Mi Papá Es Ceo

เนื่องจากสูญเสียคนที่รักทำให้เขาเป็นคนปิดกั้นตัวเองจดจ่อแต่เรื่องงาน จนกระทั่งได้พบกับเธอ ที่ความงามโดดเด่นจนทำให้โลกตะลึง แน่ละ! เขาต้องการเธอ แต่เธอจะสามารถทลายกำแพงหัวใจอันแข็งแกร่งของเขาได้หรือไม่

นัยนานอนกระสับกระส่ายอยู่พักใหญ่ๆ อารมณ์ค้างที่ผุดขึ้นมารบกวนจิตใจเป็นระยะๆ ทำให้หล่อนรู้สึกทรมานจนอยากแอบไปปลดปล่อยให้ตัวเอง

“ฟ้าใสลำบากได้นะคะ ไม่ต้องกินหรู อยู่แพง นอนห้องเล็กแคบแบบนี้ ฟ้าใสก็อยู่ได้ แต่ฟ้าใสทนไม่ได้และจะไม่ทน ถ้าพี่ท้อป มีคนอื่น ฟ้าใสขอแค่ความรัก เพียงอย่างเดียวค่ะ แค่ความรัก ที่มีให้กัน แค่พี่ท้อปรักฟ้าใส เป็นที่ตั้ง พี่ท้อปจะไม่มีวัน ทำให้คนที่พี่ท้อปรัก ต้องเสียใจ จริงไหมคะ “ เค้าพยักหน้า แล้วจูบหน้าผากเธอ เข้าใจแล้วว่า ทำไมเธอพาเค้ามาที่นี่ เธอแค่อยากบอกให้เค้ารับรู้ และ เข้าใจว่า แค่รักกันเท่านั้น ความรัก จะนำพาและจะพาก้าวผ่านทุกอย่างไปได้ ความรักจะเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจ ให้คนรักกัน ประคับประคองความสัมพันธ์ ไปในทางที่ถูกที่ควร “พี่จะรักฟ้าใสคนเดียว จะประคับประคองครอบครัวของเราสองคน ไปให้ได้ เชื่อพี่นะครับ”

บางครั้งทางเลือกชีวิตก็ไม่ได้มีมากนัก แต่เพื่อครอบครัวเธอก็พร้อมจะยอมแลก

ภาคินวางแผนจัดฉากเพื่อให้ศิวกรต้องขายหน้า แต่เขาเกิดพลาดขึ้นมา เขาจึงได้เข้าไปอยู่ในฉากที่เขาเป็นคนจัดขึ้นมาเสียเอง งานนี้ภาคินจะหาทางแก้ไขอย่างไร เพื่อให้เขาออกมาจากฉากนั้นได้โดยไม่ต้องขายหน้า

ในความทรงจำของฟู่เซียวหาน ซังหนี่เป็นที่คนเงียบขรึม หัวโบราณ และน่าเบื่อคนหนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่ง หลังจากที่หย่าร้างกัน เขาถึงได้พบว่าอดีตภรรยาของเขาเป็นคนที่อ่อนโยนน่ารัก รูปร่างหน้าตาเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่เมื่อเขาอดใจไม่ได้จะเข้าใกล้เธออีกครั้ง ซังหนี่กลับบอกเขาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “ประธานฟู่ คุณตกรอบไปแล้ว”

หนึ่งปีก่อน หลินเซียงพาชายหนุ่มที่สูญเสียความทรงจำจากข้างถนนกลับบ้าน พ่อหนุ่มคนนี้มีไหล่กว้าง ขายาว หน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างมาก หลินเซียงจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว สุดท้ายเธอก็ตกหลุมรักและแต่งงานสายฟ้าแลบ หลังจากนั้น สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำหลังจากความทรงจำฟื้นคืน คือขอหย่ากับเธอ โดยอ้างว่าต้องกลับไปสืบทอดกิจการของครอบครัว หลินเซียง : … หย่าก็หย่า ถึงอย่างไรเงินก็หอมหวานกว่า แล้วเขาก็ไม่ใช่คนเดิมที่แสนน่ารักอีกต่อไปแล้ว เธอจะยึดติดกับผู้ชายคนเดียวไปทำไมกัน ในวันหย่า หลินเซียงโยนเอกสารข้อตกลงการหย่าที่มีตัวอักษรตัวหนาขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะ ทำให้ทั้งอวิ๋นเฉิงต้องตกใจ [คู่หย่าไม่ได้เรื่อง ไร้สมรรถภาพ] หลังหย่า เธอมีหนุ่มรุ่นน้องและหนุ่มหล่อมาติดพันไม่ขาดสาย ในงานสังสรรค์งานหนึ่ง เพื่อนสนิทถามเธอว่าเธอจะมีโอกาสแต่งงานใหม่อีกไหม? หลินเซียงหัวเราะเยาะ “ใครแต่งงานใหม่คนนั้นเป็นหมา!” กลางดึก เธอรับโทรศัพท์ “ใครคะ?” “โฮ่ง!”

