Miranda Sings Apology Mga Nobela at Kwento

ani Selena habang hinihimas ang kaniyang maumbok na tiyan. Nakagat naman ng tatlo ang pang-ibabang labi. Tila naguilty rin sila na ipinain nila si Selena para lang mapasunod nila si Mark. “Sorry.. Promise last na to.. Di ka na namin tutudyohin kay Mark.” ani Miracle na hinaplos ang buhok ni Selena. “Your apology is accepted. Basta last na to ah!” nakangusong turan ni Selena.

Muntikan na naman akong madala ng bugso ng damdamin. Nakita ko ang paggalaw ng kaniyang lalagukan. Mukhang nadismaya siya sa sinabi ko. "Right," sambit niya. "I apologize for being aggressive," paghingi niya ng paumanhin. "Thank you for reminding me, Miss Alvandra." Ako naman ang napalunok nang tawagin niya ako sa apelyido ko. "Just like what I was supposed to do, Sir Mondalla."

iritang tanong ni Myra. "Myra, tara na, 'wag mo na lang patulan. Ayoko ng gulo. Umuwi na lang tayo, pwede ba?" pabulong kong pakiusap at pilit na hinihila siya na wala na namang plano na magpatalo. "Erica, naman, sandali lang. Hindi nga ako manggugulo. I've come to apologize to you and your friend," mahinahong sabi nito.

“Maybe my world already ended.” “Why’d you do it?” Cheri whispered. “Because… I’ve already lost.” “To Psyche?” Miranda shook her head. “No. To myself.” Cheri stared at her friend—no longer the proud, untouchable queen bee— but a girl stripped down to remorse. “Who are you now?” Cheri asked softly. Miranda managed a faint smile. “Maybe… for the first time… someone who doesn’t want to be the villain anymore.” ---

Magaan niyang tinaas ang isang daliri at tinapik si Miranda sa ilalim ng kanyang leeg. Sa sumunod na segundo, nagsimula siyang sumigaw ng malaka. “Ah, diyos ko po! Oh Diyos ko! Bakit hindi ako makagalaw? Naparalisa ba ako? Ano ang ginawa mo sa akin? Ah! Diyos ko po! Ayokong maparalisa!” Ang lahat ay nagulat din, kasama si Cheryl.

“Assist this woman to the stage.” Inilibot niya ang kanyang tingin para hanapin ako, pero ayaw pa ring tumabi ni Miranda, nagmamakaawa pa rin para sa atensyon niya. “Please… huwag mo akong ipahiya sa mga bisita…” pakiusap ni Miranda habang nanginginig ang boses. “Simple lang ang hiling ko. Kung nagpunta ka rito, ibig sabihin ay tinatanggap mo ang alok ko.”

Kung noong una ay nag-iisa lang ito, nang sumunod ay hindi na dahil sinigundahan ito ng isa sa mga kabanda nito, na sinundan pa ng isa at isa pa hanggang sa dumami na at halos lahat ng naroon ay iyon na ang lumalabas sa bibig. Sh*t talaga. Pinagkakaisahan ako! Napapikit ako nang mariin. "Ma'am, tumayo ka na! Go! Kaya mo po iyan! Cheer kita! Yie! Support!" sulsol pa ni Miranda. Pati tuloy ito ay pinaningkitan ko ng mata. "Argh. Hindi ka nakakatulong, Miranda! Sasapatusin kita makita mo," mahinang reklamo ko.

Alam ko kasing hindi siya magsosorry hangga't alam niyang nasa tama siya. "Maupo ka na, Mon," suway sa ‘kin si Lino at nang titingnan ko sana siya, bigla niya akong hinila paupo kaya sumakit bigla ang tiyan ko at nahilo ako. Grabe, hindi man lang nagdahan-dahan. "Maaari na siguro tayong mag-usap nang maayos?" tanong ni Miranda kahit wala naman kaming dapat na pag-usapan.

Ngayon, muling binanggit ng kanyang ama ang bagay na iyon, at pinapakiusap siya na mag-apologize kay Rhian. Bakit siya pa mag-a-apologize? Isipin pa lang iyon, agad na ipinaabot ni Meranda ang kanyang saloobin, "Ayoko! Wala akong ginawang mali! Bakit ako mag-a-apologize sa kanya?"

Pinatay na ni Treena ang kanyang sigarilyo at tinali ang buhok na pa ponytail saka iniwan na si Mira. Hawak ang bottled water. Walang dalang sermon. Walang grand gesture. “Here,” sabi nito. “You looked like you needed it.” “Thank you,” bulong niya, tinanggap niya ang bottled water. Sandaling katahimikan tanging ang tunog ng Jazz music ang nangingibabaw. Fly Me to the Moon ang kinakanta ng babaeng singer na si Zarina. “Pasensya na kung nasangkot ka pa. Babayaran kita, Sam.” Si Mira na ang bumasag ng katahimikan.