Michael And Lucifer の小説・ストーリー

"You can't say na pustahan ang naganap cause obviously--- Lucifer won't let that happen." Lucas flicker his finger. "If there's a good and bad siblings--- That will be Finn and Lucifer. By their names you already knew who's the good and the bad guy." Bitch, that doesn't make any sense. Lucifer snuggle his nose on my neck. I try my best not to show any emotion as I put pull his hair-- forcefully making him to face me. His face is so close to me. He only have few shots yet he look tipsy.

Inis siyang napakuha ng sigarilyo niya sa drawer niya at sinindihan 'yon. "Even though I'm prepared, muntik na niya talaga na makita ang mukha ko," inis na sabi ni Lucifer at s******p sa sigarilyo niya at bumuga sa hangin. Kinuha niya ang phone niya na nasa bulsa niya at tinawagan si Miche. Ilang ring lang ay sumagot agad si Miche sa tawag ni Lucifer.

“Alam kong kailan lang tayo nagkatagpo. Ngunit parang sa ‘yo, ayaw nang lumayo. Ipagpatawad mo, ako ma’y naguguluhan.” Umilaw sa isang pwesto at doon niya nakita si Lucifer na may hawak na mic. Agad na humawi ang mga tao at naglakad naman si Lucifer sa gitna nito habang titig na titig sa kanya. Bumilis ang tibok ng kanyang dibdib at pakiramdam niya ay sasabog na ito. “Oh, minahal kita agad.”

Iling na wika ni Michael, habang nakatingin kay Liam. “Alam mo bang kahit anak ka pa ng kapatid ko, ay hindi ako manghihinayang na patayin ka, lalo na at wala ka nang silbi sa akin..” Ngiting wika ni Michael, habang kinuha nito ang baril nito. “Alam mo, dapat ka pa nga sanang magpasalamat, dahil niligtas kita, mula sa kanila. Pero mukhang mas pinili mo sila, kaya dapat lang na papatayin na kita Adrian..”

“I was worried because you suddenly dissappear and now I’ll just find you with a stranger.” “Lucy is not a stranger,” I replied. I saw him clenched his jaw. “Magbihis ka na. Uuwi na tayo.” I was about to open my mouth when the great Lucifer interjected our conversation. “Me and my girlfriend is planning to spend this afternoon together. Iuuwi ko rin siya sainyo.” I bit my lower lip when I heard my brother murmured curses. Tangina naman, satanas. Sana hindi mo na lang binuksan ang bibig mo.

He wants too much that it is infuriating sometimes, if only she does not need him. He’s like her slave right now. But I… don’t give a single shit. She’s too evil and corrupted, na ang tanging nagbibigay na lang ng init at kulay sa tagpong iyon ay ang lalaking nakaupo sa tapat niya, si Michael. Naroon ang lalaki sa kaniyang harapan, puno ng pagmamahal na tila handa itong sunugin ang mundo para kay Wendy.

"T-Tumakbo... kayo..." Nagsimula ang isang labanan na walang sinuman ang nagnanais. Si Liam, ang beteranong Commander, laban sa kanyang sariling anak. Bawat suntok na ibinibigay ni Michael ay may kasamang lakas ng mga nanites sa kanyang kalamnan. Bawat iwas ni Liam ay may kasamang hapdi ng puso. "Michael, itigil mo ito!" sigaw ni Liam habang pilit na iniiwasan ang isang serye ng mga suntok. "Hindi mo ito gusto! Alam ko ang puso mo!"

Lumakas ang pintig ng puso ni Fortuna sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Michael. "A-Ano ba'ng pinagsasasabi mo? H-Hindi kita maintindihan." "Hindi mo maintindihan? Pwes, ipapaalala at ipapaintindi ko sa 'yo," sabi ni Michael bago niya nilahad ang kaniyang palad at natanggap ang isang maliit na litrato. Hinarap niya ito kay Fortuna upang ipakita ang nasa larawan.

Dinig ko mula sa hindi kalayuan ang hagulgol ng ina ng batang binawian ng buhay. It's unbearable. "Walang point kung maski ang mga iyak at hinaing nila ay pakikinggan mo, tandaan mo, ipinanganak tayo bilang mga nilalang ng kadiliman." Hinarap niya ako at saka ako tinitigan sa aking mga mata. Kita ko ang unti-unting pamumula ng kaniyang mga mata. "We are the children of the night, brother. Hindi parte ng pagkatao natin ang awa at simpatya. Huwag mong kalimutan kung sino ka talaga, Lucifer." Mataman niya akong tinitigan. Napayuko na lang ako dahil sa sinabi niya.

Umiling ako. Tumango si Michael. Dahan-dahan siyang humakbang papalapit sa ’kin—na para bang wala siyang pakialam kung sino ang kaharap namin. Inalalayan niya akong tumayo. Magkahawak ang mga kamay namin, mariin pero hindi masakit. “Lastly…” bumaba ang boses niya, “hindi mo pwedeng gawing Lucero ang babaeng mahal ko—sa paraang gusto mo.”