เมื่อข้อตกลงคือทั้งคู่จะใช้วิธีทางการแพทย์ในการมีลูกเพราะการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่..สุดท้ายเด็กน้อยกับลืมตาดูโลกด้วยวิธีธรรมชาติที่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลง ************ “ผมเป็นผัวคุณนะ คุณยังไม่เคยคิดจะนอนด้วยแล้วมันเป็นใครคุณถึงได้ไปนอนกับมันแบบนั้น” พีรันธรไม่ใช่แค่พูดแต่เขากลับคว้าสองมือของภรรยามาจับไว้ก่อนจะผลักเธอลงบนเตียงและพาร่างใหญ่ของเขาไปนอนกึ่งทับกึ่งคร่อมเธอไว้ “วันนี้ผมจะทำให้คุณรู้ว่าคุณมีสามีแล้วถ้าอยากมากก็มาลงกับสามีตัวเองอย่าเที่ยวร่านไปหาคนอื่น” อันนาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนทั้งสองข้างแต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ยิ่งเหมือนพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขามากขึ้น ดวงตาของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเธอคุ้นเคยแต่ตอนนี้มันกลับแดงก่ำมองดูแล้วเหมือนสายตาของซาตานร้ายมากกว่า “คุณพีเราตกลงกันแล้ว คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้” “หยุดพูดถ้าไม่อยากจะต้องเสียแรงมากกว่านี้ เก็บแรงของเธอไว้ใช้กับฉันดีกว่า” บราเซียร์สีขาวที่ปกปิดความอวบอัดเต่งตึงของวัยสาวสะพรั่งไว้ ถูกถอดออกด้วยมือเพียงข้างเดียวของท่านประธานหนุ่มหล่อ

และสิ่งที่สะดุดตาคุณนายราตรีเข้าอย่างจัง ก็คือลำเนื้อตุงแน่นอยู่ในเป้ากางเกงขาสั้นบางๆ สิ่งที่เห็นทำเอาคุณนายผู้เปลี่ยวเหงาที่กำลังแอบมองเกิดอารมณ์ทางเพศ รู้สึกเสียววาบ ปั่นป่วนในช่องท้องขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ต้องเดินไปคว้าขวดโรลออนที่โต๊ะเครื่องแป้งมากำแน่นไว้ในมือพร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งที่หน้าต่าง ร่างเอิบอิ่มของคุณนายราตรีค่อยๆ ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ถ่างขาแบะอ้าเปิดเปลือย มือหนึ่งบีบเต้านมอวบใหญ่ของตัวเองไปพลาง มืออีกข้างจับขวดโรลออน กระแทกเข้าใส่กลีบสวาทเยิ้มชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นหลั่งไหลออกมาตั้งแต่แอบมองลุงดำตัดหญ้าอยู่พักใหญ่ๆ “อ๊า… ซี้ด… ลุงดำจ๋า… ฉันอยากโดนเอ็นลุงดำกระแทกเหลือเกิน… ”

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน รักแรกของเวินถิงเยี่ยนดันเดินทางกลับมจากต่างประเทศ ในคืนนั้น เจี่ยนจือพบว่าเวินถิงเยี่ยนพร่ำเพ้อถึงรักแรกขณะกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ที่แท้ นี่ก็คือเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนไม่เคยแตะต้องเธอเลยนับตั้งแต่แต่งงานกันมาห้าปี "เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงกลับมาคนเดียว น่าสงสารมาก ฉันแค่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน" เวินถิงเยี่ยนว่า "เข้าใจแล้ว" เธอขานรับ "เจี่ยนจือ ฉันเคยรับปากเฉิงเฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอที่เกาะ ฉันแค่ทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้" "ดี" เธอตอบ "เจี่ยนจือ งานเลี้ยงนี้ต้องการผู้ช่วยที่ออกหน้าออกตาได้ เฉิงเฉิงเหมาะสมกว่าเธอ" "อืม ไปเถอะ" เธอตอบ ตอนที่เธอไม่โกรธ ไม่ร้องไห้และไม่โวยวายอีกต่อไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา จึงย้อนถาม "เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ" เธอก็ต้องไม่โกรธอยู่แล้วน่ะสิ เพราะเธอเองก็กำลังจะจากไปแล้วเหมือนกัน เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตแต่งงานที่นิ่งสนิทเหมือนน้ำตายมานานแล้ว จึงแอบเรียนภาษาอังกฤษ สอบไอเอล และแอบยื่นใบสมัครเรียนต่อต่างประเทศเงียบ ๆ ในวันที่วีซ่าอนุมัติ เธอก็โยนใบหย่าให้เขา "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่มีฉันแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" เวินถิงเยี่ยนถาม ไม่นานเธอก็ซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปทวีปยุโรป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนที่เขาเห็นข่าวเธออีกครั้ง ก็คือวิดีโอที่เธอสวมชุดสีแดงร่ายรำสไตล์จีนอยู่กลางอากาศในต่างประเทศ วิดีโอนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต... "เจี่ยนจือ ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า ฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้!" เขากัดฟันพูด