggalaw dahil sa sakit na dinaramdam. Habang nakatitig ako sa mga bata, hindi ko mapigilang malungkot. Just like Khalian, they’re fighting for their lives, and I couldn’t believe that today, on Khalian’s birthday, brought them so much joy and hope.

natatawa nitong sabi. Binalingan ko ito. "Mag-iinom nanaman ba?" He laughed and glanced at me. "Yeah, part of the game." "What game?" "Never Have I Ever." Napatigil ako. That game is a little bit dangerous if you're gonna play fair and square. Marami silang malalaman tungkol sa akin. Maybe I should do some lying?

Tumawa ako nang magaan. “Gabriel, be serious. Is it your business is a game company?” tanong niya ulit, habang unti-unting naupo siya sa tabi ko, mas malapit sa akin, at halos magkadikit na ang balikat niya sa braso ko. Napatingin ako sa mga labi niya. A split second, I felt that old craving... the urge to kiss her. “Yeah. It is a game company for mobile games,” sagot ko.

sabi niya at tinapik ang sofang inuupuan niya sa tabi. Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa gilid ng kama at tinabihan si Amir. Inakbayan niya ako at ipinakita sa akin ang nilalaro niya sa cellphone. "This game is called League of Legends. This is one of my favorite online games," sabi niya. Tumango-tango ako. "Halata nga na mahilig kang maglaro." sabi ko na ikinatawa niya at inilagay sa lamesa ang cellphone na hawak niya.

Hindi mo maiintindihan ang mga emosiyong naglalaro mula roon. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang kagustuhan niyang paghigantihan ang mga taong iyon. Pero dapat maging masaya na lang ako dahil sa dinami-rami ng manloloko sa mundo ito, nakahanap ako ng iilan na mapagkakatiwalaan ko. Nariyan si Miss Aguirre at Michaela. Silang tatlo lang dapat ang pagkatiwalaan ko sa larong ito.

tanong ko ulit. POU is a Game application that I usually played on my phone when I am bored. "Mayroon po ma'am." Agad na nagliwanag ang mga mata ko. It's a childish game but we'll, I love playing it. Yes, there are times na inaatake ako ng pagka-isip bata ko, but this is my stress reliever. "Game! Sky Hoping tayo," yaya ko. "Pero ma'am—" protesta niya.

At sina Rogelyn at Sean ay pumasok sa loob ng Luxury Game Industry. “Ito ay pagawaan ng Game's, ibig sabihin lahat ng narito ay may alam sa computer programming.” Ang sabi ni Rogelyn habang tumitingin sa paligid. “Oo… Kaso pang 5th Game Industry lang kami sa buong mundo.” Ang malungkot na tugon ni Sean. “At least kasama pa rin sa top 5 ang Luxury Game Industry ninyo.” Ang naka-ngiting sagot ni Rogelyn.

Kaya nabitiwan naman siya ni Serena. “Ano pang pwede kong gawin kung lalampa-lampa nga ako? Sa gusto ko rin talaga makuha ang tiwala mo!” “How about board games?” “Board games? Same condition?” Napatango si Gabriel. “Scrabble… Alam ko yun laruin pero…” napatitig si Serena sa binata. “Alam ko na mas marami ang vocabulary mo kesa sa akin.” “Buti at alam mo.”