Miserable Life Meaning Novels & Stories

“Alam mo, araw-araw akong kumakayod para sa pamilya. Lahat ginagawa ko—bahay, bata, lahat. Pero pag-uwi niya? Ang alam lang maghanap ng mali. Para akong libreng yaya na walang halaga.” Sa tono ng boses niya, ramdam ko ‘yung pagod na pagod na puso. Kaya hindi ko napigilan at ako naman ang naglabas ng sama ng loob. “Sa’kin naman, ‘yung madrasta ko, parang ginawa na niyang libangan ang gawing miserable buhay ko. Kahit anong gawin ko, may mali. Kahit anong sabihin ko, binabaliktad.”

sumunod niya. “Oh, at saka nga pala, ang tatay mo… sa tingin ko, hindi rin naman puro ang intensyon niya nang iligtas ang matanda. Gusto lang niyang may makuha siyang kapalit. Mali lang ang kapalaran niya at namatay. Nakikita mo ba kung gaano kawalang halaga ang buhay ng mga mahihirap na katulad mo? Itataya mo pa ang buhay mo para sa ganitong maliit na kapakinabangan.” patuloy na bulalas ni Mistica.

Kinuha ko ang kumot at niyakap iyon, amoy pabango ng isang lalaki. “You know what Sir, I hate my life,” paghagulgol ko habang inaayos nung lalaki ang unan ko. “I have been living in a misery, anghirap, ni hindi ko alam kung sinong totoo at hindi sa harap ko.” Ang alam ko ay humagulgol lang ako tapos hindi ko na alam ang sunod na nangyari dahil naging itim ang lahat sa paningin ko.

Pagkaraan ng ilang minuto ay tuluyan nang dumilim ang aking paningin at nawalan na ako ng lakas. 'What a miserable life, I guess this is it for me.' Naisip ko nalang sabay pikit ng aking mga mata.

Sa tabil ng pananalita nito ay hindi siya maaaring magkamali. "Tch!" Pagpalatak niya. Inalis niya ang tingin sa kalangitan para balingan ang nagsalita. "Kung narito ka para ipamukha sa 'kin na napaka-miserable ko. Nakikiusap ako na huwag ngayon. Huwag mo ng dagdagan yung hirap na pinagdadaanan ko." seryosong sagot niya. "Paanong naging miserable ang buhay mo? Hindi ba naging sapat ang binigay kong pera sa 'yo?" Tanong nito.

Mula rito ay kita ko ang nagtataasang mga gusali at ang kahabaan ng national highway na napupuno ng mga abalang sasakyan. Malungkot na ngiti ang kumawala sa mga labi ko habang pinagmamasdan ang tanawin sa baba. A realization hit me. Na walang may pakialam kahit pa magmukmok ako sa gilid o kahit pa itigil ko ang buhay ko. People will continue living never minding how miserable you are. Hindi hindi titigil ang oras dahil lang nahihirapan ka sa buhay mo. And that’s the saddest reality… You have to continue living no matter how messed up your life is.

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.

Sino pa kaya ang magbibigay sa kanya ng trabaho sa hinaharap? Sa sandaling ito, pakiramdam niya na ang buhay niya ay miserable.

Just give me all that you have so I can finally faint in peace. I frustratingly lied on the bed, pulling my hair as if that would help. This is too much, ayoko na. Hindi na ko babalik dito, ayoko na talaga. This day is a total bullshit, full of fuckery. Fucking worst day of my life. No, I take that back, there's nothing worse than the day I lost my parents. Lemme change that to 'fucking worse day of my fucking life'. "Excuse me po, I think I—"

I shouted too. I live in those lights but when it's off it's like my life. Everything seems black. Without color. You can't see anything. You can't see everything. For those years that people taught that I am living a grand life I am not. I am miserable. I am in pain. "You always want those lights because mom don't like you." "Yeah I know. Dahil ikaw lang naman ang anak niya diba!" "Because you are useless!" she shouted back.