Novel & Cerita Miranda Sings Apology

Nahihiya siya at parang wala na rin siyang karapatan na kausapin ito. Ang gaga niya kasi. "Huwag ka mag alala, Mia. Hindi naman maaari na hindi ka kakausapin no'n. Siguro, it will take some time, pero alam ko, kakausapin ka rin niya." Tumayo na si Miranda pagkatapos at nagpaalam sa anak. "Osya, anak. Kailangan ko ng umuwi ngayon dahil gabi na. Baka hinanap na ako ng Lola Duday mo."

Pinatay na ni Treena ang kanyang sigarilyo at tinali ang buhok na pa ponytail saka iniwan na si Mira. Hawak ang bottled water. Walang dalang sermon. Walang grand gesture. “Here,” sabi nito. “You looked like you needed it.” “Thank you,” bulong niya, tinanggap niya ang bottled water. Sandaling katahimikan tanging ang tunog ng Jazz music ang nangingibabaw. Fly Me to the Moon ang kinakanta ng babaeng singer na si Zarina. “Pasensya na kung nasangkot ka pa. Babayaran kita, Sam.” Si Mira na ang bumasag ng katahimikan.

“She has always been a good girl. We raised her to be obedient.” “Until three weeks ago, when she quit Aquila Nera and went off the radar.” Nakagat ni Miranda ang kanyang pang-ibabang labi. “She will come around, honey. I know that.” “And when she does, I just hope she’s still fine and unfound by the Monaghans.”

mahina niyang sabi, “if you’re upset about what I said at the airport, I can apologize.” Marahang dumampi ang mga daliri nito sa kaniyang labi. “Apologies require sincerity.” Napakurap siya. “Sincerity?” bulong niya. “You mean…?” Nagtama ang mga mata nila. Pagkatapos ay mababa nitong sinabi— “Take off your clothes.” Agad na namula ang mukha niya. Kahit nakatago sila sa loob ng bangka ay hindi niya magawang maging ganoon kakapal ang mukha.

“It’s all in the past now. What matters is that we can now complete our family. We can have a complete family for our child.” May kung anong kumurot sa kanyang dibdib dahil sa hauling sinabi nito. She sighed. “I still want to thank you for everything and to apologize for everything as well.” “What are you apologizing for? I already forgave you, Bliss.” “I apologize if I can’t give Miracle a life that you dreamed of,” she whispered, making him still. She then added, “ I apologize if I can’t give her a complete family.” Kumunot ang noo nito at kulang na lang ay magdidikit na ang makakapal nitong kilay. “What do you mean?”

"Kung may kailangan kayo sa akin, sabihin niyo na. Dahil kung andito kayo para mang-insulto lang, tatawag ako ng security." "Oh, sweetie, you don't want to call security," kalmadong sagot ni Miranda. Naglakad ito papunta sa sofa at umupo, prenteng naka-krus ang mga binti. "Umupo ka. May papanoorin tayo." Inilabas ni Miranda ang kanyang pinakabagong smartphone mula sa kanyang Birkin bag. Hindi gumalaw si Amara. "Sabi ko, umupo ka," nawala ang ngiti ni Miranda, napalitan ng awtoridad. "Unless gusto mong i-play ko 'to sa maximum volume para marinig ng buong nursing staff sa labas?"

seryosong tanong naman ni Anthony sa akin and again I tried to put my happy expression. "I'm good." maikli kong sagot dito. "Miranda Sandoval, you may fool a lot of people pero hindi ako, alam kong nasasaktan ka ngayon at dahil iyon sa kagagawan ko............. I'm sorry Miranda." malungkot na malungkot nitong sinabi sa akin, hindi ko naman mapigilan ang sarili kong mapatayo at maglakad palapit dito.

"I'm sorry. Sorry, okay?" "Bitiwan mo `kong hayop ka!" Pinilipit ni Miranda ang balat nito sa sikmura. Josen hissed. "Humihingi ako ng tawad dito. Huwag kang magulo, puwede ba?" Natigilan si Miranda. "Sa ugaling `yan, nag-so-sorry ka? Bitiwan mo `ko sabi!"

I heard him gasped over the phone. "I guess I never tell you a proper apology because of my actions back then. I compromised your personal space to the point I scared you to death." Napansin ko ang patahimik ni Trevor sa kabilang linya. "Tori, I think we shouldn't talk about topics like these over the phone." "Okay, maybe you're right." "But I want to apologize too for releasing that song without even consulting it with you." I heard him let out a long breath on the phone.

seryosong seryosong sinabi ni Miranda, na matiim ang pagkatitig sa akin. Bigla akong napalunok habang nakatingin sa dalaga at wala na akong nagawa kung hindi ang papasukin siya sa unit para masagot ang anuman katanungan meron ito. I tried to explain everything to Miranda, trying to convince her that my intentions are good. "Kaya naman please itago mo na lang ang nalaman mo." pagmamakaawa ko dito, sobrang kaba ang nararamdaman ko lalo na't wala akong mabasang emosyon sa mukha nito.